ที่แห่งนั้นอันมืดมิดมีสัตว์ประหลาดและนาย
นักเขียน : Teamilk

อ่านการ์ตูน



แสงจากแท่งไฟขยับขึ้นลงราวกับเกลียวคลื่น รายล้อมทุกทิศทาง ถึงขนาดจะเล็ก แต่ทั้งหมดล้วนมีแสงสว่างในตัวเอง ยิ่งพอมาอยู่รวมกันก็ยิ่งดูสวยงาม หากแต่ก็ยังไม่สว่างพอที่จะเผยให้เห็นอะไรชัดเจน


แหล่งกำเนิดแสงสว่างที่สุดนั้นสาดส่องลงไปยังจุดเดียว สว่างจนแสบตา ตรงกลางเวทีนั้น บนศีรษะของไอดอลสตาร์ที่เพิ่งแสดงจบไป ไม่สิ ต้องบอกว่าเขาแทบจะกลายเป็นแสงไฟอีกดวงเวลาแสดงบนเวทีจะเหมาะกว่า


เหล่าไอดอลต่างมีตารางงานมากมาย แต่หนึ่งในนั้นที่สำคัญที่สุดคือการแสดงบนเวที ให้สายตาของผู้ชมจับจ้องมองพวกเขาที่อยู่ใต้สปอตไลต์ ในวินาทีนั้นเองที่จะรู้สึกเหมือนเป็นเทพเจ้าของเวทีนั้น ไม่สิ ไม่ใช่แค่ความรู้สึก เพราะสำหรับผู้ชมแล้ว ไอดอลเปรียบเสมือนพระเจ้าจริงๆ


ฮีกยอมที่ก้มศีรษะเล็กน้อยเหลือบตาสำรวจผู้ชมไปรอบๆ สนามกีฬา เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นดังขึ้นในจุดที่สายตาเคลื่อนไป ราวกับสายตาคู่นั้นมีเวทมนตร์สะกดคนให้คนหลงใหลทั้งที่จริงแล้วเราต่างรู้ว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น แต่เป็นเราที่ยอมถูกหลอกให้เชื่ออย่างนั้น เหมือนกับผู้มีศรัทธาที่บูชาเทพเจ้าหมดใจ


ด้วยความหมายดังกล่าว คนที่เรียกอาชีพนี้ว่าไอดอลเป็นคนแรกช่างเลือกสรรคำได้เหมาะสมเหลือเกิน ด้วยเพราะมีความหมายว่ารูปเคารพ ไม่ว่าเมื่อไรก็เป็นคำศัพท์ที่จับใจจริงๆ


ฮีกยอมปาดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยท่าทางสดชื่น พยักหน้าแล้วขยิบตาก่อนจะหันหลังให้ผู้ชม เดาได้ว่าเขาจะต้องถอดเสื้อโชว์กล้ามแผ่นหลังที่ตั้งใจฟิตมาให้ทุกคนได้เห็นชัดๆ แน่นอน


กรี๊ดดดดดดดด


แค่เซอร์วิสเล็กๆ น้อยๆ นั้นก็ทำเอาแฟนคลับสาวๆ กรีดร้องกันกระหึ่ม น่ารักที่สุด แฟนคลับทุกคนล้วนน่ารัก พวกเขาเป็นเหล่าหญิงสาวที่ใสซื่อไม่มีใครเทียม


ฮีกยอมบนเวทีดูเป็นผู้ชายที่น่าหลงใหลทีเดียว เขาเหมือนรูปปั้นที่พระเจ้าเป็นผู้สรรค์สร้าง เป็นนักล่าที่ดูเย็นชาแต่ก็ดึงดูดทางเพศ เขามีเสน่ห์ทั้งในแบบผู้ชายและผู้หญิง ใบหน้ายิ้มแย้มของเขาไร้เดียงสาจนดูน่ารักเสียจนคนที่หลงใหลรูปลักษณ์ไม่อาจปฏิเสธเขาได้


...แน่นอนที่สุด เพราะเขาปรุงแต่งตัวเองมาดีแล้ว


บางทีไอดอลก็หลงเข้าใจผิดว่าภาพลักษณ์ที่บริษัทสร้างให้คือตัวตนจริงๆ แต่สำหรับฮีกยอมแล้วสองสิ่งนี้ห่างไกลกันมาก คนที่ไม่สามารถประเมินตัวเองได้อย่างถูกต้องไม่อาจอยู่รอดในวงการนี้ไปได้นาน ฮีกยอมเป็นซูเปอร์สตาร์ของโลกบันเทิงอันโหดร้ายมาตลอดสามปีเต็ม เป็นโลกที่ถ้าหากไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรได้บ้างหรือไม่รู้ว่าต้องทำอะไรก็ก้าวขึ้นบันไดไปได้ยาก


แท้จริงแล้วอาชีพไอดอลเป็นการสร้างภาพที่ทุกคนต้องการให้เป็นจริง พวกเขาส่วนใหญ่ต้องคอยสวมหน้ากากเพื่อให้คนชื่นชม ไม่มีอะไรดีไปกว่าชื่อตัวเองที่แฟนคลับตะโกนเรียก จนอยากตอบแทนโดยการทำให้พวกเขากรีดร้องอย่างมีความสุขมากขึ้นไปอีก สำหรับฮีกยอมแล้ว เขาเป็นผู้ชายที่มีจิตวิญญาณของไอดอลอย่างแท้จริง


การแสดงเดี่ยวของเขาจบไปแล้ว อดทนร้องเพลงคู่อีกเพลงเดียว ทัวร์คอนเสิร์ตครั้งนี้ก็จะจบบริบูรณ์ลง หลังจากนั้นเขาจะทำอะไรตามใจก็ได้


สามสิบกว่านาทีนั้นช่างสั้นเหลือเกินเมื่อเทียบกับเวลาที่อดทนมาตลอดจนถึงตอนนี้ หากแต่ความรู้สึกว่านานเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดนี้กลับส่งผลเสียให้กับสภาพร่างกายได้มากกว่าที่คิด


ฮีกยอมก้าวขายาวๆ อย่างผ่าเผยตรงไปยังหลังเวที แต่เกือบจะพลาดล้มลงบริเวณบันได เขายันเท้าอีกข้างเพื่อพยุงร่างกายไม่ให้ล้มทัน แต่หัวก็ยังหมุนอยู่ดี เขาฝืนอาการวิงเวียนที่ทำให้เขาเสียศูนย์ได้อย่างมีสปิริต


สัมผัสได้ถึงใครบางคนที่มาช่วยพยุงในตอนที่เดินโซเซอยู่หลายก้าว ฮีกยอมเงยศีรษะที่หนักอึ้งแล้วมองผ่านหางตา เป็นผู้จัดการที่เพิ่งเข้ามาใหม่ได้ไม่กี่เดือน เขามองช้อนขึ้นมาจากด้านล่างเล็กน้อย ว่ากันว่าเขาช่ำชองอยู่ในบริษัทอื่นมานาน เห็นอีกฝ่ายเป็นห่วง แม้จะอยากแสดงสีหน้าที่แท้จริงให้เห็น แต่ลึกๆ แล้วก็ไม่อยากเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดออกไป ฮีกยอมยกยิ้มมุมปากโดยอัตโนมัติ แม้ภาพตรงหน้าจะหมุนไม่หยุด


“ไหวไหม?”


“เวียนหัว... นิดหน่อยครับ ขอบคุณครับพี่”


“เจ้าบ้าเอ๊ย ดูแลตัวเองให้มันดีๆ หน่อย ตอนนี้มีเวลาพักเจ็ดนาที เพราะงั้นไปนั่งพักข้างหลังตรงนั้นไป นี่จองยอน ฮเยจู! นี่! ฮีกยอมบอกว่าเวียนหัว มาช่วยดูแลหน่อย”


สไตลิสต์ทั้งสองคนรีบวิ่งมา ต่อให้เวียนหัวแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้หมดแรงถึงขั้นต้องให้ผู้หญิงมาพยุงเดิน แต่จะให้วางมาดทำเป็นไหวตอนนี้ก็ดูจะฝืนเกินไป ฮีกยอมทิ้งน้ำหนักตัวพิงไหล่ฮเยจูเบาๆ


ฮเยจูซับเม็ดเหงื่อบนหน้าผากของฮีกยอมอยู่ตรงเก้าอี้ในมุมใต้แสงไฟ จองยอนเอาน้ำใส่น้ำแข็งมาอิงไว้ตรงท้ายทอยอย่างเป็นห่วง


รู้สึกขอบคุณที่ทั้งสองคนมาคอยเอาใจใส่ แต่จำเป็นต้องปล่อยพวกเขาไปแล้ว ยังมีคนอื่นที่ต้องขึ้นแสดงบนเวทีซึ่งทั้งคู่ต้องดูแลอีก ฮีกยอมยิ้มอย่างสงบแล้วพิงหน้าผากเข้ากับขาตั้งโคมไฟเย็นๆ


“ไปดูแลแจอินเถอะครับ ผมอยู่คนเดียวได้ แค่เวียนหัวเฉยๆ ดื่มน้ำแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้น”


“แต่ว่านะ ฮีกยอม”


“ชองแจอินต้องสแตนด์บายแล้วครับ ผมบอกว่าไม่เป็นไรไง”


สองคนที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งรีบไปจากตรงนั้น สภาพจริงเบื้องหลังคอนเสิร์ตวุ่นวายมากเสียจนทุกคนมีงานล้นมือไปหมด ไม่ใช่แค่ก่อนขึ้นเวที หลังจากที่นักแสดงลงจากเวทีแล้วก็จะต้องมีคนคอยดูแลตลอด


ฮีกยอมหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ห้ามเป็นลมเด็ดขาด ร่างกายเฮงซวย หัดทำตามที่เจ้าของต้องการหน่อย เขากัดปากจนเลือดออก แต่ก็พอจะดึงสติกลับมาได้


ตอนนั้นเองที่มือของใครบางคนวางลงบนไหล่ เหมือนเป็นสัมผัสที่ตั้งใจทำให้หัวเขาโล่งขึ้น พอหันหลังไปมองก็เห็นสตาฟฟ์คนหนึ่งยืนอยู่ ...เป็นใบหน้าที่เขากำลังรอคอย ฮีกยอมขยับตัวให้มีพื้นที่ว่างข้างๆ ให้อีกฝ่าย


คำพูดที่ว่าใต้โคมไฟนั้นมืดเห็นจะเป็นความจริง ตรงที่เขานั่งอยู่นี้มืดเป็นพิเศษ สตาฟฟ์คนนั้นนั่งลงข้างๆ ฮีกยอมเงียบๆ ในความมืดนั้น เขาเปิดถุงเล็กๆ ที่ซ่อนไว้


“เรื่องที่เคยขอให้ช่วยครับ”


“ขอบคุณครับ ค่าจ้างก็บัญชีเดิม?”


“ครับ ตอนขึ้นเครื่องก็ใส่วิตามินลงไปด้วยกันครับ ถ้าถูกจับได้ก็เอาอันนี้ให้เขาดู นี่ครับใบสั่งยา”


“ใบสั่งยา?”


“กระดาษที่หมอเขียนชื่อยาที่แนะนำให้”


“อ๋อ ใบสั่งยา”


เวลาได้ยินศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยจะต้องให้คนอธิบายให้ฟังตลอด รู้สึกขอบคุณอีกฝ่ายที่อุตส่าห์หาใบสั่งยามาให้ได้ แม้ในนั้นจะไม่ได้เขียนชื่อยาจริงๆ ไว้ก็ตาม


ขวดยาทรงสี่เหลี่ยมขนาดเล็กและบางจนใส่ลงไปในกระเป๋าสูทสำหรับแสดงบนเวทีตัวนี้แล้วไม่เด่นออกมา ห่อด้วยกระดาษลายเลมอนถูกใจ ไม่ว่าใครที่เห็นก็ต้องหลงเชื่อ ฮีกยอมแสยะยิ้มมองแผ่นหลังสตาฟฟ์คนนั้นที่เดินจากไป


เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว ผลงานน่าประทับใจทีเดียว


ตอนนี้หัวที่พิงแท่งเหล็กเย็นๆ อยู่ก็เย็นลงเช่นกัน แจอินกำลังลงมาจากเวที เวลาเจ็ดนาทีผ่านไปเร็วกว่าที่คิด แต่เขาไม่เป็นไรแล้ว


ยังเหลืออีกทั้งหมดยี่สิบสามนาที ฮีกยอมพยุงตัวเองลุกขึ้นจากที่นั่ง เวทียังรอเขาอยู่ นึกถึงผู้ชมที่กำลังสนุกจนถึงขีดสุดอยู่แล้วอยากจะวิ่งออกไป เขาขึ้นไปยืนทรงตัวอยู่บนแท่นเลื่อนขึ้นเวที เสียงทำงานของแท่นดังขึ้นแล้วยกตัวเขาขึ้นไป การปรากฏตัวของคู่นักร้องจากใต้เวทีเรียกเสียงเชียร์จากแฟนคลับได้กระหึ่มอีกครั้ง


อย่างนั้นแหละ ช่วยส่งเสียงที่มีออกมาให้หมดเลย และแล้วการแสดงก็ดำเนินต่อไป



ตอนที่ 1



“โห กยอมนี่ชื่อกยอมจริงๆ ด้วยแฮะ? พี่ไม่แปลกใจเหรอคะ? เขาบอกว่าเป็นชื่อจริง ฉันคิดว่าชื่อในวงการซะอีก”


ยอนอาร้องเสียงดังขึ้นมาแล้วเคาะโต๊ะตึงๆ จองอูส่ายหัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะมองด้วยหางตาไปยังหน้าจอที่ยอนอาดูอยู่ ไฟล์ที่เปิดอยู่มีเด็กหนุ่มร่างใหญ่โบกมือไหวๆ


จะดูยังไงก็ไม่ใช่หน้าตาที่จะบอกว่าน่ารักได้ ถ้าจะให้พูดตรงๆ คงต้องบอกว่าดูร้ายกาจมากกว่า หางตาชี้คม ตัวก็ใหญ่ บอกว่าหล่อก็ยังพอได้ แต่น่ารักนี่? ไม่ใช่แน่ๆ แล้วก็ไม่ได้เป็นเพราะน้อยใจที่แฟนไปชมผู้ชายอื่นด้วย ถ้าวัดที่ความน่ารักแบบไม่มีอคติเลย ผู้ชายอีกคนที่เป็นเพื่อนร่วมวงที่นั่งตบมืออยู่ข้างๆ ยังเหมาะกว่า ถึงกระนั้น ดูรวมๆ แล้วก็ถือเป็นวงที่คนน่าจะชอบ อย่างน้อยพวกเขาก็ตั้งใจยิ้มกว้างกันใหญ่


แต่เอาจริงๆ เขาก็ไม่ได้สนใจผู้ชายพวกนั้นอยู่แล้ว แค่ลองเลือกชมสักคนจากในวงนั้นเฉยๆ ไม่ได้สนใจอะไรเลยแม้แต่น้อย


แต่พอพูดออกไปตามที่คิด สิ่งที่ได้กลับมามีอยู่อย่างเดียว


พี่หึงใช่ไหมล่ะ?


เพราะงั้นจองอูเลยปิดปากเงียบ อุตส่าห์ทำตัวมีส่วนร่วมด้วยก็แล้ว เริ่มหมดความอดทนจนได้แต่เอานิ้วไถหน้าจอมือถืออย่างเบื่อๆ


ยอนอาไม่ได้รู้เลยว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร เพราะเอาแต่สนใจรายการที่ฉายซ้ำอยู่ ยิ้มค้างจนเหมือนหุบยิ้มไม่เป็น


‘โหย ขอโอกาสอีกครั้งนะครับ ผมขอร้อง เดี๋ยวทำอย่างอื่นแทนให้ก็ได้ครับ นะครับ?’


‘คุณฮีกยอมจะทำตัวน่ารักให้ดูนะครับ! ควีโยมีเวอร์ชันฮีควีโยมีครับ~ พร้อมนะครับ!’


‘เอ่อ ผม จริงๆ เล้ย’


ดนตรีเดิมๆ ที่ได้ยินในทุกเทปของรายการจนหูพรุนแล้วดังออกมาทางลำโพง เสียงเด็กร้องเพลงอย่างน่ารักดังขึ้นแสบแก้วหู แทนที่จะใส่หูฟังก็ไม่ใส่ แต่ในคาเฟ่แฟรนไชส์ขนาดใหญ่ที่เงียบเหงาแห่งนี้คงไม่มีใครมาตำหนิว่าพวกเขาเสียงดัง


‘หนึ่งบวกหนึ่งเป็นควีโยมี. สองบวกสองเป็น...’


จองอูแทบจะไม่สนใจคลิปรายการแล้ว เขานั่งพิงเก้าอี้เปิดดูข่าวในมือถือของตนเอง แต่ยอนอาก็แตะแขนเรียกเขากลับมา


“พี่คะ เห็นหน้าเขาไหม? เมื่อกี้ทำปากเหมือนจะด่าเลย โอ๊ย น่ารักไม่ไหวแล้ว น่ารักสุดๆ ไปเล้ย!”

“อือ ก็... น่ารักดี”


“ใช่มะๆๆ ขนาดพี่ยังบอกว่าน่ารักเลย!”


“หึ เฉยๆ เธอน่ารักกว่า”


ยอมเออออโกหกคำโตไปให้ ทว่าคำพูดที่ทิ้งท้ายไปก็ทำให้ยอนอาทำหน้าแบ๊วกลับมา อันนี้แหละน่ารักของจริง


แต่ว่าก็ว่าเถอะ แฟนสาวที่เอาแต่ดูรายการไอดอลอยู่ข้างๆ แฟนหนุ่มแบบนี้นี่ก็ยังไงอยู่ ปกติจองอูไม่อยากแม้แต่จะเดินผ่านพวกเด็กน่ารำคาญ แล้วทำไมถึงมาคบกับคนนี้ก็ไม่รู้ อยากจะถามไปตรงๆ แต่ก็เลือกปล่อยไปเพราะไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกัน เขาเริ่มไม่พอใจที่ตัวเองรำคาญขึ้นเรื่อยๆ


ลีจองอู อายุยี่สิบเจ็ดปี ส่วนสูงขาดอีกนิดเดียวก็จะถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรแล้ว รูปร่างด้อยกว่าพวกเทรนเนอร์หน่อยเดียว ภายนอกถือว่าดูไม่แย่อะไร เวลาไปเที่ยวกลางคืนก็เคยได้นามบัตรจากเอเจนซีอยู่หลายครั้ง แต่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาคือความสามารถและสถานภาพทางการเงิน จองอูเรียนจบมาแล้วกว่าครึ่งปี แต่ก็ยังเป็นคนตกงานที่เล่นสนุกไปวันๆ แน่นอนว่าคุณสมบัติของเขาไม่ดีนักในฐานะผู้ชาย


เพราะงั้นจองอูเลยไม่อาจปฏิเสธคำพูดอะไรของยอนอาได้เลย ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างเดียว จริงๆ แล้วความไม่พอใจเล็กๆ เรื่องไอดอลนั้นนานๆ ไปก็ไม่ใช่เรื่องตลกเลย แต่เขายังจัดการเรื่องของตัวเองไม่ได้ แล้วจะมีหน้าไปยุ่งกับงานอดิเรกของคนอื่นได้อย่างไร โธ่เว้ย


จะฮีกยอมหรือฮีควีโยมีก็แล้วแต่ เด็กนั่นกำลังทำหน้ามุ่ย แต่ก็เริ่มทำท่าน่ารักตามเพลง โลกนี้ที่ทุกคนต้องหาเงินเลี้ยงปากท้องนั้นอยู่ยาก นายและฉันก็คงไม่ต่างกัน เขาสงสารอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งก็คิดว่าเอาความสงสารไปให้สุนัขดีกว่า มานั่งคิดดูแล้ว ในหนึ่งปีเจ้านั่นน่าจะหาเงินได้เป็นร้อยล้านวอน โลกนี้ช่างไร้ความยุติธรรม


พอผ่านช่วงที่ซูมหน้าฮีกยอมไปแล้ว ยอนอาก็ปัดหน้าจอปิดคลิปทิ้งไปเหมือนไม่จำเป็นต้องดูส่วนอื่นที่เหลือ


จะกลายเป็นเดตที่สมเป็นเดตจริงๆ แล้วสินะ


เขามองยอนอาที่เงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ ทว่าจองอูที่ตั้งใจจะวางมือถือลงเหมือนกันได้แต่มองอีกฝ่ายคลิกดูอีกคลิปทันทีแล้วถอนหายใจ ซึ่งอีกฝ่ายคงไม่มีทางได้ยิน น่าเสียดายเวลา


มานั่งเสียเวลาทิ้งในคาเฟ่แบบนี้ สู้เอาเวลาไปเขียนจดหมายแนะนำตัวสักบรรทัดสองบรรทัดยังจะดีเสียกว่า เหมือนไม่ให้เกียรติอีกฝ่ายที่เขาคิดว่าการอยู่กับแฟนเป็นเรื่องเสียเวลา แต่คนที่ทำให้รู้สึกแบบนี้ก่อนก็คือยอนอาเอง


ยอนอายังเอาแต่ก้มหน้าชื่นชมไอดอลของเธอ ต่อให้ชวนดูด้วยกันแล้วก็เถอะ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ เขาหวังจะทดสอบว่าอีกฝ่ายสนใจตนหรือไม่ จองอูจึงเริ่มเข้าเว็บไซต์หางาน เขาจะใช้ชีวิตโดยทำงานพาร์ตไทม์ในคาเฟ่ไปตลอดไม่ได้ ยังไงก็ต้องรีบหางานประจำ


คงถึงตอนตลกสักช่วงพอดี ยอนอาจึงหัวเราะเสียงดังออกมา ถึงแม้ว่าเธอกำลังเรียนเทอมสุดท้าย แต่ก็วางแผนการทำงานของตัวเองไว้แล้ว คือเล่นให้พอใจสักพักแล้วเก็บหน่วยกิตเทอมสุดท้ายให้ครบ แค่นั้นเลย ส่วนเรื่องที่ทำให้ปวดหัวค่อยเอาไว้คิดทีหลัง


ช่างเป็นชีวิตที่น่าอิจฉาเหลือเกิน จองอูจิบอเมริกาโน่รสชาติขมหลายๆ ที


เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

Teamilk
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'ที่แห...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด