คดีที่ 1 สี่รหัสสัญญาปีศาจ ตอนที่ 2

1880 วัตสัน&โฮล์ม ตุ๊กตากลคู่คนอัจฉริยะ
นักเขียน : เลออน

อ่านการ์ตูน


Chapter 1 ep 1 : ตุ๊กตากับมนุษย์

 


ภายในบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ ชายหนุ่มผมสีเงินนั่งอยู่ในห้องที่ถูกบอกว่าเป็นห้องของเขาอย่างนิ่งเฉย นัยน์ตาสีเขียวเอาแต่จับจ้องความว่างเปล่าไม่กะพริบเป็นเวลานาน บทสนทนากับชายผู้พาเขามาที่นี่ก่อนหน้านี้ยังคงแจ่มชัด

 

            ‘ฉันอยากให้นายเป็นคู่หูของฉัน’

 

                ประโยคที่ไม่สามารถทำความเข้าใจวนเวียนอยู่ในหัว นั่นเพราะตัวเขาไม่ใช่มนุษย์จึงไม่สามารถทำความเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้ทันที

“ฉันคืออาวุธสังหารสำหรับทำตามคำสั่งที่อยู่ในรูปลักษณ์มนุษย์ ไม่ใช่คู่หู” เขาเอ่ยแจกแจงความจริงด้วยเสียงราบเรียบ

สมาชิกฟรีแมนแฮนด์ที่ชื่อเชอร์ล็อก โฮล์มมองร่างตรงหน้าโดยไม่พูดอะไรประมาณสองวินาที ก่อนริมฝีปากนั้นจะเปล่งเสียงพึมพำแผ่วเบาออกมา

                “...ฉันไม่อยากให้นายเป็นอาวุธ” ใบหน้าของนักสืบหนุ่มยามนั้น ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าเป็นยังไง เพียงแต่มันไม่ใช่ใบหน้าแบบที่เขาทำเป็นปกติ

                หลังจากพูดแบบนั้น เชอร์ล็อก โฮล์มพลันเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี แล้วชวนสนทนาด้วยเสียงสดใส

                “ว่าไปแล้ว จะเรียกนายว่าจอห์นหรือวัตสันดีนะ อ้อ ขอแนะนำตัวอีกครั้ง ฉันชื่อเชอร์ล็อก โฮล์ม จะเรียกชื่อหรือนามสกุลก็ได้”

                “ฉันคือตุ๊กตาวัตสัน” เขาตอบเสียงเรียบทื่อ “Watson Prototype Project ตุ๊กตารุ่นทดลองที่ฟรีแมนแฮนด์สร้างขึ้น เรียกอีกอย่างว่า WPP”

                “ให้เรียกว่าวัตสันสินะ” เชอร์ล็อก โฮล์มผงกศีรษะรับ “ถ้าอย่างนั้นวัตสัน ที่โลกข้างบนนี่ฉันไม่อยากให้นายพูดกับคนอื่นว่านายเป็นตุ๊กตา และนายก็ต้องทำตัวให้เหมือนเป็นมนุษย์ไม่ให้ใครสงสัย รวมทั้งห้ามพูดถึงเรื่องฟรีแมนแฮนด์ด้วย เข้าใจนะ”

                ชายหนุ่มผมสีเงินผู้เป็นตุ๊กตาผงกศีรษะลง ไม่ตอบอะไรมากกว่านั้น ปล่อยให้มนุษย์ตรงหน้าพูดต่อไป

                “เอาละ ต่อไปก็ถึงเวลาแนะนำสถานที่ นี่เป็นบ้านที่ฉันเช่าอาศัย เจ้าของบ้านหลังนี้ชื่อคุณนายฮัดสัน เธอพักอยู่ชั้นล่างห้องด้านใน ตอนนี้ยังเช้าอยู่มากเธอน่าจะยังไม่ตื่น เดี๋ยวฉันค่อยแนะนำอีกที ชั้นสองมีห้องนอนกับห้องทำงานของฉัน ส่วนห้องนี้เป็นของนาย เอ่อ...ตอนนี้มันอาจจะมีหนังสือวางอยู่เยอะไปหน่อย คือฉัน...”

                พอพูดถึงตรงนี้เชอร์ล็อกพลันขมวดคิ้วกวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะเดินไปรวบหนังสือที่วางระเกะระกะอยู่บนเตียงราวๆ สิบเล่มออกมาวางไว้บนพื้น ซึ่งบนพื้นทั่วห้องเองก็มีกองหนังสือวางกระจัดกระจายอยู่แล้วเช่นกัน เรียกได้ว่าห้องห้องนี้เต็มไปด้วยหนังสือจนแทบไม่เหลือที่ว่าง ทั้งยังเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ ราวกับไม่ได้ใช้งาน หรือแม้แต่ดูแลมายาวนาน

                วัตสันยืนมองชายที่ตั้งชื่อให้ พาเขามาที่นี่ บอกให้ทำตัวตามสบายเหมือนเป็นบ้านตัวเองคนนั้น คอยเดินเข้าเดินออก หยิบข้าวของเครื่องใช้มาให้เขาไปด้วย แจกแจงรายละเอียดต่างๆ ไปด้วย และบอกว่าอยากให้อาวุธอย่างเขาเป็นคู่หู

                เขาไม่สามารถทำความเข้าใจมนุษย์ที่ชื่อเชอร์ล็อก โฮล์มได้เลย

.......................................................................

 

                “เธอบอกว่า...ตั้งแต่วันนี้ ผู้ชายคนนี้ จะมาอาศัยอยู่ด้วยงั้นเหรอจ๊ะ?”

                “ใช่ครับ เขาชื่อจอห์น เอช. วัตสัน”

                ขณะรับประทานอาหารเช้า เชอร์ล็อกแนะนำวัตสันกับหญิงเจ้าของบ้าน เธอคือคุณนายฮัดสัน สุภาพสตรีสาวสวยที่ใครๆ ก็ชื่นชมว่าเป็นสาวน้อยผู้งดงามดั่งดอกไม้แรกแย้ม ทั้งที่ความจริงแล้วเธอนั้นอายุมากกว่าเชอร์ล็อกหลายปี แต่ด้วยใบหน้าอ่อนเยาว์ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเป็นประจำ

เชอร์ล็อก โฮล์มอาศัยร่วมบ้านเดียวกันกับคุณนายฮัดสันในฐานะผู้เช่าบ้านก็จริง แต่ด้วยคุณนายฮัดสันเป็นคนอัธยาศัยดี รวมทั้งเธอชื่นชอบการได้รับประทานอาหารร่วมกันในบางครั้ง ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เชอร์ล็อกจะมารับประทานอาหารร่วมกับเธอที่ห้องอาหาร

ครั้งนี้เขาพาสมาชิกใหม่ผู้จะมาอาศัยกับเขามาแนะนำตัวด้วย

                “เรียกเขาว่าวัตสันก็ได้” เชอร์ล็อกผายมือแนะนำตัววัตสันต่อ “คุณนายฮัดสันครับ วัตสันเขาเติบโตที่บ้านนอก เพิ่งมาที่ลอนดอนครั้งแรก อาจจะแปลกๆ ไปบ้าง ยังไงก็ขอฝากช่วยดู...แย”

                ชายหนุ่มนักสืบพูดยังไม่ทันจบ แก้มขาวก็ถูกดึงเสียจนออกเสียงพูดไม่ชัด เจ้าของปลายนิ้วเรียวที่ดึงแก้มชายหนุ่มจ้องเขม็ง แล้วเอ่ยด้วยเสียงหวานเล็ก ทว่าทรงอำนาจ

                “ประเด็นที่ต้องพูดก่อนคือค่าเช่าต่างหากล่ะจ๊ะ มีคนมาอยู่เพิ่มอีกคน ค่า-เช่า-บ้าน น่ะ คงจะจ่ายใช่ไหม จ่ายสินะจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาหรอกจ้ะ”

                คุณนายฮัดสันพูดพร้อมรอยยิ้มสรุปเองเรียบร้อย แล้วจึงปล่อยมือออกจากแก้มของชายหนุ่ม

นักสืบโฮล์มลูบแก้มที่รู้สึกแสบนิดๆ พลางส่งยิ้มเจื่อนๆ ไปให้

                “...ครับ คุณนายฮัดสัน”

                ขณะที่นักสืบหนุ่มส่งสายตายิ้มแย้มเพื่อบอกวัตสันว่าเท่านี้ก็หมดปัญหา คุณนายฮัดสันก็เดินอ้อมโต๊ะไปพิจารณาชายหนุ่มผู้อาศัยคนใหม่ด้วยแววตาคมกริบ แล้วผงกศีรษะอย่างพึงพอใจ

                “ดูเป็นคนจริงจัง เอาการเอางาน ไม่เหมือนเธอดีนะจ๊ะ เชอร์ล็อก” คุณนายฮัดสันเอ่ยยิ้มๆ คล้ายจะกล่าวชมวัตสัน แต่คำพูดกลับจงใจกระทบชายหนุ่มผมสีดำอย่างจัง

                “ไม่เหมือนผมแล้วดีหรือครับ?” เชอร์ล็อกเลิกคิ้วถาม

                “ดีสิ ดีมากเลย” คุณนายฮัดสันพยักหน้าหงึกหงักแล้วยิ้มกว้างขึ้น พลางตบไหล่วัตสันที่ยังคงนั่งเฉยไม่เปิดปากพูดหรือแสดงอากัปกิริยาใดๆ “นายวัตสันคนนี้ท่าทางเป็นคนปกติดี น่าจะรู้ว่าไม่ควรทำบ้านรก หรือเอาของแปลกประหลาดเข้ามาในบ้าน”

                “ของแปลกประหลาด...งั้นหรือครับ” เชอร์ล็อกงึมงำด้วยสีหน้าคล้ายอยากจะโต้แย้ง

                “หรือเธอจะพูดว่า ‘ซากกระดูกสัตว์’ เป็นของที่ควรจะอยู่บนโต๊ะอาหารเหรอจ๊ะ เชอร์ล็อก” คุณนายฮัดสันถามกลับเสียงหวาน “แล้วเมื่อสองวันก่อน ฉันเห็นเธอแอบเอาเศษดินสกปรกขึ้นไปข้างบน  แล้วไหนจะวันนั้นที่...”

                “อ้อ! ผมมีงานต้องทำ ขอตัวก่อนนะครับ มาเถอะ วัตสัน”

                เมื่อเห็นท่าจะยาว เชอร์ล็อกจึงลุกขึ้นพร้อมกับดึงแขนวัตสันเร่งออกจากห้องอาหารไป ชายหนุ่มยังได้ยินเสียงบ่นพึมพำของคุณนายฮัดสันไล่ตามหลัง แต่มันก็เป็นเพียงคำตำหนิหรือบ่นถึงพฤติกรรมการใช้ชีวิตของเขาด้วยความเป็นห่วงเท่านั้น ไม่มีความเกลียดชังในน้ำเสียง เชอร์ล็อกจึงสามารถรับฟังด้วยรอยยิ้ม

                “คุณนายฮัดสันเป็นคนดี แล้วนายจะชอบเธอ” เชอร์ล็อกเอ่ยถึงเจ้าของบ้านด้วยความรักและเคารพอย่างที่เป็นมาเสมอกับชายหนุ่มผมสีเงินผู้เดินตามมาข้างๆ

                “ฉันเป็นตุ๊กตา ไม่มีอารมณ์รักชอบเหมือนมนุษย์หรอก”

                “อืม ถึงตอนนี้จะไม่มี แต่ก็สามารถเกิดขึ้นได้” นักสืบหนุ่มพูด “มนุษย์เองก็ไม่ได้มีอารมณ์ความรู้สึกมาตั้งแต่แรก เหมือนกับแก้วเปล่า จนกระทั่งเทน้ำลงไป รสสัมผัสที่ได้ก็เหมือนกับอารมณ์ที่หลากหลาย น้ำเปล่าที่จืดชืดทว่าชุ่มชื้น ชารสเข้มส่งกลิ่นหอม หรือไวน์ที่หมักบ่มในอุณหภูมิพอเหมาะ แม้แต่น้ำสกปรกในท่อ อารมณ์ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนจะค่อยๆ เกิดขึ้น...

 

“ตอนนี้นายแค่ยังไม่รู้จักมันเท่านั้น วัตสัน

                เชอร์ล็อกตบไหล่วัตสันเบาๆ แล้วก้าวนำเข้าห้องทำงานของตัวเอง

วัตสันหยุดชะงัก ทำท่าราวจะบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น แต่ก็ไม่ได้เปล่งเสียงพูดออกมา ชายหนุ่มผมสีเงินไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงสามารถพูดอย่างมั่นใจได้ขนาดนั้น ทั้งที่ตัวเขาเป็นเพียงตุ๊กตาซึ่งไม่มีทางมีความรู้สึกแบบมนุษย์หรือเข้าใจมันได้ แถมยังสามารถใช้การได้เพียงแค่ครึ่งๆ กลางๆ ไม่จำเป็นต้องแยแสเลยสักนิด

ถึงอย่างนั้นอิทธิพลบางอย่างจากแผ่นหลังของชายตรงหน้าก็ผลักให้เขาเดินตามไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

เลออน
"ตอนที่ 2 ตุ๊กตากับมนุษย์

เพราะเชอร์ล็อกเป็นคนที่เชื่อในความเป็นไปได้ยังไงล่ะวัตสัน
บ.ก. B"

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'1880 ...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด