เสน่หาผีเสื้อราตรี
นักเขียน : ณรมล จรสจันทร์

อ่านการ์ตูน



เสียงดนตรีร็อกที่ดังกระหึ่มอยู่ด้านใน ทำให้นักเที่ยวหลายคนที่เพิ่งก้าวขาลงจากรถรู้ทันทีว่าชั่วโมงแห่งความบันเทิงได้เริ่มขึ้นแล้ว ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผละจากรถไปยังบานประตูอีกด้านของคลับ ซึ่งเป็นประตูเฉพาะสำหรับพนักงานและผู้บริหารเท่านั้นถึงจะผ่านเข้าประตูบานนี้ได้


แสงไฟตามทางเดินในส่วนนี้ไม่สว่างมากนัก แต่ก็ยังสว่างกว่าบริเวณด้านนอกที่เป็นส่วนของแขกผู้มาหาความบันเทิง พนักงานทั้งชายหญิงต่างยกมือไหว้ทันทีที่เห็นชายหนุ่มที่เดินเข้ามา เขาเพียงพยักหน้าให้นิดเดียวเท่านั้น ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองซึ่งเป็นส่วนของผู้บริหาร


ตั้งแต่เปิดคลับนี้มาพชรยอมรับว่าไม่ได้เข้ามาที่นี่บ่อยนัก หน้าที่การบริหารส่วนใหญ่เขายกให้ภีมพล เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนเป็นคนดูแลทั้งหมด ส่วนเขาเองนั้นอาทิตย์หนึ่งจะเข้ามาดูแลสักครั้ง


ชายหนุ่มผลักบานประตูกระจกทึบเข้าไปด้านใน เห็นร่างสองร่างกำลังนัวเนียกันอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในสภาพที่ฝ่ายหญิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เขาก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับแค่นยิ้มใส่เพื่อนรักที่มัวแต่คลุกวงในแม่สาวเนื้อนุ่มจนไม่รับรู้ถึงการมาของเขา


“อะแฮ่ม!” พชรแกล้งกระแอมไอเสียงดัง หวังจะให้เพื่อนกับแม่สาวทรงโตคนนั้นได้รู้ตัวเสียที แต่เพื่อนรักเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมายักคิ้วให้ข้างหนึ่ง แล้วก้มลงไปคลุกเคล้ากับอกอวบคู่นั้นต่อ ส่วนผู้หญิงก็ช่างกระไร นอกจากจะไม่อายแล้วยังหันมาชม้ายชายตาให้ แล้วแกล้งร้องเสียงดังเมื่อถูกฟันคมๆ ขบเข้าที่เนื้ออ่อนของยอดอก


“ถ้าแกจะเรียกฉันให้มาที่นี่เพียงแค่ให้มาเป็นกรรมการมวยคู่เอก ระหว่างแกกับแม่สาวคนนี้ละก็ ฉันจะกลับล่ะ" พชรเปิดประตูออกอีกครั้ง คราวนี้คนที่จงใจยั่วเพื่อนถึงกับร้องเรียกเสียงหลง


“เฮ้ย! เดี๋ยวสิวะ โธ่เอ๊ยจะรีบไปไหนนักหนา ทำอย่างกับมีเมียรออยู่ที่บ้านอย่างนั้นแหละ”


ภีมพลผละหน้าออกมาจากเต้าอวบทั้งสองข้าง พลางตบสะโพกเจ้าหล่อนเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ลุกขึ้นจากตักเขา หญิงสาวจึงต้องลุกขึ้นอย่างจำใจ ร่างอวบอิ่มเอามือล้วงเข้าไปจัดการกับเสื้อผ้าทั้งชั้นนอกชั้นในให้เข้าที่เข้าทางโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีกคนที่ยืนหัวโด่อยู่เลยแม้แต่น้อย จนพชรต้องเป็นฝ่ายผินหน้าไปทางอื่นแทน


เมื่อจัดการติดตะขอเสื้อชั้นในเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ก้มหน้าลงไปจุ๊บแก้มของภีมพลเสียงดังจุ๊บ ก่อนจะผละออกจากห้องไป ภีมพลยังอุตส่าห์ตีเพียะที่ก้นงามงอนนั่นอย่างมันเขี้ยว


“เดี๋ยวค่อยมาต่อกันนะจ๊ะ” ส่งสาวเสร็จก็หันมามองเพื่อนรักที่ยืนกอดอกมองตามหญิงสาวคนนั้นไป เพราะเจ้าหล่อนขยิบตาแล้วทำปากจู๋ให้พชรอย่างเชิญชวน


“สนใจหรือวะเพื่อน เอาไหมล่ะคืนนี้ฉันยกให้ เดี๋ยวฉันไปตกเอาใหม่ก็ได้ เพื่อนๆ ในกลุ่มเขาแต่ละคนอย่างเด็ดเลยเพื่อนเอ๊ย” ภีมพลยักคิ้วให้เพื่อนรักอย่างรู้กัน เขากับพชรนั้นไม่เคยต้องมาผิดใจกันเรื่องผู้หญิงอยู่แล้ว


“คิดดูก่อน คืนนี้เซ็งๆ ว่ะ งานที่บริษัทก็ยุ่งๆ เลขาคนเก่าจู่ๆ ก็ลาออกกะทันหัน นี่สามวันแล้วที่ฉันต้องชงกาแฟกินเองเนี่ย ว่าแต่แกเรียกฉันมามีเรื่องอะไร” พชรทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาแล้วยกขาขึ้นพาดเหยียดยาว


“มีน่ะมีแน่ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา แล้วแกได้เลขาใหม่รึยัง ให้ฉันช่วยหาไหม” ภีมพลเดินมานั่งที่โซฟาอีกตัว พร้อมกับทำหน้ากรุ้มกริ่มเมื่อเสนอตัวช่วยเพื่อนเรื่องหาเลขาคนใหม่


“ไม่ต้องเลย พรุ่งนี้มีมาสัมภาษณ์แล้ว ขืนให้แกหาให้ฉันคงไม่ได้แค่เลขาอีกอย่างฉันต้องการคนที่ทำงานจริงๆ ไม่ใช่เก่งแต่เรื่องอย่างว่า” พชรโบกมือไปมาพลางเบ้หน้าใส่เพื่อนรัก เพราะรู้ดีว่าเลขาที่เพื่อนจะหาให้นั้นถนัดทำงานอะไรเป็นหลัก


“แล้วคนเก่าทำไมลาออกกะทันหันล่ะ นี่อย่าบอกนะว่าแก...”


“ไอ้บ้า! เขาลาออกไปดูแลพ่อที่ป่วยหนักอยู่ต่างจังหวัด อีกอย่างนะ คนอย่างฉันไม่นิยมกินไก่วัดเว้ย ไอ้ภีม” พชรรีบขัดคอเพื่อนทันที ก่อนที่ภีมพลจะพูดจบ ขณะที่อีกฝ่ายยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูด


“ที่ฉันเรียกแกมาวันนี้ เพราะอยากให้แกดูนักร้องวงใหม่ของคลับเรา แกรู้ไหมว่ากว่าฉันจะเอาวงนี้มาเล่นที่นี่ได้ เลือดตาแทบกระเด็น”


“วงอะไรวะ ดังขนาดนั้นเชียว” พชรขมวดคิ้วมุ่นมองหุ้นส่วนที่เป็นเพื่อนกันมานานตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยความสงสัย เขาลงขันกับภีมพลเปิดคลับแห่งนี้ขึ้นมา แต่ยกหน้าที่การบริหารจัดการให้เพื่อนรักเสียส่วนใหญ่ เพราะภีมพลนั้นลงหุ้นมากกว่า อีกทั้งตัวเขาเองก็มีบริษัทที่ต้องดูแลต่อจากครอบครัวด้วย จึงไม่มีเวลามาดูแลตรงนี้มากนัก


“บัตเตอร์ฟลาย ผีเสื้อแสนสวยอันโด่งดังไงเล่า” ภีมพลดีดนิ้วเปาะอย่างถูกใจ เพราะวงดนตรีร็อกวงนี้จะเป็นตัวเรียกแขกให้เข้ามาใช้บริการมากขึ้น เนื่องจากชื่อเสียงอันโด่งดังในฝีไม้ลายมือเรื่องการเล่นดนตรีอันหนักแน่น รวมไปถึงนักร้องสาวแสนเซ็กซี่ที่มีเสียงทรงพลัง และลีลาการเริงระบำราวกับผีเสื้อกลางคืนแสนสวย


“อ๋อ... จำได้แล้ว ที่นายเคยติดต่อเอาไว้ตั้งแต่ตอนเราเปิดคลับใหม่ๆ น่ะหรือ" พชรผงกศีรษะ


“ใช่ ตอนนี้เขาหมดสัญญาจากที่เก่าแล้ว ก็เลยติดต่อมาว่าเรายังสนใจให้เขามาเล่นที่นี่รึเปล่า ฉันก็เลยรีบตะครุบไว้ แต่อย่างว่าว่ะ ค่าตัวแพงใช่ย่อย แถมยังมาเล่นแค่ศุกร์เสาร์อาทิตย์อีกต่างหาก” ภีมพลหยิบบุหรี่ออกมาจากซองแล้วจุดสูบ


“แกจะบ่นทำไมวะ อยากได้เขานักไม่ใช่หรือ ก็ไหนว่าได้วงนี้มาจะเรียกแขกได้อีกเพียบไง” พชรแค่นยิ้มใส่ เขายังจำได้ตอนที่เพื่อนมาบ่นให้ฟังว่าติดต่อวงนี้มาเล่นที่นี่ แต่หัวหน้าวงบอกว่าคิวเต็มเพราะติดเล่นให้กับที่อื่นอยู่อีกสามที่


“อืม ใครจะเชื่อวะว่าวงดนตรีเล่นตามผับตามบาร์แบบนี้จะมีแฟนพันธุ์แท้กับเขาด้วย พวกเที่ยวกลางคืนแทบไม่มีใครไม่รู้จักบัตเตอร์ฟลาย แฟนตามยูทูปอีกเพียบ” ภีมพลเอนกายพิงพนักโซฟา หงายหน้าปล่อยควันสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง


“แต่ฉันว่าแปลกนะ ไม่มีค่ายใหญ่ๆ ติดต่อเข้าสังกัดมั่งเลยหรือ ฉันว่าค่ายยักษ์ใหญ่ไม่น่าพลาด”


“เออว่ะ ถ้าแกไม่พูดฉันก็นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย เฮ้ย! อย่าเพิ่งสงสัยอะไรเลย ไปพิสูจน์ด้วยตัวเองกันดีกว่า”


เสียงกีตาร์ลีดของมือกีตาร์โชว์ลีลาอินโทรแรกเริ่ม เรียกเสียงกรี๊ดกระหึ่มฮอลล์ทันที พชรนั่งอยู่ในมุมวีไอพีกับภีมพลยังรู้สึกทึ่งไม่น้อย ที่วงนี้สามารถเรียกลูกค้าได้เยอะกว่าที่คาด ตาคมกริบมองไปด้านล่างซึ่งตอนนี้ทุกพื้นที่เต็มแน่นไปด้วยโต๊ะที่ตั้งเบียดเสียดกันมากกว่าปกติ เนื่องจากต้องเสริมโต๊ะขึ้นมาเป็นจำนวนมาก จำนวนลูกค้าที่มาหาความสนุกสนานในค่ำคืนนี้ก็เยอะกว่าเดิมถึงสองเท่า


“สุดยอดเลยว่ะ ไม่อยากจะเชื่อ” พชรพูดเสียงดังแข่งกับดนตรีร็อกที่กำลังบรรเลง ภีมพลได้แต่หันมายักคิ้วให้อย่างภาคภูมิใจ


“รอดูทีเด็ดของวงก่อนเถอะ” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปทางหน้าเวที พชรจึงหันไปตามที่เพื่อนแนะนำ แล้วหัวใจก็ต้องกระตุกวาบเมื่อเห็นใบหน้าของนักร้องนำสาวสวย เขารู้สึกราวกับถูกดึงดูดให้มองแต่เธอเพียงคนเดียว ผู้หญิงคนนี้สวยไม่มีที่ติ ไม่ว่าจะเป็นรูปหน้า ปาก คอ คิ้ว คาง ทุกอย่างลงตัวเหมาะเจาะเป็นที่สุด


สงสัยจะเป็นเพราะแสงไฟกับเมคอัพ

พชรคิดในใจ แต่ถึงจะบอกกับตัวเองอย่างนั้น เขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากใบหน้าสวยเด่นของเธอได้ น้ำเสียงทรงพลังนั้นสะกดคนฟังได้อยู่หมัด สังเกตจากปฏิกิริยาของลูกค้าที่นั่งด้านล่างได้เป็นอย่างดี ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ผีเสื้อราตรีแสนสวยที่เริงร่าอยู่บนเวทีเป็นตาเดียว


“ไงวะเพื่อน ถึงกับนะจังงังไปเลยหรือ จะบอกอะไรให้นะ ดูบนเวทีว่าสวยแล้ว ดูใกล้ๆ ยิ่งกว่านี้อีก ความรู้สึกแกจะเหมือนกับว่าโดนเล่นของใส่เลยล่ะ นี่ถ้ามาบอกว่าผู้หญิงคนนั้นมีเวทย์มนตร์นะ ฉันจะไม่แปลกใจเลย” ภีมพลพูดในสิ่งที่ตนคิด แต่คนฟังอย่างพชรส่ายหน้าให้กับความช่างคิดของเพื่อน


“น้อยๆ หน่อย เวอร์ไปแล้ว” ชายหนุ่มปรามเพื่อนเมื่อเห็นว่าเรื่องที่ภีมพลพูดเป็นเรื่องน่าขบขันเสียเต็มประดา ทั้งที่ในใจเริ่มเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อนเสียแล้ว


...ใช่ ผู้หญิงคนนี้มีเวทย์มนตร์ไม่ต่างอะไรกับแม่มด ร้ายชะมัด!

 

☆☆☆

 

พชรกำลังบังคับตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นจนเกินไป แต่ไม่รู้ทำไมขาของเขาต้องกระดิกตลอดเวลา เขาพยายามนั่งนิ่งๆ อย่างยิ่งให้สมกับเป็นผู้บริหารของที่นี่ ที่ผับชื่อดังแห่งนี้ แต่พอเผลอตัวทีไรขาของเขาก็กระดิกไปเองโดยอัตโนมัติ


ภีมพลต้องแอบกลั้นยิ้มให้กับท่าทางของเพื่อนรัก แต่ก็ไม่อยากจะล้อเลียนให้อีกฝ่ายว้ากใส่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพชรกำลังตื่นเต้นที่จะได้พูดคุยใกล้ชิดกับวงดนตรีวงใหม่ของที่นี่ แต่ดันทำปากแข็งว่าไม่สนใจ...เอาเถอะ แล้วเขาจะคอยดูตอนเผชิญหน้า


เสียงออดจากหน้าประตูทำให้พชรหลุดอาการยิ่งกว่าเดิม เพราะเขาสะดุ้งเล็กน้อย ชายหนุ่มรีบเอาขาที่กระดิกจนโต๊ะสั่นเมื่อครู่ลงกับพื้นแล้วนั่งยืดหลังตรง เปลี่ยนเป็นเอานิ้วเคาะโต๊ะแทน


ภีมพลแกล้งหันมาถาม ทำเป็นมองไม่เห็นอาการของเพื่อน “พร้อมรึยังเพื่อน”


“ทำไมต้องถามวะ ก็เรียกเข้ามาเลย ฉันไม่ได้อะไรสักหน่อย”


ภีมพลหัวเราะขลุกขลักในลำคอก่อนตะโกนอนุญาตให้กลุ่มคนที่ยืนหน้าห้องได้ยิน “เชิญครับ”

 





โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

ณรมล จรสจันทร์
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'เสน่ห...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด