แร้วเสน่หา
นักเขียน : Carole Mortimer / บุญญรัตน์

อ่านการ์ตูน



บทที่ 1



ลีโอนี่เบิกตากว้างราวไร้เดียงสาเมื่อกล่าวกับผู้ชายคนที่นั่งอยู่ในเก้าอี้ตรงข้ามเธอว่า


“โปรดอย่าคิดว่าคุณจำเป็นต้องแสดงมรรยาทสุภาพกับฉันเพียงเพราะว่าฉันเปิดประตูบ้านต้อนรับคุณ และเราก็เพิ่งรู้จักกันยังไม่ถึงสองนาทีเลยนะคะ” พูดจบเธอก็ยิ้มหวานให้เขา

สีหน้าของเขาบึ้งตึงยิ่งขึ้น ริมฝีปากเครียดเคร่ง


“ผมว่าไม่ตลกหรอกนะคุณแบรนดอน แต่ถึงยังไงผมก็ต้องการจะแสดงความรู้สึกทั้งหมดออกมาให้นักขุดทองอย่างคุณรู้อยู่แล้ว” เขากระแทกเสียงใส่ “ผมไม่ต้องการให้คุณมายุ่งเกี่ยวกับลูกชายผม” 

“เอ้อ....ค่ะ คุณอีเกิ้ล คือฉันคิดว่า...”


“ผมชื่อฮ็อค” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนห้าว “ชื่อฮ็อคไม่ใช่อีเกิ้ล จำไว้ให้ดีด้วย” 

แต่ในทรรศนะของลีโอนี่ไม่ว่าจะเป็นเหยี่ยวหรืออินทรีมันก็นกประเภทเดียวกัน เธอเคยพูดกับลอร่ามาก่อนหน้านี้ว่า ชื่อของคนเราไม่จำเป็นจะต้องเหมือนกับลักษณะนิสัยของเขาเสมอไป แต่เพียงเวลาแค่สองนาทีที่เธอได้ความรู้จักกับฮ็อค ซินแคลร์ เธออยากจะเรียกเขาว่า “ชาร์ค” ( ฉลาม ) มากกว่า


“ค่ะ คุณฮ็อค” เธอตอบรับเสียงเบา รู้สึกว่าการเจรจากับผู้ชายคนนี้น่าจะมีปัญหา ตราบใดที่เขามีสีหน้าเหมือนจะกินเลือดเนื้อเธออยู่อย่างนี้ “ฉันก็คิดว่าคุณเองได้แสดงความรู้สึกที่มีอยู่ออกมาแล้ว ถึงยังไงก็ตาม... ”

“คุณต้องการเงินสักเท่าไหร่ คุณแบรนดอน ”


“เอ๊ะ...นี่คุณกำลังคิดจะเสนอให้เงินฉันจริงๆน่ะหรือคะ” เธอยกมือขึ้นลูบไล้แมวสีขาวที่เดินเข้ามาเคล้าเนื้อตัวอยู่กับขาก่อนมันจะเดินเลยเข้าไปในครัว

“ช่าย...” เขาพยักหน้ารับ “เป็นการแลกเปลี่ยนกับคำขอร้องให้คุณเลิกยุ่งกับลูกชายผมเสียทีไงล่ะ ”

คราวนี้ดวงตาคู่สีเขียวขาบเป็นประกายวาบขึ้นด้วยแววขัน


“ไม่เคยเห็นมีผู้ชายคนไหนมาเสนอเงินให้ฉันเพื่อให้ฉันเลิกยุ่งกับเขาสักคน ”

“ถ้าเป็นผู้ชายพวกนั้นเขาก็มีแต่จะเสนอเงินให้คุณอยู่กับเขาเท่านั้นละ” ฮ็อคบิดมุมปากอย่างหยามหยัน


“รู้สึกว่าคุณพูดจาน่าเบื่อหน่ายอีกแล้วนะคะ” เธอพูดเรียบๆ

“คุณแบรนดอน... ”


“ก็ทำไมล่ะคะ ถึงคุณจะคิดดูถูกฉันสักแค่ไหน แต่ก็ใช้วาจาให้มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงคะ...” เธอยิ้มเยาะ “และฉันจะบอกให้คุณรู้ว่าฉันน่ะชื่อ... ”

“ผมน่ะรู้จักชื่อคุณดีอยู่แล้ว” เขาผลุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งเดินกลับไปมาอยู่ภายในห้องรับแขกเล็กๆนั้น


ถึงแม้ในยามนี้เขากำลังแสดงอารมณ์กราดเกรี้ยวใส่เธออยู่ แต่กระนั้นมันก็ยังมีอะไรหลายอย่างในตัวเขาที่น่าจับตามอง ฮ็อค ซินแคลร์ ไม่ใช่คนหล่อ หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่แบบเดียวกับฮอลลูกชายคนเดียวของเขา แต่กระนั้นเขาก็เป็นคนที่มีพลังพิเศษบางอย่าง ที่สามารถเรียกสายตาผู้คนให้หันมามองด้วยความสนใจได้แม้ในยามที่เขายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง เรือนผมเหยียดตรงนั้นค่อนข้างดกดำ แต่ดวงตากลับเป็นสีเทา เปี่ยมด้วยประกายแข็งกร้าวเย็นชา และในยามที่กำลังมองเธออยู่นี้ก็ไม่ได้บอกความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาคิดว่าตัวเองมีเหตุผลที่ดีพอแล้วก็เป็นได้


“ว่าแต่คุณจะยอมปล่อยมือจากฮอลหรือไม่ล่ะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเดิมซึ่งแฝงสำเนียงเท็กซัสอย่างชัดเจน

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือว่า... ”


“ผมคิดว่าเมื่อมาถึงเวลานี้คุณก็น่าจะรู้แล้วนะว่าคนอย่างผมไม่ต้องการคำปฏิเสธ” ดวงตาสีเทาคู่นั้นลุกวาวด้วยความแค้นเคืองเมื่อมองจ้องหน้าเธออยู่

ลีโอนี่ออกจะแน่ใจว่านั่นไม่ใช่เป็นเพียงคำขู่แน่ อย่างน้อยชื่อเสียงทางด้านธุรกิจของเขาก็เป็นสิ่งยืนยันอยู่ ธุรกิจด้านโรงแรมซินแคลร์และเครื่อข่ายนั้นเป็นที่รู้จักกันไปทั่วโลก โดยมีผู้ชายคนนี้ซึ่งนั่งอยู่ในคฤหาสน์ที่แมนฮัตตั้นเป็นผู้กุมบังเหียนแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเรื่องนี้ฮอลลูกชายของเขาเป็นผู้เล่าให้สองพี่น้องฟังมาแล้วตั้งแต่แรก


ลีโอนี่เริ่มจะเข้าใจแล้วว่า เพราะเหตุใดพนักงานตามโรงแรมต่างๆในเครือซินแคลร์จึงอกสั่นขวัญแขวนกันนักเวลาที่ฮ็อค ซินแคลร์ ปรากฏตัวขึ้นโดยทุกคนมิได้คาดหมาย เพราะเธอเองก็กำลังจะมีความรู้สึกเดียวกันนั้นอยู่


“ฮอลยังจะต้องศึกษาเกี่ยวกับธุรกิจด้านการโรงแรมอีกนาน” เขากล่าวต่อด้วยเสียงกระด้าง “และมันก็ยังเด็กเกินกว่าจะคิดแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนก็ตาม... ”

“อ้อ...” ลีโอนี่ร้องออกมาอย่างพอใจ เอื้อมมือไปลูบหลังเจ้าแมวสีเทาขนยาวที่ยืดตัวขึ้นมาเกาะขาเก้าอี้ตัวที่เธอนั่งอยู่


คิ้วเข้มๆเลิกสูงขึ้น ฮ็อค ซินแคลร์ ซุกมือลงในกระเป๋ากางเกงขณะก็มลงมองจ้องหน้าเธออยู่ ร่างที่สูงกว่าหกฟุตนั้นทำให้เขาดูสูงตระหง่านน่ากลัวสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ


“ถามจริงๆเถอะค่ะคุณฮ็อค ตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้ว” ลีโอนี่ถามอย่างใคร่รู้จริงจัง

“อายุเท่าไหร่งั้นเรอะ...” สีหน้าของเขาเหมือนความกดดันภายในใกล้จะระเบิดออกมา “อายุของผมมันไปเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เรากำลังพูดกันอยู่นี่ล่ะ ”


“มากทีเดียวละค่ะ...คือฉันมีความรู้สึกอยู่ว่าคุณยังหนุ่มมากเกินกว่าจะมาเจอปัญหาอย่างนี้” เธอมองหน้าเขาด้วยดวงตาซื่อๆ

นาทีนั้นที่ระเบิดคำผรุสวาทออกมา ทั้งสบถสาบานเป็นการใหญ่ จนเมื่อได้ระบายอารมณ์ออกมาหมดแล้วจึงได้ถามห้วนๆ ว่า


“คุณใช้ความเจ้าเล่ห์อย่างนี้เสมอหรือ สงสัยว่าเจ้าฮอลมันน่าจะถูกตรวจสมองได้แล้ว... ”

“ฉันคิดว่าคนอย่างฮอลน่ะเขามีสติสัมปชัญญะพอที่จะรู้นะคะว่าอะไรดีหรือไม่ดี” เธอพูดยิ้มๆ “ฉันอยากจะเดาว่าตอนนี้คุณยังอายุไม่ถึงสี่สิบด้วยซ้ำ” เธอเหลือบตามองเจ้าป๊อบแมวสีเทาควันที่เดินผ่านห้องเข้าไปหาเจ้าตัวขาวที่เข้าไปนอนอยู่ในครัว


“อายุของฮอลก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เกี่ยวข้องอยู่กับเรื่องนี้” ดวงตาคู่นั้นมองเธออย่างจะท้าทายให้พูดในสิ่งที่อยู่ในความคิดและทำให้เธอตั้งคำถามเช่นนั้นออกมา “เวลานี้มันอายุยังไม่ถึงยี่สิบเลย แต่คุณน่ะยี่สิบสี่แล้ว... ”

“เต็มยี่สิบห้าเมื่อเดือนที่แล้วค่ะ” เธอกล่าวแก้ให้มองหน้าเขาซื่อๆ ราวกับไม่เข้าใจเลยวว่าเพราะเหตุใดเขาจึงกราดเกรี้ยวมากถึงเพียงนี้


“ผมคิดว่าคุณทั้งแก่แล้วก็เชี่ยวชาญเกินกว่าจะเหมาะกับมัน” เขาตวาดให้อีก

“คุณคิดอย่างนั้นจริงๆน่ะหรือคะ” ลีโอนี่ขยับตัวออกมานั่งอยู่ริมเก้าอี้ เรือนผมสีแดงเข้มเป็นลอนสลวยระอยู่กับช่วงไหล่ ล้อมกรอบใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางเสื้อที่-เชิ้ตที่สวมอยู่แนบรัดเรือนร่างจนมองเห็นรูปทรงสคราญตา กางเกงผ้าฝ้ายที่ค่อนข้างฟิตดูค่อนข้างเก่าอยู่สักหน่อย


“ถ้าจะเปรียบกับตอนนี้ก็คงจะไม่หรอก” ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงราวระแวง “ว่าแต่ฮอลเขาบอกให้คุณรู้หรือเปล่าล่ะว่าผมจะมาพบคุณวันนี้ ”

เธอเองก็อยากจะให้ลูกชายของเขาบอกให้รู้ล่วงหน้าอยู่เหมือนกัน


“ครั้งหลังสุดที่ฮอลเขาพูดถึงคุณ เห็นเขาบอกว่าคุณกำลังอยู่ในนาสซอร์นี่คะ ”

“นั่นมันเมื่ออาทิตย์ก่อน ”


“เอ้อ...” ลีโอนี่ไหวไหล่เบาๆ “ถ้าจะพูดกันตามจริงแล้วฉันกับฮอลไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่นักหรอกค่ะ ”

ฮ็อคสูดลมหายใจลึกราวจะระงับอารมณ์ตัวเองไว้ ร่างสูงตระหง่านยืนค้ำหัวเธออยู่ในท่าคุกคาม


“ที่คุณพูดอยู่นี่ คุณตั้งใจจะให้ผมเข้าใจว่าคุณมัวแต่หลับนอนอยู่กับลูกชายผมเสียจนไม่มีเวลาคุยกันเลยหรือไง” สันกรามของเขานูนเด่นออกมา

“ฉันคิดว่าการที่คุณไม่ยอมรับในการเจริญเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของฮอล ก็เพราะคุณกลัวว่าตัวเองจะแก่เกินไปในสายตาของคนอื่นละมั้งคะ แต่... ”


“สิ่งเดียวที่ผมคิด...เมื่อนึกถึงคุณกับลูกชายผมกำลังอยู่ด้วยกันก็คือโมโหเดือดเท่านั้น ”

“เพราะการที่ได้รู้ว่าลูกชายของคุณมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้หญิงคนหนึ่ง มันเท่ากับเป็นการบังคับให้คุณต้องยอมรับว่าเขาโตเป็นหนุ่มแล้ว... ”


“ผมอยากรู้ว่าคุณเกิดเป็นนักจิตวิทยาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่” ซินแคลร์ถามเสียงเข้ม ดวงตาแวววาวราวจะกินเลือดกินเนื้อขึ้นมาอีก

ลีโอนี่เอนหลังลงพิงพนักเก้าอี้ ยกขาทั้งสองขึ้นพับเพียบไว้ น้ำเสียงไม่ได้บอกความเดือดร้อนใจเลยเมื่อตอบเขาว่า


“มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่คะ สำหรับการที่ฉันจะเป็นนักสังเกตการณ์แห่งชีวิต ”

“คุณจะไปสังเกตที่ไหนก็ไปเถอะ ยิ่งร้อยไมล์พันไมล์ยิ่งดี ขออย่างเดียวอย่าเข้ามาเกี่ยวข้องกับลูกชายผมได้เบนดี ”


คำพูดของเขาทำให้เธอพิจารณาเขาอยู่ด้วยความแปลกใจและใคร่รู้จริงๆ

“คุณรู้หรือเปล่าคะว่าคุณเป็นคนที่มีคิ้วสวยมาก มันสามารถจะใช้เป็นเครื่องกำหนดอารมณ์คุณได้อย่างดีทีเดียว ออกจะเป็นลักษณะพิเศษที่เราน่าจะนำมาใช้กับตัวละครในหนังสือที่เราช่วยกันเขียนขึ้น... ”


“ถ้าผมพบว่ามีตัวละครตัวไหนในหนังสือของคุณมีลักษณะเหมือนผมจริงๆละก็อ คุณจะต้องเสียใจอย่างที่สุดในชีวิตเลย” สีหน้าของเขาบอกการเอาเรื่อง

แต่คำพูดประโยคนั้นทำให้ลีโอนี่เพิ่มความสนใจในตัวเขายิ่งขึ้น


“คุณเคยอ่านหนังสือที่เราเขียนขึ้นด้วยหรือคะ” เธอถามอย่างเปี่ยมด้วยความหวัง

“ไอนิยายนักสืบแบบน้ำเนานั่นน่ะผมไม่สนใจหรอก” หางเสียงของเขาบอกความดูหมิ่นเต็มที่ “และมันก็ไม่ช่วยให้คุณร่ำรวยขึ้นมาด้วย ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่มาเกาะฮอล เพราะเห็นกับไอ้ความเป็นลูกเศรษฐีของมันหรอก อีกประการหนึ่งมันก็ไก่อ่อนที่คงจะโดนคุณหลอกต้มได้ง่ายๆด้วย”


“ฮอลน่ะไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้นหรอกนะคะคุณฮ็อค เขาฉลาดเกือบจะเท่าคุณด้วยซ้ำ ”

“ขอบใจที่ได้ยินคุณพูดอย่างนี้” ฮ็อค ซินแคลร์ตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง


“และหนังสือที่เราเขียนก็ไม่ใช่นิยายน้ำเน่าอะไรอย่างที่คุณเข้าใจด้วย มีใครบ้างล่ะคะที่ไม่รู้จักนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า ลีโอนอร่า แบรนดอน ”

“อาจจะอย่างนั้นก็ได้” เขาไม่ได้แสดงความสนใจเลยแม้แต่น้อย “โดยส่วนตัวผมก็ไม่อ่านหนังสือฆาตกรรมไปได้ยังไงกันเล่า ”


“มันก็ไม่ได้เป็นนี่คะ นิยายสืบสวนไม่จำเป็นจะต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องฆาตกรรมเสมอไป ”












โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

Carole Mortimer / บุญญรัตน์
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

' แร้ว...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด