คดีที่ 1 สี่รหัสสัญญาปีศาจ ตอนที่ 1

1880 วัตสัน&โฮล์ม ตุ๊กตากลคู่คนอัจฉริยะ
นักเขียน : เลออน

อ่านการ์ตูน


prologue

 


ใต้ดินของมหานครลอนดอนนั้นมีความมืดที่ไม่เคยหลับใหลซุกซ่อนอยู่ มันคือการรวมตัวกันของเหล่าบุคคลผู้มีเอกลักษณ์ พวกเขาขับเคลื่อนสิ่งซึ่งอีกร้อยปีก็ไม่มีใครคาดฝัน ทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงแค่การก้าวผ่านอดีต แต่เป็นการเอื้อมมือถึงอนาคตที่ไม่มีผู้ใดเทียบเคียง

ชื่อของอนาคตนั้นคือ ‘องค์กรฟรีแมนแฮนด์’

ในค่ำคืนซึ่งแสงจันทร์หรือแสงดาวมิอาจกล้ำกรายมาถึงความมืด ชายหนุ่มสวมหมวกในชุดเสื้อโค้ตลายสก็อตสีเข้มก้าวเท้าลงไปด้วยท่าทางผ่าเผย และคุ้นชินกับที่แห่งนี้ประหนึ่งเดินอยู่ในบ้านตนเอง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องแปลก

‘อนาคต’ ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ดินมีเขาเป็นผู้เกี่ยวข้อง

ถ้าจะพูดให้ชัด...เขาคือหนึ่งในผู้ก่อตั้งสถานที่แห่งนี้นี่เอง

เหลือบันไดอีกสามขั้นก็จะถึงชั้นล่าง เขาพบว่ามีกลุ่มคนงานแบกของหนักไว้บนบ่ากำลังจะเดินสวนขึ้นพอดี ชายหนุ่มจึงรีบก้าวลงเพื่อเปิดทางให้คนงานทยอยขนของออกไป จนที่ซึ่งเคยคิดว่าอึดอัดคับแคบดูโล่งอย่างน่าใจหาย อีกไม่ช้าที่นี่จะถูกทิ้งร้างเพราะพวกเขาหาสถานที่ใหม่ซึ่งดีกว่าได้แล้ว

‘หากมีสิ่งที่ดีกว่าก็จะทิ้งของที่ไร้ประโยชน์ไป’ มันคือหลักการของที่แห่งนี้

ชายหนุ่มเดินผ่านคนงานซึ่งกำลังเก็บของเข้าไปในห้องขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก แต่เพราะกลุ่มคนเกือบสิบคนกำลังยืนล้อมบางสิ่ง ทำให้ห้องนี้ดูคับแคบขึ้นมาถนัดตา

“อ้าว นั่น มิสเตอร์โฮล์ม”

หนึ่งในกลุ่มคนสังเกตเห็นเขาและเรียกชื่อ ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งห้อง

“เฮ้ ไม่เจอกันนานเลยนะเชอร์ล็อก สบายดีหรือเปล่า?”

“นายน่าจะมาที่นี่บ่อยๆ นะ มัวแต่ไปไล่สืบคดีจนเห็นหน้านายในหนังสือพิมพ์มากกว่าเจอตัวเป็นๆ แล้ว”

“เมื่อกี้เจมส์เพิ่งกลับไป ได้เจอกันหรือเปล่า”

“ไม่เลย พวกเราคงคลาดกัน” ชายหนุ่มชื่อเชอร์ล็อก โฮล์มพูดอย่างรู้สึกผิดที่เขาไม่ค่อยได้พบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูง “น่าเสียดาย ผมไม่ได้เจอเจมส์นานแล้ว เพราะว่า...”

“มัวแต่ยุ่งอยู่กับคดี” ชายวัยกลางคนในกลุ่มเอ่ยต่อประโยคให้

“ครับ พักนี้รู้สึกเหนื่อยจนอยากได้คู่หูสักคนมาช่วยเลยล่ะ”

                เชอร์ล็อกกล่าวทักทายอย่างมีอัธยาศัยพลางเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูว่าคนอื่นๆ กำลังมุงดูอะไรกัน จนเมื่อเห็นชัดเจน เขาก็กะพริบตาเล็กน้อยเพราะไม่ได้เห็นสิ่งนี้มานานมาก

สิ่งที่นอนอยู่บนเตียงเหล็กคือร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มผู้มีผมสีเงิน ร่างนั้นลืมตาค้างไม่กะพริบ เผยให้เห็นนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ไม่สั่นไหว ไม่กลอกตา เพียงแค่นอนลืมตานิ่งๆ อย่างไร้จุดโฟกัส 

“WPP” เชอร์ล็อก โฮล์มเรียกชื่อย่อของ ‘Watson Prototype Project’ หรือตุ๊กตาวัตสันรุ่นทดลอง หนึ่งในโครงการสำคัญที่พวกเขาวิจัยอยู่ที่ใต้ดินแห่งนี้

“จริงสิ พวกเราสรุปกันว่าจะทำลายเจ้านี่ทิ้งน่ะ”

“ทำไมล่ะ” เชอร์ล็อกถาม “ครั้งก่อนที่ผมมา ‘เขา’ ก็ยังใช้การได้ดีอยู่นี่”

“ครับ แต่นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่มันลืมตาตื่นขึ้นมาครับ” ชายหนุ่มผมยาวรวบตึงในชุดคลุมสีขาวถอนหายใจ “อยู่ๆ มันก็เกิดข้อบกพร่องมากมาย สุดท้ายก็แข็งทื่อเป็นตุ๊กตาไขลานเสียอย่างนั้น คงเอาขึ้นไปใช้จริงไม่ได้แล้วละครับ จะให้แบกไปที่ใหม่ด้วยก็เปลืองแรงเปล่า ที่สำคัญเราก็สร้างรุ่นแรกที่กลบข้อบกพร่องและสมบูรณ์แบบกว่ารุ่นทดลองได้แล้ว”

“ไม่มีความจำเป็นต้องมีเจ้านี่แล้ว ทำลายทิ้งจะดีที่สุด” ชายอีกคนในทีมเดียวกันพูดเสริม

เชอร์ล็อก โฮล์มเลื่อนสายตามองร่างซึ่งนอนนิ่งบนเตียงเหล็ก เขากลับคิดต่างออกไป ความเชื่อหนึ่งผุดขึ้นมา...

ตุ๊กตาผมสีเงินที่ถูกเรียกว่าเป็นรุ่นทดลองได้ยินทุกคำที่พวกเขาพูด แม้จะถูกลงมติทำลายทิ้ง แต่เปลือกตาคู่นั้นก็ไม่ขยับเพราะความหวั่นไหวแม้แต่น้อย และถ้าหากมันเป็นจริงอย่างที่เขาคิด นั่นอาจเป็นการเตรียมใจ ปล่อยวาง จนดูคล้ายไม่มีความรู้สึกนึกคิดต่างหาก

ถึงจะถูกเรียกเป็นข้อบกพร่องในสายตาคนอื่น แต่เชอร์ล็อก โฮล์มกลับคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเหมือนทารกแรกคลอด ดวงตาสีเขียวนั้นสะท้อนเพียงความจริงตรงหน้า ไร้ซึ่งอคติบังตา

ถ้ามีคนที่มีสายตาเช่นนี้อยู่ด้วย...

“รอก่อน!” นักสืบหนุ่มพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้น “ถ้าคิดจะทำลายทิ้ง ก็ยก WPP ให้ผมเถอะ”

คำพูดนั้นนำมาซึ่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของทุกคนในห้อง

“ผมกำลังอยากได้คู่หูช่วยสืบคดีอยู่พอดี ถ้าเป็นเขาต้องช่วยงานผมได้แน่”

                เชอร์ล็อก โฮล์มนึกถึงครั้งก่อนที่เห็นการทดสอบประสิทธิภาพของ WPP รุ่นทดลองตัวนี้ เขายังจดจำแววตามุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนนั้นได้

ชายหนุ่มพยายามใช้เหตุผลโน้มน้าวต่อ

“หากเขาไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ก็ถือว่าเป็นแค่หุ่นกระบอกธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง แต่หากเขาลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง ผมจะรับผิดชอบเขาเอง รับรองว่าจะไม่มีใครจับได้ว่าเขาเป็นตุ๊กตา”

คนอื่นๆ ในห้องต่างก็หันมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครเอ่ยค้าน ชายหนุ่มจึงเหมารวมเองเสร็จสรรพว่าทุกคนตกลง เชอร์ล็อก โฮล์มยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดินมาที่ข้างเตียงเหล็ก ใบหน้าซึ่งคล้ายยังไม่ตัดขาดจากความเยาว์วัยเอ่ยกับตุ๊กตาที่ไม่เคลื่อนไหว

“อย่ามัวแต่นอนนิ่งสิ นับจากนี้นายจะต้องขึ้นไปใช้ชีวิตที่โลกข้างบนกับฉัน อันดับแรกก็ต้องมีชื่อสินะ จะให้เรียก WPP ก็คงไม่เหมาะ ชื่ออะไรดีนะ เอ...ให้ ‘วัตสัน’ เป็นนามสกุลแล้วกัน ใช้ ‘H’ ที่มาจากโฮล์มของฉันเป็นชื่อกลาง ส่วนชื่อก็เป็น ‘จอห์น’...John H. Watson ฟังดูเข้าท่าดีนะ”

เขาพูดกับหุ่นที่ตอนนี้ทุกคนมองว่าเป็นเพียงหุ่นกระบอกไร้ประสิทธิภาพก่อนจะยิ้มให้

 

“เอ้า ตื่นได้แล้ว วัตสัน”

สิ่งที่ได้รับคือความเงียบงันไร้ปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างที่นอนอยู่ สมาชิกฟรีแมนแฮนด์คนอื่นๆ ทำสีหน้าที่แปลเป็นคำพูดได้ว่า ‘มันก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ของที่ใช้การไม่ได้ก็คือใช้การไม่ได้’

“มันคงพังถาวรแล้วล่ะ”

เลสเตอร์ แอชตันพูด สิ่งที่สะท้อนอยู่หลังแววตาสุขุมของเขาคืออาการไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่ได้คัดค้านจริงจังเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

“คุณแน่ใจหรือว่าจะยังพาเจ้านี่ไปด้วย เชอร์ล็อก” แอชตันถามย้ำ

“แน่ใจสิ...” เชอร์ล็อก โฮล์มตอบทันที คำยืนยันนั้นมั่นคง แต่ก็ชนกับความเป็นจริงว่าการจะพาตุ๊กตาร่างเปลือยเปล่าที่ไม่ขยับตัวออกจากห้องใต้ดินนี้กลับถึงบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อย่างน้อยๆ นักสืบหนุ่มก็มั่นใจว่าน้ำหนักของวัตสันมากกว่าเขา

ตอนที่กำลังครุ่นคิดกับตัวเอง เสียงหนึ่งก็ช่วยคิดหาทางให้เขาอย่างกระตือรือร้น

“นี่แน่ะ มิสเตอร์โฮล์ม ใส่ชุดนี่ให้เขาสิ”

“รูฟัส...”

เชอร์ล็อกรับเสื้อกับกางเกงเก่าปอนมาจากเพื่อนร่วมสมาชิก ขณะมองฝ่ายนั้นเดินไปรื้อค้นข้าวของจากลังไม้จนได้เสื้อโค้ตสีดำของใครไม่รู้มาอีกตัวหนึ่ง และเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มบาง

“รถม้าของผมรออยู่ข้างนอก ผมจะแวะไปส่งคุณที่บ้าน แบบนี้ก็น่าสงสัยน้อยกว่าจ้างรถม้าข้างนอกจริงไหม”

“ขอบใจ รูฟัส” เชอร์ล็อกตอบ แต่ตาของเขาไม่ยิ้ม เขารู้สึกไม่ไว้วางใจกับการที่อีกฝ่ายร่วมมือด้วยแบบปุบปับ คนอื่นๆ ในห้องก็คิดเหมือนกัน

“ไม่มีอะไรมาก” รูฟัสรู้ว่าโฮล์มและคนอื่นมองตนด้วยสายตาแบบไหนจึงพูดขึ้น “ผมแค่คิดว่าไอเดียของมิสเตอร์โฮล์มน่าลงทุน ถ้ามันไม่ได้ผล ผมก็เพียงแต่กลับถึงบ้านช้าไปเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

“เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน” สมาชิกคนหนึ่งประกาศสรุป “เชอร์ล็อก โฮล์ม WPP อยู่ในความดูแลของคุณแล้ว บอกเรื่องนี้กับมอริอาตี้ด้วย พวกเราจะรอดูรายงานพัฒนาการของตุ๊กตาตัวนี้จากคุณนะ” 

 

.......................................................................

 

รถม้าของรูฟัสหยุดที่หน้าบ้าน เชอร์ล็อก โฮล์มกล่าวขอบคุณน้ำใจของเพื่อนแล้วจับแขนตุ๊กตาผมสีเงินพาดบ่าเพื่อพาลงจากรถม้า ชายหนุ่มมองส่งรูฟัสจนกระทั่งเสียงฝีเท้ากุบกับของม้าเลี้ยวหายไป เขาจึงกึ่งดึงกึ่งลากร่างกายที่สูงใหญ่กว่าตนเองขึ้นบันไดหน้าบ้าน ปล่อยให้ศีรษะพับอยู่บนไหล่และระวังไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายเลื่อนหลุดมือ ขณะกำลังคิดวางแผนถึงอนาคต เสียงทุ้มต่ำเยียบเย็นก็ดังประชิดติดหู

“...นาย...ตั้งใจ...จะทำอะไร”

                เชอร์ล็อกเหลียวใบหน้าประดับรอยยิ้มให้ดวงตาสีเขียวที่กำลังจับจ้องหน้าของเขาอย่างระแวดระวัง น้ำหนักตัวที่พาดไหล่มาตลอดหายไป สีหน้าของนักสืบโฮล์มไม่แสดงอาการแปลกใจกับการที่จู่ๆ ตุ๊กตาผมสีเงินก็เอ่ยปากพูด ทั้งยังกลับมายืนด้วยสองขาตัวเองราวกับการนอนนิ่งก่อนหน้านี้เป็นเรื่องโกหก

แต่จะว่าโกหกก็ใกล้เคียง เพราะเชอร์ล็อกสัมผัสได้ว่าตุ๊กตาวัตสันยังสามารถพูดคุยขยับร่างกายได้ แต่คล้ายกับเจ้าตัวเลือกแล้วว่าการถูกทำลายทิ้งจะดีที่สุด ถึงได้ไม่ขยับตัวไม่ตอบสนองต่อการทดลองใดๆ

นักสืบหนุ่มเงยหน้ามองดวงตาสีเขียวพร้อมกับยื่นมือขวาไปให้

 

“ฉันอยากให้นายเป็นคู่หูของฉัน”

เรื่องราวที่ในอนาคตถูกเรียกขานว่าเป็นตำนาน บางครั้งบางคราวก็เริ่มจากเหตุการณ์เรียบง่าย จนคล้ายว่าโชคชะตาเป็นคนร้อยเรียงขึ้นมา

และนี่คือจุดเริ่มต้นเรื่องราวของยอดนักสืบแห่งยุคกับคู่หูของเขา

                เชอร์ล็อก โฮล์ม…และ จอห์น เอช. วัตสัน

 

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

เลออน
"ตอนที่ 1 prologue

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่เรื่องราวของสองคู่หูแห่งศตวรรษอย่าง 'เชอร์ล็อก โฮล์ม' และ 'จอห์น เอช. วัตสัน' แต่วัตสันในฉบับพูนิก้าไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป หากแต่เป็นตุ๊กตาจักรกลผู้มีความสามารถเหนือมนุษย์ และนี่คือคดีแรกที่พวกเขาต้องเผชิญร่วมกัน คดีที่ขึ้นชื่อว่าถูกปีศาจตามล่าชีวิต!
จะเป็นยังไงต่อไป ออย่าลืมติดตามกันนะคะ"

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'1880 ...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด