ตอนที่ 3 ผู้บุกรุก

สายลับจับแอ๊บ
นักเขียน : พิมาลินย์

อ่านการ์ตูน



ตอนที่ 3

ผู้บุกรุก



ลมทะเลที่พัดมานั้นมีทั้งไอเค็มของเกลือและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแสงแดด บัวบุหงาสูดลมหายใจลึก รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากับการตื่นมาชื่นชมบรรยากาศริมทะเลยามเช้าตรู่ หญิงสาวในชุดวอร์มกีฬาขายาวเสียบหูฟังก่อนยืดกล้ามเนื้อจนพอใจ จึงออกวิ่งเลียบชายหาดในบรรยากาศที่ราวกับมีเพียงสายลมและเสียงเพลงหมุนวนรอบตัวเธอ


ร่างบอบบางชื้นเหงื่อวิ่งย้อนกลับไปทางถนนด้านในรีสอร์ต เธอหยุดที่หน้าบ้านพักหลังหนึ่งไม่ไกลจากบ้านของเธอนัก ก่อนหยิบอุปกรณ์งัดแงะทรงกระบอกสีดำที่มีลักษณะเหมือนไฟฉายเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงวอร์ม


นี่เป็นหนึ่งใน ‘อุปกรณ์นักสืบ’ ที่อนุรักษ์ประดิษฐ์คิดค้นให้ และเป็นชิ้นที่บัวบุหงาถูกอกถูกใจที่สุด เพราะเมื่อฉายไฟเข้าไปในรูกุญแจแล้ว สมองกลภายในนั้นจะคำนวณช่องว่างภายใน เมื่อไฟที่กระบอกเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว บัวบุหงาก็กดปุ่มส่งลูกกุญแจออกไป แผ่นทองเหลืองที่ถูกอัดอยู่ภายในกระบอกจะเปลี่ยนรูปทรงตามช่องว่างที่คำนวณไว้ เมื่อลูกกุญแจถูกส่งออกไป ส่วนใหญ่ก็จะไขได้ทันที แต่ก็มีบ้างในบางกรณีที่ไม่สามารถคำนวณได้


แต่ไม่ใช่กับลูกบิดประตูของรีสอร์ตแห่งนี้ เพราะหญิงสาวได้ยินเสียงล็อกคลายดังกริ๊ก


บัวบุหงาเปิดประตูเข้ามาในบ้านพักอย่างเงียบเชียบ ใช้ ‘กุญแจไขได้ทุกที่’ ทีไรก็อดคิดไม่ได้ทุกทีว่าโชคดีที่อนุรักษ์ไม่คิดเผยแพร่ของประดิษฐ์ชิ้นนี้และอีกหลายชิ้นที่เขาทำขึ้นมา เพราะถ้าตกไปอยู่ในมือหัวขโมย บ้านเมืองคงวุ่นวายสิ้นดี


บ้านพักนี้กว้างขวางและมีสองห้องนอนเหมือนบ้านพักของเธอซึ่งบัวบุหงาเป็นคนเลือกจองไว้ให้อนุรักษ์ เพื่อให้เพื่อนของเธอได้พักผ่อนอย่างสะดวกสบายที่สุดสมกับที่อุตส่าห์มาช่วยงานเธอฟรีๆ บัวบุหงาเลือกเข้าห้องนอนฝั่งซ้ายมือโดยไม่คิดมาก เพราะหากเข้าห้องผิด ก็แค่กลับไปเข้าอีกห้องเท่านั้น


และเธอเลือกถูก...


นัยน์ตาสวยคมเหมือนตากวางทอดมองไปยังโปงผ้าห่มที่เจ้าของห้องคงหลับอุตุอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนาโดยไม่ยื่นอวัยวะใดๆ ออกมาจากผ้าห่มทั้งนั้น บัวบุหงากลั้นหัวเราะจนตัวสั่น รู้มาตลอดว่าอนุรักษ์เป็นผู้ชายขี้หนาว และเธอก็แวะมาแกล้งเขาโดยเฉพาะด้วยขวดน้ำเย็นเจี๊ยบที่ซื้อมาจากร้านมินิมาร์ตที่เธอวิ่งผ่าน


หญิงสาวย่องเข้าไปใกล้เตียงด้วยฝีเท้าเบากริบ ก่อนค่อยๆ เลื่อนขวดน้ำเข้าไปในผ้าห่มจุดที่คิดว่าเป็นส่วนศีรษะของอนุรักษ์


แต่ต่อให้ไม่โดนหน้า โดนแค่ขาก็สะใจพอกันละน่า


เธอหวังจะได้ยินเขาร้องจ๊ากเพราะขวดเย็นยะเยือกที่แตะแก้ม หวังจะเห็นเพื่อนชายกระโจนออกจากผ้าห่มนวมด้วยใบหน้าเหยเก ผมยุ่งฟู หมดคราบหนุ่มหล่อสไตล์เกาหลีโดยสิ้น แหม! ถ้าเธอถ่ายคลิปไว้แบล็กเมล์ด้วยท่าจะดี


หากแต่โลกของบัวบุหงากลับโคลงเคลงเพราะแทนที่อนุรักษ์จะร้องโวยวายอย่างที่คิด เขากลับฉุดมือเธอจนหญิงสาวเสียหลักล้มลงไปบนเตียง!


บัวบุหงาพยายามดึงมือออก พยายามดิ้นหนีกุกกักเพราะต่อให้สนิทกันแค่ไหน อย่างไรอนุรักษ์ก็เป็นชายหนุ่มทั้งแท่ง เธอเกือบหลุดปากแหวใส่เขาอยู่แล้ว หากไม่ใช่ว่าดิ้นรนจนถูกผ้าห่มพันตัวและตกลงมาบนพื้นกันทั้งคู่โดยมีชายหนุ่มทาบทับอยู่บนตัวเธอเสียก่อน!


“นุ!”


บัวบุหงาเพิ่งค้นพบเสียงของตัวเองตอนที่เรียกชื่อเขาเสียงดุเพื่อปลุกให้อนุรักษ์ตื่น แต่เธอกลับชะงักเมื่อปลายนิ้วสอดเข้าไปในตรงท้ายทอยใต้เรือนผมยุ่งๆ ของเขา ผมเขายาวกว่าปกติหรือเปล่า ทั้งที่เมื่อวานนี้เธอยังเห็นอนุรักษ์มีผมหยักศกตัดสั้นอยู่เลย


เธอนอนตัวแข็ง กลั้นหายใจ ไม่กล้าขยับ ในขณะที่เจ้าของห้องยังซบหน้าอยู่กับบ่าเธอ


ครู่หนึ่งจึงได้ยินเสียงกรนเบาๆ ที่ทำให้บัวบุหงาเข้าใจว่าเขาคงหลับต่อ ซึ่งนั่นเป็นข่าวดีที่สุดในชีวิตของเธอตอนนี้เลย!


ปัดโธ่เอ๋ย เธอไขเข้ามาผิดบ้าน!


ตึกตัก... ตึกตัก...


เสียงหัวใจเธอดังระรัวราวกับมันเด้งออกมาเต้นอยู่ตรงใบหูอย่างไรอย่างนั้น บัวบุหงาพยายามครุ่นคิดว่าจะหาทางออกจากที่นี่โดยที่เจ้าของบ้านพักขี้เซาไม่ทันรู้ตัวว่าถูกบุกรุกอย่างไรดี นี่หากเขาตื่นมาเจอเธอ เขาอาจจะตกใจคิดว่าเธอจะเข้ามาทำมิดีมิร้ายเขาก็ได้ แต่เดี๋ยวนะ... กรณีนี้เธอเป็นผู้หญิง เธอต่างหากเป็นผู้เสียหาย ถ้าเขาเป็นผู้ชายบ้ากาม ตื่นมาลวนลามเธอล่ะ!


บัวบุหงาแหงนมองบนชั้นวางของ เผื่อว่าจะลุกขึ้นแล้วหยิบจับอะไรเป็นอาวุธได้ แต่สายตาก็สะดุดเข้ากับกรอบรูปที่หัวเตียงนั้นก่อน เธอขมวดคิ้วมอง แต่ก็มองไม่เห็นว่าเป็นรูปใคร บัวบุหงาจึงเพิ่งรู้ตัวว่าแว่นที่เธอหยิบมาใส่เมื่อเช้านี้หายไป ชะรอยว่าคงตกลงไปตอนที่ชุลมุนเมื่อครู่


ในขณะที่สมองกำลังหมุนติ้วและคิดอะไรไม่ออก เธอก็สะดุ้งโหยงเพราะแรงกอดที่แน่นขึ้นของคนบนร่าง จมูกและริมฝีปากของเขาคลอเคลียอยู่ตรงซอกคอเธอ หนวดเคราตัดสั้นทำให้เธอจั๊กจี้จนเกือบหลุดหัวเราะ ก่อนจะคิดได้ว่านี่เธอกำลังนอนนิ่งๆ ให้ผู้ชายแปลกหน้ากอดเหรอ?


จะบ้าไปแล้วหรือไงบี!


บริภาษตัวเองในใจจบก็ฉวยจังหวะที่เขาเลื่อนมือขึ้นมาจากเอวและยันตัวเหนือตัวเธอ เขาปรือตามองสะลึมสะลือ ดูงุนงงและยังไม่ตื่นดีนัก ตอนที่บัวบุหงาเอื้อมมือขึ้นไปหยิบกรอบรูปอันนั้นฟาดเข้าไปที่ขมับของเขาอย่างจัง!


ชายหนุ่มอุทาน ร่างกระตุกไปทางขวา บัวบุหงาจึงลอดแขนเขาออกมาทางซ้าย แล้ววิ่งออกจากบ้านหลังนั้นด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่เคยวิ่งมาตลอดชีวิต!!!



 

อนุรักษ์กำลังฝัน...


เขาฝันว่าตัวเองได้เป็นดร.นักประดิษฐ์แบบดร.อากาสะในการ์ตูนยอดนักสืบโคนัน ชายหนุ่มยืนอยู่บนเวที รับรางวัลเป็นรูปมือสีเงินถือไขควงทองฝังเพชร แล้วเขาก็ยิ้มอย่างเป็นสุขภายใต้ผ้าห่มนวมหนานุ่ม ร่างสูงในชุดนอนแฟนซีรูปหมีแพนด้าและสวมถุงเท้าเข้าชุดกันขยับตัวนิดหน่อยเพราะแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง


เมื่อหนีแสงได้แล้วเขาก็ยิ้มชื่นมื่นกับความฝันต่อ แม้ว่าจะได้ยินเสียงวิ่งตึงๆ ดังมาจากที่ไหนสักที่ ชายหนุ่มก็ไม่ยอมตื่นหนีจากฝันหวานง่ายๆ


“นุ!!!”


สิ้นเสียงเรียกสั้น! ห้วน! ดุดัน! อนุรักษ์ก็รู้สึกถึงเข่าหรือไม่ก็ศอกแทงมาที่ท้องเขาพอดิบพอดีราวจับวาง!


ชายหนุ่มร้องเสียงหลง สะบัดผ้าห่มออกแล้วถดกายหนีใครก็ตามที่ดูเหมือนจะเข้ามาลอบทำร้ายเขาทันที แต่เขาถอยมากเกินไป รู้ตัวอีกทีจึงหงายหลังร่วงจากเตียงโครม นี่หากพื้นไม่ใช่ไม้ และหากหมอนไม่ได้ร่วงลงมาก่อน เขาคงได้ไปเฝ้ายมบาลเป็นแม่นมั่น


“ปัดโธ่โว้ย ตื่นเดี๋ยวนี้นะ คุณอนุรักษ์ พฤกษ์รักษา! ทำไมคุณไม่บอกฉันว่ารีสอร์ตนี่มีบ้านแฝดเหมือนกันเป๊ะอยู่อีกฟากเป็นโครงการหนึ่งโครงการสอง ทำไมคุณไม่บอกฉัน หา!”


“อะไร”


อนุรักษ์อุทานหงุดหงิดขณะพยายามลุก แต่ผ้าห่มพันขาจนลุกไม่ได้ เขามองขึ้นไปบนเตียง เห็นบัวบุหงานั่งอยู่บนนั้น ชุดวอร์มกีฬาเปรอะเหงื่อเปียกซ่ก ผมเผ้าที่รวบไว้ยุ่งฟูเรียกว่าดูไม่ได้จนเขางง แต่ก่อนจะถามไถ่ว่าเพื่อนสาวไปเจออะไรมา เขาขอโกรธคืนก่อนเถอะ!


“ผมจะไปรู้ได้ยังไง หา! คุณบัวบุหงา นาราภัทร! นี่ผมมาถึงที่นี่ตอนตีหนึ่งพร้อมคุณ เช็กอินเข้ามาพร้อมคุณ คนที่จองโรงแรมนี้เพราะเป็นโรงแรมเดียวกับคุณติณณ์อะไรนั่นก็คุณเองนะ!! บ้านนี้คุณก็จองให้ผม จ่ายเงินให้ด้วย แล้วผมจะไปรู้เรื่องในรีสอร์ตนี้มากกว่าคุณได้ยังไงมิทราบ?”


“ไม่รู้โว้ย!” บัวบุหงาโวยวาย “คุณนั่นแหละผิดไอ้นุ ถ้าเพราะฉันไม่คิดจะแกล้งคุณ ฉันก็ไม่เข้าห้องผิดหรอก!”


อนุรักษ์ที่ยังคงลุกไม่ได้ยกมือชี้หน้าบัวบุหงาทันควัน


“เรียกผมว่า ‘ไอ้’ พูดคำหยาบ จ่ายมาเลยห้าร้อย”


“โว้ยยยย”


“แล้วถ้าคุณยังไม่เลิกบ้านะ ผมจะคิดคำสบถด้วยคำละสองร้อยห้าสิบบาทถ้วน ห้ามต่อเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นก็ไปสวดมนต์นั่งสมาธิให้หายบ้าแล้วค่อยมาคุยกัน Get out!”


บัวบุหงาชะงักกัดริมฝีปาก พยายามเก็บหมาในปากไว้ทำฟาร์มต่อไปเพราะไม่อยากหมดตัวกับการระบายอารมณ์ใส่อนุรักษ์ เธอก็รู้แหละว่าคุณหนูวิจิตราตั้งกฎไว้ห้ามเธอกับอนุรักษ์พูดคำหยาบ จำไม่ได้ว่าตั้งแต่ตอนไหน แต่พวกเธอก็ชินแล้ว เวลาโมโหทีไร เธอกับอนุรักษ์จะคุยกันสุภาพกว่าปกติ ฉัน คุณ ผม คุณ เพื่อป้องกันไม่ให้ปล่อยหมาออกมาจนต้องเสียเงินห้าร้อยให้อีกฝ่ายฟรีๆ


“ฮือ ฉันจะบ้า”


บัวบุหงายกมือที่ถือกรอบรูปขึ้นปิดหน้าตัวเองแทนการระบายความคลุ้มคลั่ง ให้ตายสิ! เธอเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นเต็มสองตาเพราะหน้าเขาอยู่ใกล้มาก ขนาดคนสายตาสั้นอย่างเธอยังเห็นชัด แล้วคนที่ถูกเธอบุกเข้าไปถึงเตียงโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังตีหัวเขาก่อนหนีออกมา ป่านนี้ไม่ไปแจ้งตำรวจข้อหาพยายามฆ่าแล้วเหรอ?


แต่จะว่าไป... ทำไมหน้าเขาคุ้นจังนะ


บัวบุหงาลดมือลงฉับ จนอนุรักษ์ที่กำลังลากตัวเองออกมาจากกองม้วนผ้าห่มได้ถึงกับลื่นพรืดลงไปกองบนพื้นอีกระลอก ชายหนุ่มเงยมองร่างบางบนเตียงนั้นด้วยสายตาเหมือนลูกหมาตัวน้อยแอบมองแมวร้ายวัยฉกรรจ์อย่างครั่นคร้ามในกรงเล็บคมๆ ที่อาจตะปบมาได้ทุกเวลา เขาเห็นสีหน้าไตร่ตรองของเธอ เห็นเธอยกกรอบรูปขึ้นมอง ก่อนโยนมันทิ้งราวกับถูกของร้อน


“ฉิบหายแล้ว!”


“ห้าพันเลยคำนี้!!!” อนุรักษ์โวยวายเสียงดัง ยกมือกุมตรงศีรษะที่กรอบรูปพุ่งตรงมาโดนหน้าผากเข้าอย่างจัง แม่นยำราวจับวาง! “รวมค่าทำแผลนุด้วย ดูสิบี กรอบนี่มีเลือดด้วย จ่ายค่าเลือดหัวนุมาเลยนะ ห้าหมื่นดีกว่า ถ้าเป็นแผลเป็นล่ะจะเรียกห้าแสนเลย”


“คุณงก” บัวบุหงาเลี่ยงคำว่า ‘ไอ้’ “เลือดนุที่ไหนเล่า ตายละ เมื่อกี้บีจะแกล้งนุแต่เข้าห้องผิด แถมยังไปตีหัวเจ้าของห้องเขาด้วยอะ นี่เลือดเจ้าของกรอบรูปที่บีตีหัวเขาเมื่อกี้ โดนสันกรอบพอดี ละนุดูสิ... ว่ารูปใคร...”


อนุรักษ์ยกกรอบรูปขึ้นมองภาพชายหนุ่มสองคนที่ยืนกอดคอกันอย่างสนิทสนม คนหนึ่งไว้ผมไม่สั้นไม่ยาวแต่งทรงเซอร์ๆ ยุ่งๆ มีหนวดเครานิดหน่อย อีกคนขาวจั๊วหล่อเหลาตามสมัยนิยม และเป็นสองคนเดียวกับในซองสีน้ำตาลที่บัวบุหงาส่งให้เขาดูในร้านเค้กแน่นอน


พันธิตร! กับ วทันยู!


ชายหนุ่มเงยหน้ามองบัวบุหงา เขากลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ก่อนทวนคำของเพื่อนสนิทที่เขาเพิ่งเรียกเก็บเงินไปเมื่อครู่อย่างเห็นด้วยสุดชีวิต


“ฉิบหายละ”



 

ลมทะเลฤดูหนาวที่พัดมาบาดผิวทำให้อนุรักษ์ไม่อยากก้าวขาเดินด้วยความที่เป็นคนขี้หนาวเพราะเลือดจาง ส่วนบัวบุหงานั้นรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษกำลังเดินเข้าหลักประหารก็ไม่ปาน ทั้งที่เธอกับอนุรักษ์เพียงออกจากบ้านพักไปชายหาดที่นัดหมายกับตรีชวาไว้เท่านั้นเอง


เมื่อสี่วันก่อน เธอออกปากขอติดตามตรีชวามากองถ่ายภาพยนตร์ทะเลลาเวนเดอร์ด้วย โดยอ้างว่ารีสอร์ตที่เปิดใหม่ของเธอกำลังสนใจจะเป็นผู้สนับสนุนภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่บัวบุหงายังไม่ตัดสินใจแน่นอนจึงยังไม่ได้ติดต่อผู้กำกับ เธอขอติดตามตรีชวาไปดูลาดเลาการถ่ายทำก่อน ส่วนอนุรักษ์นั้นอยากเป็นดารา ขอตามไปเดินไปเดินมาแถวกองถ่าย ช่วยเสิร์ฟน้ำด้วยก็ได้ เผื่อออร่าดาราจับ ผู้กำกับอาจอนุญาตให้เดินผ่านกล้องบ้างสักวิสองวิ


แน่นอนว่าเธอไม่ได้เตี๊ยมกับอนุรักษ์ไว้ เพื่อนชายจึงแอบหันมาส่งสายตามาดร้ายให้ ก่อนหันไปยิ้มเผล่ให้ตรีชวาราวกับว่าเขาอยากเป็นดาราจริงจริ๊ง!


‘เดี๋ยวบีกับนุจะเป็นเบ๊ให้พี่แมกซี่ระหว่างอยู่ที่นั่นเป็นการแลกเปลี่ยนค่ะ จะใช้อะไรเราก็ได้หมดทุกอย่าง รับรองว่าเจเนรัลเบ๊แบบพวกเราจะไม่ทำให้พี่แมกซี่ผิดหวัง’


ตรีชวาหัวเราะ หล่อนเขี่ยแก้มขวัญใจเล่นตอนที่ตอบ


‘เบ๊เบ๊ออะไรกัน ไม่ต้องหรอก เราก็คนกันเองทั้งนั้น นี่พี่จำได้นะว่าเมื่อตอนเราเรียนโรงเรียนเดียวกัน บีกับนุยังเคยช่วยงานกิจกรรมพี่ตอนกีฬาสีม.6 อยู่เลย บีเป็นตัวเรียกแขกตอนที่ลงแข่งบาสฯ สาวๆ งี้กรี๊ดกันตรึม ส่วนนุก็เป็นเชียร์ลีดเดอร์ที่เนื้อห๊อมหอมในหมู่หนุ่มๆ ตกลงเราสองคนเลือกเพศกันจริงๆ แล้วใช่ไหม ไม่เปลี่ยนใจมาเป็นแบบพี่นะ’


เสียงแซวกลั้วหัวเราะนั้นทำเอาบัวบุหงามึนตึ้บ เรื่องความฮอตในหมู่สาวๆ ของเธอ กับความป๊อปในหมู่หนุ่ม ‘รุก’ ของอนุรักษ์ เรียกได้ว่าเป็นบาดแผลในใจของเด็กวัยกำลังโตมาจนถึงวันนี้เลยล่ะ!


บัวบุหงาเป็นเด็กห้าวมาตั้งแต่จำความได้ก็จริง แต่เธอไม่เคยคิดว่าเมื่อโตมาจะถูกสาวกรี๊ด ส่วนอนุรักษ์เป็นเด็กเรียบร้อย เก็บตัว นอกจากเล่นกับเธอกับวิจิตราแล้ว เขาก็ขลุกอยู่แต่กับสิ่งประดิษฐ์ที่ทำมาเท่าไหร่ บัวบุหงาก็เล่นพังหมดทุกที ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งอนุรักษ์จะถูกหมายตาจากพวกชายได้ชายคือยอดชาย!


‘พวกเราก็เป็นเราแบบนี้แหละค่ะพี่แม็กซ์ ถ้าถามว่าบีเพศไหน ขวัญใจที่อยู่บนตักพี่คงให้คำตอบได้นะคะ’ เธอหัวเราะเบาๆ ‘ส่วนนุ บีก็ไม่มั่นใจนะ เพศไหนฮะเรา?’


ข้อศอกของอนุรักษ์ที่กระแทกเอวเธอนั้น ทีแรกบัวบุหงาคิดว่าเขาเอาคืนที่ถูกแซว แต่เมื่อหันไปมองเพื่อนสนิทยิ้มๆ อนุรักษ์ก็ขยับปากโดยไม่มีเสียงว่า แมกซี่ แมกซี่


‘เฮ้ย ขอโทษค่ะพี่แมกซี่ บีลืมตัวน่ะค่ะ’


ตรีชวายิ้มรับอย่างไม่ถือสาที่ถูกเรียกชื่อเก่าสมัยเรียนมัธยมก่อนจะข้ามเพศมาเป็นสาวสวยเจ้าของตำแหน่งมิสทิฟฟานี่และมิสอินเตอร์เนชั่นแนลควีนอย่างทุกวันนี้ เพราะไม่ว่าจะแม็กซ์หรือแมกซี่ ตรีวิทย์หรือตรีชวา ก็ล้วนแล้วแต่เป็นตัวตนของหล่อนทั้งนั้น หล่อนจะไม่หนีความเป็นตัวเองอย่างเด็ดขาด


‘เอาเป็นว่าบีกับนุจองรีสอร์ตที่หัวหินไว้ได้เลยนะจ๊ะ พี่จำไม่ได้ว่าวันจันทร์มีถ่ายทำหาดไหน ตอนกี่โมง เพราะตารางงานอยู่ที่ผู้จัดการ แต่เดี๋ยวพี่ไลน์ไปบอกอีกที’



 

“บี บี รอด้วยสิ”


บัวบุหงาชะงักเท้าเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลัง เมื่อหันไปมองก็เห็นอนุรักษ์เดินตัวแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ตามมาช้าๆ ดูท่าทางแล้วไม่น่ารอด


“เดินให้มันเร็วๆ หน่อยสิ นี่เลยเวลานัดกับพี่แมกซี่แล้วนะ”


“ก็มันหนาวนี่”


บัวบุหงามองเพื่อนสนิทตั้งแต่ศีรษะลงมาจรดปลายเท้า มองหมวกผ้าถักสีเทาที่สวมทับเรือนผมอ่อนนุ่มหยักศก เสื้อไหมพรมแขนยาวกับผ้าพันคอเข้าชุด แจ็คเก็ตสีดำที่สวมทับอีกที กางเกงยีนเข้ารูปเนื้อผ้าหนาเหนือรองเท้าบูทผ้ากำมะหยี่สีน้ำตาลอิฐ


ทั้งที่รู้ว่าต้องเดินลงไปที่ชายหาด แต่อนุรักษ์ยังสวมเสื้อผ้ามิดชิดเหมือนจะไปเกาหลี และเธอเดาจากการคบหากันมายาวนานว่าเขาสวมถุงเท้าไม่ต่ำกว่าสองชั้นแน่นอน!


ก็ไม่เถียงหรอกว่าแก้มขาวใสของเขาขึ้นสีแดงนิดๆ จากอาการขี้หนาวเกินเหตุของเจ้าตัวเพราะเลือดจาง แต่บัวบุหงาก็แขวะออกไปอย่างเคยปาก


“ชุดที่นายใส่นี่เดินลุยหิมะแทนหาดทรายได้เลยนะ จะหนาวอะไรอีก”


“บีอะ”


“เถอะน่า เดินอีกนิดก็ถึงแล้ว”


อนุรักษ์บ่นพึมพำตอนที่บัวบุหงาจับมือเขาและลากให้เดินตาม แม้จะรู้ดีว่าบัวบุหงาตั้งใจถ่ายทอดไออุ่นจากมือตัวเองไปให้ แต่ขอบ่นให้หายหนาวหน่อยเหอะ


“เออนี่ เมื่อวันก่อนนุไปถามเพื่อนให้แล้วนะเรื่องคุณติณณ์อะไรนี่ พอดีว่าเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อน” อนุรักษ์ยกมือข้างที่ว่างขึ้นมานับนิ้ว “ของเพื่อนยัยแอลลี่ที่เป็นเพื่อนยัยแหวว ยัยแหววที่เป็นเชียร์ลีดเดอร์น่ะ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของคุณติณณ์ เห็นมันว่าคนนี้เขาไม่ยุ่งกับใคร แต่ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นเลยนะ แถมยัยแอลลี่ยังยืนยันนั่งยันนอนยันอีกว่าไม่ใช่พวกเดียวกับมันแน่นอน”


“แอลลี่?” บัวบุหงาทวนคำ เหมือนเห็นหน้าอวบๆ ขาวๆ ของสาวข้ามเพศลอยมาแต่ไกล “นี่นุ ถ้าทฤษฎีผีเห็นผีมันใช้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ บีก็แค่ถามพี่แมกซี่ปะว่าคุณติณณ์เป็นมั้ย? แล้วดูอย่างพวกเลสเบี้ยนที่มาตามตื๊อบีสิ ดูหนุ่มๆ ที่มาคอยตอแยนุสิ ถ้าทฤษฎีผีเห็นผีมีจริง คงไม่มีใครมายุ่งกับเราจนเราอดคิดกันไม่ได้ว่าแลกเพศมาเกิดกันหรือเปล่าแบบนี้หรอก”


“นั่นก็จริง...” อนุรักษ์พึมพำเห็นด้วย


จุดที่กองถ่ายปักหลักเตรียมถ่ายทำกันอยู่นั้นเป็นชายหาดส่วนตัวที่ทางกองถ่ายเช่ามา และอยู่ไม่ไกลจากรีสอร์ตที่บัวบุหงาพักมากนัก ซึ่งก็เป็นรีสอร์ตเดียวกับตรีชวา


เห็นดาราสาวบอกว่าทางกองถ่ายจัดให้นักแสดงพักอยู่บ้านหลังใหญ่ของวทันยูที่สร้างไว้และเปิดให้อยู่กันฟรีๆ ตลอดเดือน แต่ตรีชวารู้สึกเหนื่อยกับการทำงานหนักมาหลายปีและอยากพักผ่อนไปด้วยในตัวขณะถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ จึงเลือกแยกออกมาพักที่รีสอร์ตแห่งนี้ด้วยเงินตัวเอง เพราะรีสอร์ตนี้มีระยะห่างของบ้านพักแต่ละหลังพอสมควร ค่อนข้างเรียกได้ว่ามีความเป็นส่วนตัว และที่พักก็สวยงามสะดวกสบาย แม้ราคาจะแพงไปหน่อยก็ตาม


บัวบุหงาจูงมืออนุรักษ์เดินตรงไปหาตรีชวาที่นั่งหันหลังและมีช่างแต่งหน้าทำผมให้อยู่ และทุกคนก็วางมือพอดีตอนที่บัวบุหงาเดินไปถึง


“อ้าว บี นุ” ตรีชวาละสายตาจากกระจกหันมายิ้มให้ เป็นรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์และงดงามอ่อนหวานอย่างที่ผู้หญิงแท้ๆ แบบบัวบุหงายังแอบปลื้ม “มาพอดีเลย นี่วันนี้ผู้อำนวยการสร้างเขามาดูการถ่ายทำด้วยนะ มาสิ เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จัก”


หัวใจบัวบุหงาเต้นตึกตักเมื่อโอกาสมาเร็วกว่าที่คาดหมาย เธอกับอนุรักษ์เดินตามตรีชวาไปที่ชายหาด ซึ่งผู้กำกับกำลังอธิบายอะไรบางอย่างพร้อมออกท่าทางให้พันธิตรดูอยู่ และที่ข้างกายพันธิตรก็คือวทันยู! บัวบุหงาพยายามเก็บซ่อนความยินดีไว้ในใจ ก่อนเดินทางเธอก็แอบไปตามดูพันธิตรอยู่บ้าง ก็เห็นเขาตัวติดกับวทันยูอย่างที่ผู้จ้างวานบอกจริงๆ แถมโอบไหล่โอบเอวกันตอนเดินอยู่ในที่ลับตาคนด้วย แต่ไม่คิดว่าจะตัวติดกันจนมาที่หัวหินด้วยกันอีก


บัวบุหงาแทบอยากทำรายงานส่งให้ทีมจีสแกนเอาตอนนี้เลย เธอมั่นใจแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วว่าพันธิตรต้อง ‘เป็น’ แหงๆ


“พี่ติณณ์ คุณยู พี่เอกคะ” พันธิตร วทันยู และผู้กำกับหันมาตามเสียงเรียก “นี่รุ่นน้องของแมกซี่ที่เล่าให้ฟังว่าขอติดมาเที่ยวและมาดูการถ่ายทำด้วยค่ะ สาวเท่คนนี้ชื่อบี ส่วนหนุ่มหล่อคนนั้นชื่อนุค่ะ บี นุ นี่พี่ติณณ์ ผู้อำนวยการสร้าง คุณยูเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ แล้วก็พี่เอกเป็นผู้กำกับคนเก่ง พวกเราคงเคยได้ยินชื่อพี่เอกมาบ้างแล้วเนอะ”


บัวบุหงากับอนุรักษ์ยกมือไหว้ทักทายทั้งสามคนด้วยตัวเองอายุน้อยกว่า ก่อนที่บัวบุหงาจะแอบมองแผลที่ขมับของพันธิตรซึ่งติดผ้าก๊อซไว้แล้วแอบเสียวไส้ แม้ภายนอกจะไม่แสดงออกเลยก็ตามที เธอมองสบตาตอนเขามองมาด้วยรอยยิ้ม


เกือบจะโล่งใจอยู่แล้วว่าเขาจำเธอไม่ได้แน่ๆ


ก็เขายิ้มนี่!


หากไม่ใช่ว่าพันธิตรหยิบแว่นสายตากระจกร้าวที่เธอทำตกไว้ในห้องเขายื่นมาตรงหน้า เมื่อเธอพยายามสรรหาข้อแก้ตัวสะระตะอย่างเช่นว่านี่ไม่ใช่แว่นของเธอ เขาก็กางขาแว่นออกเหมือนรู้ทัน เผยให้เห็นรอยสลักชื่อ Buabu-nga กับค.ศ.เกิดของเธอเอาไว้


ตอนเธอได้ของขวัญชิ้นนี้มาจากอนุรักษ์และวิจิตรา บัวบุหงาทั้งซาบซึ้งปลาบปลื้ม ไม่นึกเลยว่าวันนี้มันจะกลายเป็นหลักฐานมัดตัวเธอจนดิ้นไม่หลุดแบบนี้!


“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณผู้บุกรุก”



โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

พิมาลินย์
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'สายลั...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด