COMICOสายลับจับแอ๊บ

ตอนที่ 2 ภารกิจหมายเลข 2 : ทะเลลาเวนเดอร์

สายลับจับแอ๊บ
นักเขียน : พิมาลินย์

อ่านการ์ตูน



ตอนที่ 2

ภารกิจหมายเลข 2 : ทะเลลาเวนเดอร์



“ตายูน่ะเหรอ เป็นคู่ขาของลูกชายคุณ? เป็นไปไม่ได้หรอกคุณนาฏ”


เสียงหัวเราะหวานของวรรณา มารดาของวทันยูนั้นเรียกให้อรนาฏเงยหน้าขึ้นมาค้อนขวับทีหนึ่ง ก่อนก้มหน้าก้มตาปล่อยโฮออกมาอีกระลอก


นางกับวรรณารู้จักกันก็เพราะลูกชายทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันนี่ล่ะ ถึงแม้ไลฟ์สไตล์ของทั้งคู่จะแตกต่างกันอย่างมากก็ตาม


อรนาฏชอบแฟชั่นสไตล์คุณหญิงคุณนายและตีโป่งผมทุกวันไม่เว้นแม้วันอยู่บ้านมานานนับสิบปีแล้ว


ส่วนวรรณาเป็นคุณแม่ยังสาว อายุปาเข้าไปห้าสิบห้าปีแล้วยังสวยพริ้งหน้าเด้ง หลังจากถอดเสื้อกาวน์แพทย์ตามอาชีพออกแล้วก็ชอบสวมเสื้อยืดกางเกงยีน และถือคติที่ว่าเสียทองเท่าหัว ไม่ยอมเสียคอร์สฉีดโบท็อกซ์แถมนวดหน้าฟรีให้ใคร


“แต่ฉันเห็นลูกชายคุณนอนแก้ผ้ากอดลูกชายฉันจริงๆ นะคะ กระดุมเสื้อติณณ์ก็หลุดไปตั้งหลายเม็ด ถึงสองคนนั้นจะนั่งยันนอนยัน ยืนกระต่ายขาเดียวยัน ไม่ยอมรับก็เถอะ แต่ฉันเห็นตำตาขนาดนั้น คุณวรรณาจะให้ฉันเชื่อลงได้อย่างไรคะ? นี่หลักฐานคาตาจนฉันต้องไปขอน้ำมนต์หลวงพ่อมาล้างหน้าก็ยังไม่ลืมภาพน่าเกลียดน่าขยะแขยงนั่นเลย!”


วรรณายิ้มรับ แม้ในใจจะไม่เห็นด้วยก็ตาม สำหรับผู้หญิงวัยกลางคนหัวสมัยใหม่แบบนาง ความรักของเพศที่สามออกจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดน่าชังอะไรเลย


“สองคนนั้นอาจจะเมามากก็ได้นะคะ ตายูลูกชายฉัน เขาชอบถอดเสื้อผ้านอนมาแต่ไหนแต่ไร ตอนเขาวัยรุ่นถึงกับต้องล็อกห้องนอน กลัวฉันเข้าไปปลุก”


นางหัวเราะเมื่อนึกถึงสมัยที่บุตรชายคนเดียวยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา เมื่อคราววรรณาเข้าไปปลุกให้วทันยูตื่นไปโรงเรียนแล้วเจอหนุ่มน้อยนอนล่อนจ้อนก็ตกใจเหมือนกัน แต่หลังจากนั้นนางก็ขำ และคอยไขกุญแจเข้าไปแกล้งลูกตอนเช้าอยู่เรื่อย


“ฉันยืนยันค่ะคุณนาฏว่าระหว่างสองคนนี้ไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอนค่ะ ฉันมั่นใจ”


“คุณวรรณาเอาอะไรมามั่นใจคะ?” อรนาฏจีบปากจีบคอถามขณะซับผ้าเช็ดหน้าลงกับแก้มที่มาสคาร่าไหลลงมาเป็นปื้น และนางกำลังกาหัวมาสคาร่ายี่ห้อนี้ ต่อไปจะไม่ซื้อใช้อีกเด็ดขาด “ต่อให้เป็นลูก พอโตแล้วก็เหมือนคนอื่น เขาจะไปไหน ทำอะไร เราไม่ได้ตามติดทุกฝีก้าวเหมือนตอนเขาหัดเดินนี่คะ”


“ฉันมั่นใจแล้วกันค่ะ”


“แต่ฉันไม่มั่นใจนี่คะ”


“อ้าว” วรรณาอุทานเสียงกลั้วหัวเราะ “แล้วคุณนาฏจะให้ฉันเอาอะไรมายืนยันล่ะคะ หรือจะให้ยูจัดขันหมากไปสู่ขอติณณ์พรุ่งนี้เลยดีไหม?”


อรนาฏค้อนแล้วค้อนอีกจนวรรณาต้องกลั้นหัวเราะตัวสั่น


“ดูคุณวรรณาไม่ทุกข์ร้อนเลยนะคะ ใช่สิ! ตายูของคุณเขาเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาก่อนนี่ แต่ถ้าเรื่องนี้คุณคิดผิดล่ะ? ถ้าสองคนนั้นเขาได้เสียกันเพราะความเมา แล้วเพิ่งค้นพบตัวเองเข้าอะไรทำนองนี้ คุณวรรณารับได้เหรอคะ?”


“รับได้ค่ะ” วรรณาตอบโดยไม่ต้องหยุดคิด “ไม่ว่าจะยังไง ยูก็เป็นลูกชายที่ฉันภูมิใจ รสนิยมของเขาไม่มีผลต่อความรักของฉัน ขอแค่เขาเป็นคนดีแบบที่เป็นมาตลอด ต่อให้เขาควงหนุ่มหล่อล่ำกล้ามใหญ่เข้ามาแนะนำว่าเป็นคนรักของเขา ฉันก็จะไม่ว่ากล่าวอะไรค่ะ”


อรนาฏขมวดคิ้วไม่เข้าใจ


“ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงป่วยแล้วนะคะ โลกเราสร้างให้ผู้ชายคู่กับผู้หญิง ไม่ใช่ให้พวกผู้หญิงตีฉิ่งหรือพวกผู้ชายกินกันเองนะคะ นี่ฉันเห็นคนข้างบ้านเขามีลูกสองคน ลูกชายเป็นเกย์ ลูกสาวเป็นทอม ฉันเองก็มองว่าอาจเป็นกรรมพันธุ์หรืออะไรสักอย่างที่ผิดปกติก็ได้ แต่นี่ตระกูลฉันนับมาตั้งแต่ต้นตระกูลไม่มีใครเกิดมาผิดเพศนะคะ ดูอย่างตาต้อม” นางหมายถึงลูกชายคนเล็กของนางที่กำลังศึกษาชั้นมัธยมปลาย “ออกจะแมน ห้าว เป็นนักมวย แถมมีแฟนเป็นดาวโรงเรียนด้วย”


นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมาสคาร่าเพื่อลดอาการระคายเคืองตา


“ถ้าพี่ชายของต้อมจะเบี่ยงเบนขึ้นมาจริงๆ ฉันว่าติณณ์คงป่วย และถ้าเรารู้ว่าเขาป่วยตั้งแต่ขั้นแรก เราก็ต้องรักษาเขาได้ทันท่วงทีก่อนที่เชื้อร้ายจะลุกลามหนักกว่านี้นะคะ”


วรรณากะพริบตาปริบๆ ชักสงสัยว่านางกำลังคุยเรื่องเก้งกวางบ่างชะนีหรือพันธิตรอาจเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายอยู่กันแน่?


“เอ้อ”


เจ้าของบ้านเกือบหลุดปากแซวตามที่คิด แต่เพราะเห็นคราบน้ำตาปนมาสคาร่าเปรอะแก้มแขกที่มาเคาะประตูบ้านตั้งแต่เช้าตรู่แล้วก็อดเห็นใจหัวอกคนเป็นแม่เหมือนกันไม่ได้


“ถ้าคุณนาฏอยากมั่นใจละก็ ลองเข้าเว็บบอร์ดแอนตี้เกย์ดูไหมคะ? นี่เขาดังมากนะในเรื่องการจับผิดเก้ง มีสาวๆ ที่ไม่มั่นใจว่าแฟนตัวเองเป็นเกย์หรือเปล่าเข้าไปขอความช่วยเหลือ ขอคำปรึกษากันเยอะแยะ หลังๆ เริ่มมีการสแกนภาคปฏิบัติด้วยนะคะ จับเก้งกันได้หลายรายเชียวค่ะ ส่วนผู้ชายที่แมนก็ได้รับการยืนยันว่าแมนจริง แฮปปี้เอนด์ดิ้งแต่งงานกันไปหลายคู่แล้วเหมือนกัน”


อรนาฏสูดน้ำมูกก่อนยกผ้าขึ้นเช็ดจมูก คิ้วที่ถูกกันจนเรียวโก่งเหมือนคันธนูขมวดมุ่น


“มีเรื่องอะไรแบบนี้ในโลกด้วยเหรอคะ?” นางชักสนใจ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ “แต่ฉันใช้อินเทอร์เน็ตไม่เป็นหรอกค่ะ”


“เอ ฉันจะติดต่อให้ก็ต้องตามสอบถามความคืบหน้าเสียด้วย แต่พรุ่งนี้ฉันจะขึ้นดอยไปออกค่ายอาสาโครงการของโรงพยาบาลน่ะค่ะ ต้องออกตรวจให้ครบทุกหมู่บ้าน กินเวลาถึงกลางเดือนมกราคมโน่นเลย คงไม่สะดวกใช้อินเทอร์เน็ตด้วยสิ” นางทำท่าครุ่นคิด ก่อนเงยมองอรนาฏด้วยดวงตาเป็นประกายสดใส “เอาอย่างนี้ดีไหมคะ?”


วรรณาลุกเดินไปหยิบกล่องใส่นามบัตรออกมาค้นจนเจอนามบัตรของบริษัทนักสืบเก่าแก่แห่งหนึ่ง นางหยิบขึ้นมาส่งให้แขกผู้โศกเศร้า


“ฉันเคยจ้างที่นี่ตามสืบเรื่องของอดีตสามีตอนที่เขาไปมีบ้านเล็กเมื่อเกือบสามสิบปีก่อนค่ะ”


นางเล่าอย่างเรียบเรื่อยเฉื่อยชาและปราศจากความเจ็บปวดจากการถูกสามีหักหลังเมื่อตอนวทันยูอายุได้เพียงสามขวบอีกแล้ว ความเจ็บเจียนตายในวัยสาวกลายเป็นเพียงแผลเป็นและไม่อาจทำร้ายจิตใจที่แข็งแกร่งขึ้นด้วยกาลเวลาและการเยียวยาจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนางได้อีก


“เบอร์โทรดูไม่ออกแล้ว แต่ที่อยู่ยังชัดดีนะคะ คุณนาฏลองส่งข้อมูลไปทางไปรษณีย์ เมสเซนเจอร์ หรือวอร์กอินเข้าไปที่บริษัทตามที่อยู่นี่เลยก็ได้ค่ะ จับกิ๊กจับชู้เขายังรู้หมด กับแค่จับเก้งจับกวางคงไม่คณามือชั้นเซียนของบริษัทเก่าแก่ที่เปิดมาหลายสิบปีแบบนี้หรอกค่ะ”


อรนาฏยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำที่หางตาอีกครั้ง ก่อนก้มลงมองนามบัตรเก่าแก่จนกระดาษเริ่มเหลือง แต่ยังพอมองเห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษเป็นชื่อบริษัทว่า Spy Hunter มีภาษาไทยกำกับด้านล่าง และเบอร์โทรศัพท์สำหรับติดต่อที่ตัวเลขตัวสุดท้ายเลือนไปอย่างที่วรรณาบอก แต่ที่อยู่ยังชัดเจนดี


อรนาฏภาวนาขออย่าให้บริษัทนั้นย้ายบ้านภายในสามสิบปีนี้เลยเถอะ เพราะนี่อาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะให้ความกระจ่างกับนางก็ได้!



 

“บริษัทนักสืบเปิดใหม่? จีสแกน?”


อนุรักษ์ทวนคำที่บัวบุหงาเล่า ขณะที่นั่งอยู่ในร้านเค้กที่ตกแต่งร้านในสไตล์วินเทจ ผนังร้านเป็นวอลเปเปอร์ลายดอกไม้เล็กๆ สีเหลืองอัดแน่นอยู่ในใบไม้สีเขียว ชายหนุ่มมองหน้าบัวบุหงาอย่างครุ่นคิดกังวล และชักไม่เห็นด้วยกับปฏิบัติการ ‘สายลับจับแอ๊บ’ ที่เพื่อนสาวกำลังทำ เหมือนเธอกำลังถลำไปในทางหมกมุ่นเกินไปจนเขาเป็นห่วง


“บี” เขาวางมือลงบนโต๊ะข้างบลูเบอร์รี่ชีสพายที่บัวบุหงาสั่งมา “นุว่าบีใช้เวลากับเรื่องแมนไม่แมนอะไรพวกนี้ของคนอื่นมากเกินไปแล้วนะ อย่าลืมสิว่าบูติกรีสอร์ตสำหรับสุนัขที่บีเตรียมการมาตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาโทอยู่อเมริกาโน่นเพิ่งจะเปิดได้แค่สองเดือนเอง จะรอดหรือไม่รอดก็ยังอยู่ในช่วงลองผิดลองถูก บีควรเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนค่อยไปช่วยคนอื่นนะ”


บัวบุหงากัดริมฝีปาก ไม่เถียงอนุรักษ์เลยสักคำ เพราะที่เขาพูดมานั้นก็จริงทั้งหมด


“นุว่าบีลบไอดีสมาชิกเว็บบอร์ดแอนตี้เกย์อะไรนั่นไปด้วยเลยดีกว่า ก็โอเคนะที่เราเอาคืนไอ้พี่ทัชให้วิได้ แถมยังช่วยให้คนอื่นไม่ถูกพี่ทัชหลอกเพิ่มมากขึ้นด้วย ก็เพราะข้อมูลจากสาวๆ ในเว็บบอร์ดนั้น แต่เรื่องของเรา เรื่องของวิจบไปตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วนะบี สองสามเดือนมานี้นุเห็นบีหัวหมุนกับการช่วยคนนั้นคนนี้ที่เราไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขาด้วยซ้ำ ตามสืบว่าแฟนเขา ‘เป็น’ หรือ ‘ไม่เป็น’ อยู่เนี่ย ยิ่งบีทำงานสำเร็จมากเท่าไหร่ มีชื่อเสียงในบอร์ดมากแค่ไหน บีก็ยิ่งถูกขอร้องให้ช่วยคนนั้นคนนี้มากขึ้นอีก แล้วชีวิตบีล่ะ? อย่าลืมสิว่าบีก็มีภาระ มีงาน มีครอบครัว มีขวัญใจที่ต้องดูแลนะ”


อนุรักษ์พยักพเยิดให้บัวบุหงาก้มลงมองบนตักตัวเองที่มีเด็กหญิงผมหยิก ผิวขาว ตาสีฟ้าใสแจ๋วเหมือนตุ๊กตาฝรั่งกำลังจับมือเธอให้ตักบลูเบอร์รี่ชีสพายป้อน


บัวบุหงาจับช้อนป้อนขนมขวัญใจแล้วก็ถอนหายใจเฮือก


อนุรักษ์พูดอีกก็ถูกอีก แต่เธอเดินหน้าแล้ว ถอยหลังไม่ได้ เมื่อวานนี้เธอเพิ่งไปรับงานมา หากวันนี้จะขอคืนคำ เธอคงอายตัวเองที่ไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี


“บีทำไม่ได้หรอกนุ” บัวบุหงาใช้ผ้ากันเปื้อนของทางร้านเช็ดครีมออกจากปากเล็กๆ สีแดงสดของเด็กหญิงวัยสองขวบเศษบนตัก “บีรับงานมาแล้ว ยังไงก็ต้องทำให้เสร็จ... เอาเป็นว่าถ้างานนี้จบเมื่อไหร่ บีจะพิจารณาดูอีกทีแล้วกันว่าจะลบไอดีทิ้งหรืออะไรยังไง”


บัวบุหงาละไว้ ไม่ได้บอกอนุรักษ์ว่านอกจากเธอจะได้รับการติดต่องานจากบริษัทนักสืบของพรนางฟ้าที่กำลังจะเปิดใหม่เดือนหน้าอย่างจริงจัง ไม่ได้รับสแกนเกย์ให้คนไม่รู้จักในเว็บบอร์ดฟรีๆ แล้ว ประทาย กะเทยเตี้ยล่ำคล้ำถึกผู้แต่งกายด้วยสีสันจัดจ้านเด่นสะดุดตาและเป็นคนจ่ายงานให้พวกเธอยังขู่สำทับว่าหากงานนี้ใคร ‘พลาด’ ต้องถูกลงโทษด้วยการล้างส้วมในบาร์เกย์หนึ่งสัปดาห์!


“สัญญานะ จบงานนี้จะลบไอดีทิ้งนะ”


“อือ จะคิดดู” บัวบุหงารับคำส่งๆ โดยไม่มองสบตาอนุรักษ์ แต่หยิบซองสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะแทน “นี่ข้อมูลของเป้าหมาย นุลองอ่านดูคร่าวๆ ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวบีพาขวัญใจไปห้องน้ำก่อน ถ้าพี่แม็กซ์มาถึงแล้วก็บอกให้รอบีก่อนนะ”


“พี่แมกซี่ เรียกให้ถูก” อนุรักษ์บอกเสียงกลั้วหัวเราะ “รักแรกของใครน้า”


บัวบุหงาแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทที่รู้อดีตของเธอดีเกินไปจนนึกอยากเลิกคบหากับอนุรักษ์ให้รู้แล้วรู้รอดนักเชียว!


หญิงสาวอุ้มเด็กหญิงเข้าเอวและลุกพาเดินมาในห้องน้ำหญิงโทนสีขาว ในขณะที่ล้างมือให้ขวัญใจ บัวบุหงาก็นึกถึงข้อมูลส่วนหนึ่งในซองสีน้ำตาลที่อนุรักษ์กำลังอ่านระหว่างรอ



 

ภารกิจหมายเลข 2 : ทะเลลาเวนเดอร์


เป้าหมาย : นายพันธิตร ชยันต์อนันตญา อายุสามสิบปี ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานบริษัทชยันต์ฟิล์มต่อจากบิดาผู้เสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวเมื่อห้าปีก่อน และเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชื่อดังหลายเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดที่กำลังถ่ายทำคือ ‘ทะเลลาเวนเดอร์’ เป็นภาพยนตร์รักกุ๊กกิ๊กของหนุ่มสาวและชาวสีม่วง! (มีเค้าความเป็นเกย์ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แล้วนะยะ! / โดม ประทาย)


ผู้จ้างวาน : คุณอรนาฏ ชยันต์อนันตญา


ความสัมพันธ์กับเป้าหมาย : แม่



 

บัวบุหงาเคยเจอคุณอรนาฏครั้งหนึ่งเมื่อปีที่แล้วในงานการกุศลที่เธอไปร่วมงานแทนมารดา หญิงสาวจำได้ว่าคุณผู้หญิงที่ทำผมตีโป่งแข็งจนลมพัดไม่กระดิกคนนั้นมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วพูดจาดูถูกประชดประชันทั้งที่บัวบุหงาไม่เคยไปทำอะไรให้ และเรื่องราวพวกนั้นที่อรนาฏหยิบยกมาประชดเธอก็เป็นเพียงข่าวลือโคมลอย ไม่มีความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย


แม้บัวบุหงาจะไม่สนใจ แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าจำชื่ออรนาฏได้ขึ้นใจเลยทีเดียว


มาวันนี้ อรนาฏกลายเป็นผู้ว่าจ้างให้เธอสืบว่าลูกชายของนางเป็นชายแท้ทั้งแท่งหรือไม่ ด้วยความกลัวจับจิตจับใจของคนเป็นแม่ กลัวว่าลูกชายจะถูกผีเกย์เข้าสิง บัวบุหงานึกขำ นี่หากคุณป้าโป่งแข็งท่านนั้นรู้ว่าเธอเป็นคนสืบเรื่องนี้ คงได้อกแตกตายกันไปข้าง


จะว่าไปเธอเองก็สงสัยว่าบริษัทนักสืบจีสแกนนี่ยังไม่ได้เปิดบริษัทอย่างเป็นทางการ ทำไมจึงมีงานมาจ่ายให้พวกเธอทำกันได้ถึงสามงาน


เคสแรกเป็นของพรนางฟ้า นักศึกษาสาวท่าทางไฮเปอร์แก่นแก้ว (ว่าที่) เจ้าของบริษัท


เคสที่สองเป็นของเธอ สาวอาภัพรักที่มีเสน่ห์ในเพศเดียวกันอย่างร้ายกาจจนต้องไว้ผมยาวมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เพื่อบอกบรรดาดี้ทั้งหลายเป็นนัยๆ ว่าเธอไม่ใช่ทอม!


ส่วนเคสสุดท้ายเป็นของแพรพิณ อาจารย์สาวมาดเนี้ยบที่ดูเฮี้ยบและตรงฉินจนเกินเหตุ


ซึ่งทุกคนมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันคือมีชื่อเสียงโด่งดังในเว็บบอร์ดสแกนเกย์ และชื่อเสียงของเธอกับแพรพิณนี่เองที่ดึงดูดใจให้พรนางฟ้ากับประทายเลือกมาทดลองงานในฐานะเพื่อนร่วมอุดมการณ์ในการแอนตี้เก้งกวางที่คอยหลอกลวงผู้หญิงบริสุทธิ์ให้ตกเป็นเหยื่ออย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์


เธอไม่ได้ถามถึงที่มาของงานพวกนี้ว่าพรนางฟ้าไปเอามาจากไหน ก็บริษัทยังไม่ได้เปิดอย่างเป็นทางการเสียหน่อย จะว่าผู้จ้างวานติดต่อมาโดยตรงก็ไม่น่าใช่... แต่บัวบุหงาเองก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องที่ควรใส่ใจ ทำงานของเธอให้เสร็จๆ ไปจะดีกว่า


“ล้างมือสะอาดหรือยังคะขวัญใจ?”


“สะอาดค่ะ”


เด็กหญิงยกมือเปียกและยังเปื้อนฟองขึ้นมาอวดพร้อมยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มตรงมุมปากที่ใครๆ ก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าขวัญใจได้ลักยิ้มนี้มาจากเธอ


บัวบุหงาหัวเราะอย่างเอ็นดู ก่อนจับมือเล็กนุ่มนิ่มลงไปล้างน้ำสะอาดอีกรอบ แล้วจึงใช้กระดาษทิชชูแผ่นใหญ่ซับมือขวัญใจและมือตัวเองจนแห้ง จากนั้นก็วางร่างเล็กๆ ลงกับพื้นและจูงขวัญใจออกมาจากห้องน้ำ นัยน์ตาคมสีราตรีภายหลังคอนแทกเลยส์สีน้ำตาลมองไปยังโต๊ะที่อนุรักษ์นั่งอยู่ เธอเห็นว่ามีสาวสวยผมยาว ผิวขาวพริ้งเหมือนเพิ่งเดินลงมาจากเวทีประกวดนางงามนั่งยิ้มหวานอยู่ตรงหน้าอนุรักษ์แล้ว


“พี่แมกซี่ สวัสดีค่ะ”


“สวัสดีจ้ะบี ไงจ๊ะสาวน้อย ชื่ออะไรคะ กี่ขวบแล้ว โอ้โห... ตาสีฟ้าซะด้วย น่ารักน่าชังเหมือนตุ๊กตาบรายธ์เลยนะเรา”


ตรีชวาก้มลงไปทักทายขวัญใจที่ยกมือประนมไหว้อย่างได้รับการอบรมมาดี ก่อนเอ่ยตอบฉะฉานอย่างไม่กลัวคนแปลกหน้าที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน


“ชื่อขวัญใจ เป็นลูกสาวแม่บีค่ะ คุณน้าแมกซี่”


ตรีชวาหัวเราะอย่างชอบใจที่ตนเองดูเด็กกว่าอายุจริงในสายตาของเด็กหญิงตัวน้อย หล่อนช้อนตัวขวัญใจขึ้นมาวางบนตัก อดไม่ได้ที่จะขอหอมแก้มยุ้ยอวลกลิ่นแป้งเด็กแล้วกอดหลานสาวนอกไส้ไว้แน่นๆ เห็นเด็กผู้หญิงน่ารักน่าฟัดทีไร ตรีชวาก็อดไม่ได้ที่จะอยากให้หล่อนมีมดลูกอย่างผู้หญิงจริงๆ ขึ้นมาทุกที


“เรียกป้าแมกซี่เถอะค่ะลูก อย่าเรียกน้าเลย ป้าอายอายุตัวเอง”


ตรีชวาหัวเราะ ในสุ้มเสียงหวานละมุนนั้นเจือความห้าวไว้เล็กน้อยอย่างที่หล่อนไม่คิดจะปกปิด และความสดใสจริงใจนี่เองกลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้หล่อนโดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลยสักนิด


“ว่าแต่บีกับนุนัดพี่มานี่มีอะไรรึเปล่า คงไม่ใช่อยากเลี้ยงเค้กพี่อย่างเดียวใช่มั้ย?”


“ใช่ค่ะ”


บัวบุหงายอมรับอย่างตรงไปตรงมา อันที่จริงเธอจะคุยไลน์กับตรีชวาโดยไม่ต้องเสียเวลานัดเจอกันก็ได้ แต่เพราะบัวบุหงาไม่ได้เจอรุ่นพี่คนนี้มานานหลายปีแล้ว ถึงแอดไลน์กันไว้ก็เรียกได้ว่าหลายปีมานี้คุยกันนับครั้งได้ และส่วนใหญ่แค่ทักทายส่งสติกเกอร์หากันเท่านั้น


จู่ๆ เมื่อต้องการความช่วยเหลือ บัวบุหงาจึงกระดากใจที่จะขอร้องผ่านทางแอพพลิเคชั่น


และการได้เลี้ยงขนมตอบแทนก็ยังดีกว่าขอให้ตรีชวาช่วยฟรีๆ ถึงแม้ไม่มีราคาค่างวดอะไร แต่อย่างน้อยก็มีความจริงใจจากเธอ


“บีมีเรื่องจะขอร้อง เกี่ยวกับภาพยนตร์ที่พี่จะไปถ่ายทำที่หัวหินวันจันทร์ที่จะถึงนี้ค่ะ”



โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

พิมาลินย์
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'สายลั...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด