สมการรักร้ายของนายอับโชค
นักเขียน : อันอน

อ่านการ์ตูน


ผู้ชายอับโชค



มีคำว่าอิลซู (เงินรายวัน) กับทัลดน (เงินรายเดือน) มักจะถูกเขียนไว้ตามป้ายประกาศหรือนามบัตรของพวกที่ทำงานด้านอสังหาริมทรัพย์ที่แปะไว้ตามหน้าร้านขายของชำ จะมีสโลแกนที่ว่า ‘เงินด่วนทันใจ’ หรือคำแปลกๆ อย่างเช่น ‘คุณลุงเงินรายวัน’ ‘แม่ยูริเงินรายเดือน’ เขียนเอาไว้เสมอ และชื่อที่ฟังดูไม่ค่อยน่าอภิรมย์นี้เป็นชื่อของผู้ชายสองคนที่มีตัวตนจริงบนโลก


ยูอิลซู เป็นชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้โดยมีความหมายว่ามีเงินกำไรเข้ามาทุกๆ วัน แต่ในทางสังคมนั้น มันไม่ใช่ชื่อที่น่าเอามาตั้งเป็นชื่อคนเลยสักนิด


และแน่นอนว่าชีวิตของอิลซูไม่ได้มีเงินเข้ามาในชีวิตแบบรายวันเหมือนชื่อ เขาเป็นคนที่โชคดีมากกว่านั้นเพราะตอนอายุสามสิบห้า เขาก็ได้ทำงานตำแหน่งหัวหน้าแผนกของธนาคารแห่งหนึ่ง ทว่าคนที่โชคดีมาทั้งชีวิตอย่างอิลซูก็ต้องมีบางวันที่โชคร้ายบ้าง วันนั้นเขาต้องให้คำปรึกษาลูกค้าที่มาทำเรื่องกู้เงินกับทางธนาคาร ไม่ใช่ลูกค้าวีไอพีหรือวีวีไอพี แต่กลับเป็นลูกค้าที่แต่งตัวเหมือนขอทานเสียมากกว่า


ลูกค้าที่เขามาพบในห้องทำงานนั้นเชยตั้งแต่ชื่อแล้วด้วยซ้ำ ฮวังทัลดน คนหน้าซีดเซียวที่มาที่นี่เพราะต้องการสิ่งที่เหมือนชื่อของตัวเอง และเป็นคนที่มีเงินเหลือในบัญชีเพียงสามหมื่นห้าพันแปดร้อยแปดสิบวอนเท่านั้น ยอดเงินที่น้อยจนไม่พอแม้แต่จะซื้อของในโฮมช็อปปิ้งนั่นทำให้อิลซูขมวดคิ้วมุ่น


การกู้เงินนั้นลูกค้าต้องมีความสามารถในการหาเงินและต้องมีเงินคงเหลือในบัญชีมากกว่านี้ ทว่าฮวังทัลดนไม่มีทั้งเงินในบัญชีออมทรัพย์และบัญชีฝากประจำเลยด้วยซ้ำ สถานที่ทำงานก็เป็นบาร์ที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ไหนจะผิวหนังหยาบกร้านเหมือนขาดวิตามินนั่น ไหนจะริมฝีปากแห้งผากเหมือนคนไม่ดูแลตัวเอง


อิลซูไม่เห็นใจลูกค้าขอทานคนนั้นสักนิด เขาเห็นมานักต่อนักแล้วพวกเอ็นดูเขาเอ็นเราขาด เขาจะไม่เป็นแบบนั้นแน่ สิ่งเดียวที่ทำได้คงเป็นแค่การอวยพร


“ขอให้โชคดีครับ”


อิลซูเลื่อนเอกสารคืนให้


“ครับ?”


ทัลดนที่นั่งห่อไหล่อยู่ตรงหน้าถามกลับ อิลซูตอบไปอย่างไม่ใส่ใจนัก


“ลูกค้ายื่นกู้เงินไม่ผ่านครับ โชคดีนะครับ”


เขาพูดพลางมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง สิบเอ็ดโมง ห้าสิบแปดนาที ต้องออกไปกินมื้อเที่ยงแล้ว เขานึกถึงร้านเนื้อย่างแบบกินคนเดียว มีจอให้ดูพร้อมทั้งเตาย่างเนื้อเล็กๆ เขากดออดเรียกพนักงาน ก่อนพนักงานสาวสวยคนหนึ่งจะเดินเข้ามาในห้องอย่างนอบน้อม


“เรียกดิฉันเหรอคะ”


“ไปส่งลูกค้าที แล้วก็โรยเกลือล้างซวย”


ทัลดนได้แต่ทำหน้าตาตื่นเพราะคิดว่าตัวเองจะโดนปาเกลือใส่ แย่แล้ว ไม่ได้นะ... เขารีบจัดการเก็บของลงกระเป๋าเก่าๆ ของตัวเองเพื่อที่จะออกจากห้องนี้ไป


อืม อิลซูมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ตอนนี้เข็มของมันชี้ที่เลขสิบสองแล้ว ราคามื้อเที่ยงของวันนี้จะสักเท่าไหร่กันนะ... เขาเคาะนิ้วกับโต๊ะทำงานที่ทำมาจากไม้คุณภาพดี ก่อนจะลุกขึ้นและโบกมือไล่พนักงานสาวจนเธอต้องถามว่า ‘คะ?’ และเหน็บปอยผมกับใบหูตัวเอง อิลซูหยิบเสื้อตัวนอกเตรียมออกไปหาอะไรกิน


“ลูกค้าไปทานมื้อเที่ยงกับผมดีกว่าครับ อย่างน้อยก็เพื่อเป็นการขอโทษ”


“เอ่อ คือว่า ไม่เป็นไรครับ...”


ทัลดนที่รีบปฏิเสธพูดเร็วจนเผลอกัดลิ้นของตัวเอง


“ตามมาเถอะครับ คุณยองอึนก็ไปหาอะไรทานด้วยนะครับ”


“ค่ะ หัวหน้า”


‘หัวหน้าของเรานี่เท่สุดๆ ไปเลย ขนาดลูกค้าที่ไม่ได้ดั่งใจก็ยังดูแลดีขนาดนี้ เยี่ยมที่สุด!’ เสียงชื่นชมของพนักงานสาวแว่วมาให้ได้ยิน ถึงอิลซูจะไม่ใช่คนที่เก่งไปเสียทุกอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจพนักงานของตัวเองเท่าไหร่นัก อิลซูสะกิดทัลดนที่เอาแต่นั่งห่อไหล่ไม่เลิก


“ตามมาเถอะครับ”


อิลซูเดินนำหน้าไปอย่างสบายใจ และปล่อยให้ทัลดนเดินตามต้อยๆ เหมือนเป็นคนรับใช้ ตลอดทางเดินที่อิลซูเดินผ่านไปจะมีเสียงของพนักงานทักทายมาว่า ‘สวัสดีครับหัวหน้า’ ดังขึ้นเสมอ มันทำให้เขาเข้าใจว่าตัวเองคือเจ้านายที่ใช้ได้ และมีความสามารถไม่ด้อยไปกว่าคนอื่น สำหรับเขาแล้ว การที่ลูกน้องทักทายด้วยเสียงสดใสนั้นดีมากๆ การทำงานในสถาบันการเงินทำให้เขาได้เจอลูกค้าที่เข้ามาติดต่อเพื่อขอกู้ยืม และได้พบเจอกับคนที่มีฐานะยากจนที่บัญชีติดลบมากหน้าหลายตาตลอดทั้งวัน



เมื่อชั่วโมงก่อนเขาก็คิดเช่นนี้ แต่ว่าฮวังทัลดนนั้นไม่ใช่คนยากจน แต่เป็นคนชั้นต่ำต่างหาก


อิลซูสาบานได้เลยว่าฮวังทัลดนคือคนที่อับโชคที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิต เดินไปบนถนนก็โดนนกอึใส่ ตอนกินพาสต้าก็เคี้ยวโดนหินที่มากับเปลือกหอย พอเรียกพนักงานมาตำหนิแล้วได้รับกุ้งทอดมาเป็นของสมนาคุณ ฮวังทัลดนก็ทำตัวกุ้งทอดร่วงพื้นเหลือแต่หัวเท่านั้นที่ยังติดอยู่กับตะเกียบ อิลซูได้แต่ยิ้มออกมาด้วยความสงสารและยกกุ้งทอดส่วนของตัวเองให้แทน แต่ทัลดนก็ทำร่วงพื้นอีกรอบจนได้ จนกระทั่งเจ้าตัวหัวเราะแห้งๆ ออกมา พร้อมทั้งปลอบใจตัวเองว่า ‘หัวกุ้งทอดอร่อยที่สุดแล้วครับ...’ และคีบหัวกุ้งเข้าปากไป


ระหว่างทางออกมาที่ลานจอดรถก็สะดุดก้อนหินจนล้มไปถึงสามครั้ง ทัลดนลุกขึ้นปัดดินที่เปื้อนหัวเข่าตัวเองเหมือนคนที่ชินแล้วและออกเดินตามปกติ อิลซูมองกางเกงยีนขาดๆ ของทัลดนเพราะอยากยืนยันให้แน่ใจว่ามันขาดอยู่แล้วหรือขาดเพราะล้มกันแน่


“...เจ็บมากไหมครับ”


ทัลดนก้มลงปัดฝุ่นที่กางเกงตัวเอง


“ครับ ขอโทษด้วยนะครับ....”


“ขอโทษทำไมครับ ไปร้านขายยากันดีกว่า”


“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร แล้วก็ขอบคุณมากนะครับที่เลี้ยงมื้อเที่ยง”


ทัลดนขอบคุณและรีบวิ่งออกไปทันที อิลซูได้แต่มองตามด้วยความงุนงง หรือจะกลัวว่าต้องใช้เงินซื้อยากันนะ...? อีกอย่างตอนวิ่งไม่เห็นจะล้ม ทั้งที่ก่อนหน้านี้แค่เดินก็ล้มจนกลัวว่าหัวจะฟาดพื้นตาย


เขาจะคิดว่านี่คือการทำบุญทำทานก็แล้วกัน อิลซูหยิบหมากฝรั่งในรถออกมาเคี้ยว ชายหนุ่มหมุนพวงมาลัยเพื่อขับรถออกไป การได้มาอยู่กับคนอับโชคยิ่งทำให้รู้สึกว่าตัวเองนั้นเกิดมาโชคดีเหลือเกิน



ฮวังทัลดนอายุสามสิบสี่ ไม่มีครอบครัว ไม่มีอาชีพ ไม่มีเงิน เกิดมาอย่างยากจน และไม่รู้แม้แต่วิธีการกินอาหารตะวันตก ตอนที่ต้องกินพาสต้าก็เอาแต่ร้องหาตะเกียบเพราะใช้ส้อมไม่เป็น ในสายตาของฮวังทัลดนอาจจะคิดว่ามันคือก๋วยเตี๋ยวก็เป็นได้ อิลซูคิดระหว่างที่กำลังขับรถ


คิกๆ อิลซูนึกภาพของฮวังทัลดนที่ดูไม่เข้าท่าตอนอยู่ในร้านอาหารและหลุดขำออกมา เขาทนไม่ได้จนต้องแวะเข้าข้างทางและหัวเราะลั่น คนจนประหลาด! เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจและไม่คุ้นเคยสำหรับคนที่รวยมาตั้งแต่เกิดอย่างอิลซูอย่างมาก หน้าทึ่มๆ ตอนที่มองหัวกุ้งในตะเกียบนั่นมัน ฮ่าๆๆ! อิลซูนั่งหัวเราะในรถจนปวดท้อง เสียงของเขาที่ทะลุออกไปนอกรถเรียกสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาให้หันมามอง


อิลซูอารมณ์ดีทั้งที่คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาเป็นคนบ้า เลิกงานวันนี้หาเบียร์ดื่มหน่อยดีไหมนะ เขาวางแผนไปสังสรรค์หลังเลิกงานในหัวเสร็จสรรพ ก่อนจะล้วงมือถือออกมากดโทรหาเพื่อนสนิทของตัวเอง เขาต่อสายหูฟังเพื่อให้คุยสะดวกตอนขับรถ ว่าไง นี่ฉันเองนะ เขาพูดขึ้นเมื่อปลายสายกดรับ



เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

อันอน
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'สมการ...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด