ภรรยาวัยขบเผาะ
นักเขียน : เจแปน

อ่านการ์ตูน



มหานครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา


ใบหน้าคมจัดฉายแววเคร่งเครียด เมื่อการคุยโทรศัพท์จากทางไกลทำให้ชายหนุ่มทราบถึงอาการป่วยของเพื่อนสนิทชาวเอเชียสัญชาติไทยว่าถึงขั้นระยะต้องทำใจแล้ว


“ทำไมนายเพิ่งโทรมาบอกฉัน” เสียงเข้มกรอกลงไปในสายทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าเพื่อนสนิทของตนนั้นเป็นคนปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ไม่ให้บอกเขา “อาการเขาแย่มากแค่ไหน”


“คง... อีกไม่นานครับ” ปลายสายบอก ก่อนจะเข้าเรื่องสำคัญอย่างที่รับปากกับคนป่วยเอาไว้ “คุณพอมีเวลาว่างมาพบพี่ภพไหมครับ”


“ว่าง! ว่างมากเลยทีเดียว” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงห้วงอารมณ์ที่ไม่คงที่


“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มกล่าวพลางถอนหายใจโล่งอก


“ไม่ต้องขอบคุณฉัน” เขากระแทกเสียง “ถ้าฉันรู้ว่าเขาป่วยหนักขนาดนี้ ฉันบินไปเยี่ยมเขาตั้งนานแล้ว”


นับว่าเรื่องนี้ทำให้ประธานบอร์ดบริหารของโลเวลเครียดจัดขึ้นมาอย่างฉับพลัน เมื่อจู่ๆ ก็ทราบว่าเพื่อนสนิทที่ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยอย่าง 'ณภพ ตรีศิริ' ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย จะอยู่ถึงวันพรุ่งนี้ไหม... ยังไม่รู้เลย


“พี่ภพไม่อยากให้คุณเสียงานครับ”


“ชิท!... เวรเถอะ! ลูกน้องฉันก็มี ฉันเป็นเจ้าของบริษัทนะ!” เขาสบถอย่างหัวเสีย คิดว่าถ้ายังคุยต่อ เขาได้ปาโทรศัพท์มือถือทิ้งเพื่อระบายอารมณ์แน่นอน


“ครับ...” ปลายสายตอบเสียงอ่อย ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีก


“เอาเป็นว่าฉันจะไปหาเขาให้เร็วที่สุด บอกให้เขารอฉันด้วย”


“ครับ”


ชายหนุ่มกดตัดสัญญาณหลังจากการสนทนาสิ้นสุดลง มือแกร่งยกขึ้นลูบหน้าแรงๆ หลายครั้งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงาน กดเครื่องอินเทอร์คอมเรียกเลขานุการให้เข้ามาพบ


“มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ มิสเตอร์โลเวล” 'ลูคัส ฟอร์เนอร์' ถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเมื่อเข้ามาในห้องแล้ว เจ้านายจะเรียกให้เขาเข้ามาพบเฉพาะตอนที่มีงานหรือมีเรื่องที่ต้องให้จัดการเท่านั้น

“ฉันต้องเดินทางไปประเทศไทย”


สีหน้าเจือไปด้วยความกลัดกลุ้มของเจ้านายทำให้เลขานุการมากความสามารถในวัยห้าสิบปีเศษๆ ขมวดคิ้วน้อยๆ กระนั้นเขาก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้อยากจะทราบว่าสิ่งใดกันที่ทำให้นักธุรกิจผู้เก่งรอบด้านนั้นเครียดขึ้นมาได้


“ต้องการโดยสารด้วยเครื่องบินส่วนตัวหรือเครื่องบินสาธารณะครับ”


“ส่วนตัว บอกช่างเครื่องกับกัปตันเตรียมพร้อมด้วย เดินทางเร็วสุดได้วันไหน”


“ผมจะแจ้งอีกที หลังจากแจ้งเรื่องนี้กับช่างและกัปตันครับ”


“บอกพวกเขา... ด่วนที่สุด!”


“ครับ แล้วท่านต้องไปกี่วัน” ลูคัสถาม


“อาจนานเป็นเดือน”


“...”


เลขานุการทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เพราะคนตรงหน้านี้มีงานให้ต้องจัดการอีกมาก ทั้งยังมีโครงการโลเวลทาวน์ที่ไมอามีด้วย


“อ้อ... มีอีกเรื่อง ก่อนไปนายช่วยไปตามคีรันมาพบฉันที” ชายหนุ่มกล่าวถึงน้องชาย ไม่สนใจอีกฝ่ายว่าจะคิดอย่างไรแม้แต่น้อย


“ครับท่าน”


สุดท้ายลูคัสก็รับคำแต่โดยดี ไม่ซักไซ้อะไรต่อ เนื่องจากรู้ว่าต้องทำหน้าที่ในส่วนของตัวเอง และส่วนที่เจ้านายสั่งเท่านั้น

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกในเวลาต่อมา ประธานบอร์ดบริหารผู้มีอำนาจสูงสุดในองค์กรนี้ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานจ้องน้องชายในสายเลือด ขณะที่อีกฝ่ายหอบความสงสัยแสดงออกทางใบหน้าเต็มเปี่ยม


“มีอะไรกับผมหรือเปล่า” 'คีรัน โลเวล' ถามเข้าประเด็นทันที เพราะอีกสิบห้านาที เขามีนัดกับนางแบบสาวที่เขากำลังควงอยู่ในขณะนี้


“เพื่อนฉันป่วย”


ผู้เป็นน้องชายขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “แล้วมาบอกผมทำไม”


“เพราะฉันต้องบินไปต่างประเทศน่ะสิ ไปเยี่ยมเขา”


คำตอบจากผู้เป็นพี่ทำให้คีรันทราบทันทีว่าเพื่อนของคนตรงหน้าอยู่ที่ประเทศใด


“ใช่เพื่อนคนไทยหรือเปล่า”


คีรินพยักหน้ารับ “เขาป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เขาอยากพบฉัน” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ หากสีหน้ากลับเศร้าสร้อย


“แล้วไงต่อ”


“ฉันอยากให้นายช่วยดูแลงานแทนฉันหน่อย สักพักหนึ่ง” เขามั่นใจว่าน้องชายทำได้ เพราะตลอดหลายปีก็มีอีกฝ่ายนี่แหละที่คอยช่วยเหลือ อีกอย่างคีรันก็เป็นผู้บริหารของโลเวลอีกคนด้วย แม้ตำแหน่งจะรองจากเขาก็ตาม


“นานแค่ไหน”


“ฉันอาจอยู่ที่นั่นสักหนึ่งเดือน” เขาเองก็ยังไม่สามารถคาดเดาได้ อีกนัยหนึ่งคืออยากปลีกเวลาไปพักผ่อนด้วย


“ครับ” ผู้เป็นน้องชายรับปากอย่างไม่อิดออด ก่อนถามเรื่องงานว่า “งานของพี่มีอะไรให้ผมต้องจัดการบ้าง”


“ตอนนี้มีแค่โครงการโลเวลทาวน์ที่ไมอามีที่ฉันต้องจัดการ อยากรู้อะไรนายถามลูคัสได้ทุกเรื่องเลย ส่วนอื่นๆ มีแค่งานการกุศลเท่านั้น มันไม่สำคัญหรอก ฉันจะไปหรือไม่ไปก็ได้ สุดท้ายฉันก็บริจาคเงินให้อยู่ดี”


“ครับ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม” คีรันเลิกคิ้ว ตั้งท่าจะหมุนตัวออกจากห้อง แต่ก็ไม่ทำ เพราะมีบางเรื่องที่ยังค้างคาอยู่ในใจของเขา


“พี่ยังรู้สึกกับลูกสาวเพื่อนพี่อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า” ชายหนุ่มหมายถึงลูกสาวของณภพ


คนเป็นพี่พยักหน้า


“ให้ตายเถอะ! ไม่อยากจะเชื่อเลย”


“จะโวยวายทำไม” คีรินตำหนิ


“ไม่โวยวายสิแปลก” คีรันเถียง “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่จะหลงรักเด็กสาวคราวลูกจนกลายเป็นผู้ชายตายด้านแบบนี้น่ะ”


ใช่! แต่ก่อนคีรินมีผู้หญิงสวยๆ ห้อมล้อมข้างกายตลอด เรียกได้ว่าเป็นเพลย์บอยตัวฉกาจที่ใช้ผู้หญิงเปลืองอย่างกับอะไรดี


แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อประธานบอร์ดบริหารไฟแรงแห่งธุรกิจโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ของโลเวลตกหลุมรักลูกสาวของเพื่อนสนิท


“ของของฉันยังใช้งานได้ดี” คีรินไหวไหล่ ไม่ยี่หระกับถ้อยคำระคายหูนี้เท่าไหร่นัก


“กว่าแปดปีที่พี่พบเธอแล้วไม่ยอมมีเซ็กซ์กับผู้หญิงอื่นเนี่ยนะ ใครเชื่อก็บ้า”


รองผู้บริหารยังเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ คิดว่าพี่ชายของตนบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่สามารถระงับความอยากของมนุษย์เพศผู้เพื่อผู้หญิงรุ่นราวคราวลูกได้ถึงแปดปี


“ฉันจัดการตัวเองได้” คีรินตอบเสียงเรียบ ไม่ได้สะทกสะท้านเรื่องที่อีกฝ่ายต่อว่าเลยสักนิด


“ผมรู้...” เสียงอ่อนลง “แต่พี่สี่สิบแล้วนะ”


“แล้วยังไง”


เขานึกฉุนขึ้นมาแล้ว


“ตอนนี้ผมพี่หงอกจนจะหมดหัวแล้วน่ะสิ!”


ต้องยอมรับว่านี่ก็เป็นส่วนหนึ่ง ผู้เป็นน้องชายไม่ปฏิเสธว่าถึงอีกฝ่ายจะอายุเข้าเลขสี่ แต่ความหล่อเหลานั้นหาได้ลดน้อยลงเลย กลับกันคีรินทรงเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิมอีก...


เส้นผมสีดอกเลาที่แซมอยู่บนศีรษะผสมกับเส้นผมสีน้ำตาลชวนหลงใหล ในวัยสี่สิบปีที่เจ้าตัวดูแลสุขภาพอย่างสม่ำเสมอ ผลที่ออกมาคือเรือนร่างของเขาเต็มแน่นไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างคนสุขภาพดี ใบหน้าคมกริบที่ย่นไปตามกาลเวลาเป็นแรงดึงดูดชั้นเยี่ยม และเขายิ่งทรงเสน่ห์มากขึ้นเพราะเป็นถึงผู้บริหารสูงสุดของโลเวล ตระกูลอันมั่งคั่งที่ร่ำรวยติดหนึ่งในห้าสิบของโลก!


แม้คีรินจะอายุเยอะแล้ว... แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าชายหนุ่มนั้นเป็นบุรุษที่ผู้หญิงค่อนสหรัฐอเมริกาหลงใหลและอยากครอบครอง


“ลองให้ผู้หญิงของนายเลือกไหมล่ะ ว่าเขาจะเลือกฉันหรือเลือกนาย” คนเป็นพี่พูดจาข่ม ด้วยรู้ว่าตนเองนั้นมีดีอยู่ในตัวมากมายนัก ต่อให้แก่กว่านี้อีกสิบปี เชื่อเถอะ... อย่างไรก็มีผู้หญิงอยากขึ้นเตียงด้วย ส่วนหนึ่งเกิดจากอำนาจและเงินทองที่เขามี


“เฮ้อ...” คีรันถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “เอาเถอะ... สรุปแล้วพี่ยังรักเธอใช่ไหม”


คนถูกถามพยักหน้า


“แต่เธอจะรักพี่หรือ... ตอนนี้เธอคงสักสิบแปด วัยกำลังอยากรู้อยากลองเลย”


“เด็กสิบแปดหลอกง่ายจะตาย” เขาโต้ แววตาเจ้าเล่ห์


“ขอให้สมหวังแล้วกัน ถ้ามีอะไรให้ผมจัดการนอกจากนี้ ติดต่อผมโดยตรงเลยนะ ผมจะเรียนรู้งานจากลูคัสเอง” เขาอวยพรพร้อมวกเข้าเรื่องงาน คร้านจะต่อปากต่อคำกับผู้เป็นพี่แล้ว


การสนทนาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ คีรันเดินออกจากห้องไปแล้ว ผู้บริหารในสี่สิบปีจึงหวนนึกถึงความหลังครั้งเก่า กับเด็กสาวที่ทำให้เพลย์บอยตัวร้ายอย่างเขาต้องกลับใจ






to be continued...

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

เจแปน
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'ภรรยา...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด