CEO ร้ายพิศวาสรัก
นักเขียน : ช่อทิพย์

อ่านการ์ตูน



ตอนที่ 1



ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี


“พีช ทางนี้”


ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนโบกมือทักทายเพื่อนสนิทที่ห่างหายกันไปนานเพราะหนีมาแต่งงานกับหนุ่มหล่อนักธุรกิจที่เจ้าตัวบอกว่าเปิดกิจการค้าขายเล็กๆ ในครอบครัว


สำหรับเธอที่มาจากเมืองไทย คำว่าธุรกิจครอบครัวคือเปิดร้านค้าขายของหน้าบ้านหรืออาจจะมีแค่โรงงานเล็กๆ เป็นของแถม แต่ธุรกิจครอบครัวของปีเตอร์นั้นครอบคลุมอเมริกาทั้งประเทศ อีกทั้งยังมีแพลนขยายสาขาไปยังประเทศแคนาดาในเร็วๆ นี้


เอ่อ...คือนั่นเขาเรียกคนทั้งประเทศว่าครอบครัวเล็กๆ อย่างนั้นเหรอ


“สัมภาระมีแค่นี้ใช่ไหมครับคุณพีช”


“ใช่ค่ะ”


พีชญาตอบชายชุดดำที่เดินเข้ามารับกระเป๋าสัมภาระขนาดกลางเพียงใบเดียวของเธอไปถือด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะสวมกอดร่างบอบบางของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ลงจากฟ้ามาเป็นคุณนายโรฮาฟท์ แล้วกระโดดโลดเต้นเหมือนกับเด็กอายุสิบห้าด้วยความคิดถึง


“คิดถึงเธอจังเลยมิเกล”


“ฉันก็คิดถึงเธอ เราไปคุยกันในรถดีกว่า”


พีชญาเดินตามเพื่อนสนิทไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านนอก โดยมีชายหนุ่มในชุดดำเดินถือกระเป๋านำทางกลับไปที่รถแล้วคอยเปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่ ไม่นานรถคันเล็กแต่ราคาไม่เล็กตามขนาดก็เคลื่อนตัวออกจากสนามบินตรงไปยังเพนเฮาส์ใจกลางมหานครนิวยอร์ก


“ฉันอยากเที่ยวจะตายอยู่แล้วมิเกล คืนนี้เราออกไปเที่ยวกันเลยดีไหม” ดวงตาเป็นประกายถามเพื่อนรักด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่ไม่ได้ท่องราตรีมานานหลายเดือนแล้ว


“คืนนี้เลยเหรอ ไหนเธอว่าบินมาตลอดทั้งเดือนเหนื่อยมาก อยากพักผ่อนไง นี่อะไร มาถึงก็จะเที่ยว”


“ใช่ นี่ก็เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งนะมิเกล”


พีชญาตอบเพื่อนสนิท ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมสาวร่างเล็กที่ลงจากเครื่องบินถึงบอกว่าเธอบินมาตลอดทั้งเดือน แค่เดินทางจากลอสแอนเจลิสมายังนิวยอร์กไม่ได้ใช้เวลาเดินทางเป็นเดือน แต่เป็นเพราะเธอคือแอร์โฮสเตส


ใช่แล้ว! พีชญาคือแอร์โฮสเตสสาวที่มีตารางบินหนาแน่นติดต่อกันมากที่สุดถึงขนาดไม่ได้พักเป็นเดือน ไม่ใช่เพราะเธองกหรือขยันทำงานเก็บเงินเพราะขัดสนเรื่องค่าใช้จ่ายอะไรมากมาย แต่เป็นเพราะรุ่นพี่ที่รักในสายงานต้องการให้เธอไม่มีเวลาว่างไปมีตารางบินตรงกัปตันมาร์ติน กัปตันสุดหล่อเนื้อหอมที่เป็นที่หมายตาของเหล่านางฟ้าแสนสวยบนเครื่องบิน แต่ดันมาแจกขนมจีบให้กับสาวเอเชียอย่างเธอจนเป็นที่จับตาและเป็นที่รักของเหล่าพี่ๆ เพื่อนๆ แอร์โฮสเตสด้วยกันอย่างทุกวันนี้


แอร์โฮสเตส อาชีพที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กของพีชญา เธอไขว่คว้าต่อสู้กับผู้หญิงอีกนับพัน ฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการยิ่งกว่าประกวดนางงามจักรวาลเพื่อเข้ามาทำงานกับสายบินอันดับหนึ่งของโลกที่มีสวัสดิการดีงามหรูเลิศอลังการมากการสายการบินอื่นๆ ยิ่งเป็นระดับเฟิร์สต์คลาสยิ่งไม่ต้องสงสัย สวัสดิการที่ได้ยิ่งกว่านักการเมืองบางประเทศด้วยซ้ำ และตอนนี้เธอก็เป็นหนึ่งในนั้นเรียบร้อยแล้ว


พีชญาถูกยกให้เป็นแอร์โฮสเตสสาวที่ได้เลื่อนขั้นขึ้นมาในระดับเฟิร์สต์คลาสรวดเร็วที่สุดในสายการบิน เนื่องจากการทำงานที่เป็นไปตามระเบียบเป๊ะ ทั้งการศึกษาที่พ่วงระดับปริญญาโท และชั่วโมงบินที่ถูกยัดเยียดให้อย่างไม่เต็มใจจนแซงหน้ารุ่นพี่บางคนได้ ถึงแม้จะเหนื่อย แต่ก็ต้องขอบคุณความอิจฉาริษยาของรุ่นพี่นางฟ้าที่ยัดตารางงานให้เธอจนดีดตัวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้อย่างรวดเร็ว


“เพอร์เดียมเหลือใช้หรือไงยะ ไม่รีบใช้มันก็ไม่ขึ้นราหรอกนะ” มิเกลมองหน้าพีชญาที่ยิ้มร่าก้มหน้าก้มตากดหาแหล่งท่องเที่ยวยามค่ำคืนในมือถือ


“เปล่าซะหน่อย เธอก็รู้ว่าฉันแทบจะไม่ได้สนเพอร์เดียมด้วยซ้ำ แต่พวกเขาจัดตารางบินให้ฉันเอง และตอนนี้ฉันแค่อยากเที่ยวอยากจะกรี๊ดดังๆ ให้สุดเสียงฉันเหนื่อยและฉันก็เครียดมากมิเกล ถ้าเธอไม่ไปก็ไม่เป็นไรนะ ฉันไปเองก็ได้”


ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพีชญาไม่ได้สนเพอร์เดียมที่แอร์โฮสเตสทุกคนอยากจะได้กันหนักหนา ในเมื่อเธอเคยใช้ชีวิตอยู่กับพีชญามาตั้งแต่เริ่มต้นเข้าทำงานกับสายการบินโฮเมอร์ พีชญาไม่ใช่ผู้หญิงที่บ้าตามพวกเครื่องสำอางและแฟชั่นที่แห่ซื้อมาเก็บไว้โดยไม่จำเป็น จนต้องทำงานเก็บเพอร์เดียมจ่ายหนี้หัวโต


ความจริงเธอแทบจะไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินเหลือกินเหลือใช้ไปจนตายโดยไม่ต้องทำงาน เพราะกิจการของพ่อเธอคือไร่องุ่นขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งของอเมริกา ไม่ต้องพูดถึงผลผลิตแปรรูป แค่ไวน์ขวดเดียวก็มีกินมีใช้ไปทั้งปี


“โอ๋ๆๆ...อย่าเพิ่งงอนสิจ๊ะ ไปด้วยอยู่แล้ว แต่ไปกันสองคนจะไปสนุกอะไร ต้องไปกันหลายๆ คนสิ ใช่ไหม”


“ชวนใครล่ะ ลูน่าก็มีธุระ วารีก้าก็ติดบินด่วน ส่วนคาลสันไม่ต้องพูดถึง ถ้าวารีก้าไม่มา รายนั้นไม่มีทางมาแน่ ติดเมียซะขนาดนั้น ไม่งั้นฉันจะบินมาหาเธอคนเดียวทำไมถ้าพวกนี้ว่าง”


มิเกลยิ้ม ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ปล่อยให้พีชญาค้นหาแหล่งท่องเที่ยวคืนนี้ให้พอใจระหว่างเดินทางไปยังเพนเฮาส์ของเธอที่คืนนี้จะกลายเป็นเพนเฮาส์ของทุกคน พีชญามัวแต่กดๆ ก้มๆ อยู่กับหน้าจอมือถือจนไม่รู้ว่าตอนนี้รถคันเล็กได้พาเธอเดินทางมาถึงที่พักเรียบร้อยแล้ว แต่เธอก็ยังหาสถานที่ออกไปคลายเครียดคืนนี้ไม่ได้จึงยังก้มหน้าก้มตาจ้องมือถือแล้วเดินตามมิเกลที่จูงเธอไปจนถึงประตู


"นี่ยัยพีช เงยหน้าขึ้นมาดูรอบข้างบ้างได้ไหม ฉันจูงเธอลงจากรถมาจนถึงประตูห้องแล้วนะ”


“คนนะไม่ใช่หมา ถึงจะจูงลงจากรถน่ะมิเกล”


“อ้าวเหรอ แต่ฉันรู้สึกเหมือนเดินจูงหมายังไงไม่รู้” นี่หากไม่ใช่เพื่อนรักที่รู้ใจคงมีวางมวยกันบ้างละ “ฮ่าๆๆ งอนอีกแล้ว อย่าเพิ่งงอนสิ เข้าไปข้างในได้แล้ว”


ปัง!


ทันทีที่พีชญาเดินผ่านประตูเข้าไปในห้อง เสียงพลุกระดาษหลากสีก็ดังขึ้น เรียกเสียงกรี๊ดด้วยความตกใจของพีชญาให้ดังลั่นห้อง ก่อนจะวิ่งเข้าไปสวมกอดเพื่อนรักอีกสามคนที่ยืนรอต้อนรับด้วยความดีใจ


“มาได้ยังไง ไหนบอกฉันว่าไม่ว่าง ทุกคนวางแผนแกล้งฉันใช่ไหม” พีชญาต่อว่าแต่ละคนด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง


“ก็นิดหน่อย ที่จริงฉันว่าจะชวนกัปตันมาร์ตินมาด้วยนะ แต่กลัวเธอจะด่าฉันเปิงเลยไม่ชวนมา” ลูน่าเอ่ยล้อพีชญาจนได้รับสีหน้าเลี่ยนๆ เป็นการตอบแทน


“อย่าชวนมาเชียวนะ ถือว่าช่วยให้ฉันได้พักผ่อน” พีชญาบอกลูน่าที่หวังดีคิดอยากจะจับคู่ให้เธอกับกัปตันสุดหล่อ ถึงแม้บางครั้งเธอก็แอบคิดว่าสักวันอาจจะใจอ่อนยอมคบกับเขา แต่ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะรับศึกหนักจากเหล่านางฟ้าไปมากกว่านี้ “ว่าแต่คืนนี้เราไปที่นี่กันไหม”


“นี่เธอจะไปคืนนี้จริงๆ หรือพีช”


“จริงสิมิเกล หรือว่าคืนนี้เธอมีนัดกับปีเตอร์ ไม่ต้องห่วง พวกเราไปกันสี่คนก็ได้”


“เปล่า จะทิ้งฉันได้ยังไง ฉันต้องไปด้วยอยู่แล้ว นานๆ ได้ออกไปเที่ยวพร้อมกันสักที”


“งั้นฉันอาสาขับรถเอง” คาลสันอาสาในฐานะที่เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในกลุ่ม


“ไม่ต้อง คืนนี้พีชญาคนนี้จะดูแลทุกคนเอง”



 

กริ๊ง กริ๊ง


ไม่ผิดจากที่คิด เมื่อชื่อของเพื่อนสนิทปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือ


“มาพบฉันที่เดิม ฉันให้เวลานายไม่เกินครึ่งชั่วโมง”


“จะบ้าหรือไง ฉันอยู่แอลเอ จะไปหานายที่นิวยอร์กทันได้ยังไงในครึ่งชั่วโมง”


“ฉันรู้ว่าตอนนี้นายอยู่นิวยอร์ก อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่เดิม ถ้านายไม่มาคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”


ลูฟมองหน้าจอมือถือที่ถูกตัดสายไปแล้ว เป็นอย่างที่คิดว่าถ้าหากแอชตันรู้เรื่องงานแต่งงานของตัวเองกับแพรวาจะต้องรีบโทรหาเขาแน่นอน แต่ที่เกินคาดเดาคือหมอนั่นดันรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่นิวยอร์ก ไม่ใช่ลอสแอนเจลิส ร่างสูงใหญ่จึงขยับลุกจากเก้าอี้คว้ากุญแจรถซูเปอร์คาร์คู่ใจแล้วรีบออกไปพบบุคคลสำคัญที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่ค้าทางธุรกิจตามเวลาและสถานที่นัดหมาย


ยี่สิบห้านาทีสำหรับการขับรถมายังที่หมาย ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีเขียวเข้มพับแขนขึ้นเหนือข้อศอกกับกางเกงยีนตัวเก่ง สลัดคราบนักธุรกิจพันล้าน เหลือเพียงชายหนุ่มในลุคสบายๆ กับแว่นตาสีดำปิดบังใบหน้า หักเลี้ยวรถสปอร์ตคันหรูที่มีสัญลักษณ์วัวกระทิงดุเข้าช่องจอดรถโดยไม่ทันสังเกตรถยนต์คันเล็กที่เปิดไฟขอทางกำลังถอยเข้าช่องจอดที่เขาเพิ่งจอดรถตัดหน้าไป


“นี่คุณ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังถอยรถจะเข้าจอดช่องนี้ ไม่มีมารยาท”


ร่างสูงเพรียวในชุดรัดรูปสีดำอวดเน้นรูปร่างจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนลงมาจากรถคันเล็กเพื่อต่อว่าเจ้าของรถซูเปอร์คาร์คันหรูที่ตัดหน้าเข้าช่องจอดรถที่เธอหมายตาไว้ทั้งๆ ที่เธอเปิดไฟขอทางไว้แล้ว


“ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” ไม่ยอม พีชญาไม่มีทางยอม ถึงแม้ไม่ได้ช่องจอดที่ต้องการก็ขอสั่งสอนคนไม่มีมารยาทให้รู้จักสำนึกเสียบ้าง


ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถเพื่อเผชิญหน้ากับร่างยั่วยวนที่ทำให้ใจเต้นผิดจังหวะ ผมสีน้ำตาลเข้มบวกกับเครื่องหน้าแบบคนเอเชียทำให้ชายหนุ่มสนใจเธอเป็นพิเศษ สัดส่วนโค้งเว้ากับเรียวขาสวยที่โผล่พ้นชายกระโปรงที่แหวกขึ้นจากข้อเท้าจนเห็นขาอ่อนนั้นทำให้ชายหนุ่มมัวแต่จ้องอีกฝ่ายจนไม่ได้ยินเสียงของเธอที่กำลังต่อว่าเขาอยู่ในขณะนี้


“นี่คุณ ฉันกำลังพูดกับคุณอยู่นะ ได้ยินไหม ไม่มีมารยาทแล้วยังหูตึงอีก คนแก่ก็แบบเนี้ย”


แก่! เขานี่นะแก่ หนุ่มฮอตอันดับหนึ่งแห่งลอสแอนเจลิสที่สาวๆ รุมล้อมจนต้องเรียงคิวเข้าหา และเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมที่ถูกจัดอันดับให้เป็นผู้ชายน่ากอดที่สุดในโลก แต่กลับถูกผู้หญิงคนนี้กล่าวหาว่าเป็นคนแก่หูตึง มันน่าจับหอมแก้มเป็นการลงโทษสักทีสองที


“ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่ทันเห็นว่าคุณกำลังถอยรถเข้าที่จอดรถตรงนี้อยู่”


“ไม่ทันเห็นหรือตั้งใจกันแน่ รถทั้งคันนะ ไม่ใช่มดที่จะมองไม่เห็น หน้าตาก็ดี ขับรถก็หรู แต่นิสัยใช้ไม่ได้ นี่แหละเขาถึงว่าเงินซื้อความดีไม่ได้”


พูดจบร่างบางก็สะบัดตัวเดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับวนออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ให้ชายหนุ่มได้สูดหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะเดินเข้าไปพบคนที่นัดหมายเอาไว้ในสถานบันเทิงแห่งนี้


“พีช ใจเย็นๆ เราวนรถหาที่จอดใหม่ก็ได้ อย่าลงไปพูดให้เสียเวลาเลย” มิเกลเอ่ยกับเพื่อนรักเมื่อพีชญากลับเข้ามาในรถ


“ตาบอดหรือเปล่าไม่รู้ ดันบอกว่ามองไม่เห็นรถทั้งคัน คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่ไม่มีมารยาท”


“เอาน่าๆ เดี๋ยวงานกร่อยนะ ขากลับให้คาลสันขับก็แล้วกัน” วารีก้าเอ่ยขึ้นบ้างเมื่อเห็นพีชญายังคงโมโหชายหนุ่มคนนั้นแล้วขับวนหาที่จอดรถด้วยความโมโหจนเธอต้องเกร็งไปทั้งร่าง


กว่าจะหาที่จอดรถได้ก็กินเวลาไปกว่ายี่สิบนาที เพราะสถานบันเทิงแห่งนี้มักเต็มไปด้วยผู้คนเข้ามาใช้บริการกันอย่างหนาแน่น แค่นั้นไม่พอ กว่าจะเบียดฝูงชนเข้าไปในร้านได้ก็ทำเอาแต่ละคนเหงื่อตกไปตามๆ กัน จนไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูกที่เลือกร้านนี้


โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

ช่อทิพย์
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'CEO ร...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด