สายลับจับแอ๊บ
นักเขียน : พิมาลินย์

อ่านการ์ตูน



บทนำ



ด้านหลังคฤหาสน์สีเปลือกไข่แห่งนั้นมีศาลาไม้สีขาวลวดลายวิจิตรตั้งอยู่เหนือพื้นหินอ่อนจนดูเป็นอาคารขาวโพลนตัดกับสีเขียว สีชมพู และสีเหลืองละลานตาของดอกบัวในสระน้ำขนาดใหญ่ และสีเขียวสดของสนามหญ้ากว้างไกลสุดสายตา บันไดหินอ่อนห้าขั้นถูกปูลาดลงไปถึงพื้นหินเรียบเนียนด้านล่าง เรือลำเล็กถูกผูกไว้กับเสา มันเคลื่อนไปตามแรงไหวโยกของคลื่นน้ำในสระ


บัวบุหงาเตะน้ำใต้เท้าเล่นขณะทอดสายตามองดอกบัวชูช่อรับแสงตะวันยามสาย เธออมยิ้มเมื่อคิดถึงความทรงจำวัยเยาว์ที่ชัดเจนราวกับเห็นภาพเด็กหญิงกะโปโลผิวคล้ำแดดตัดผมซอยสั้นกำลังเอื้อมมือจากเรือลำเล็กเพื่อเก็บสายบัวไปพลางน้ำลายสอไปพลาง เมื่อคิดถึงต้มกะทิปลาทูหอมๆ ที่จะได้รับประทานในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า


บนเรือนั้นมีอีกสามชีวิตกำลังหัวเราะสดใส หนึ่งคือลุงสนผู้ทำหน้าที่พายเรือพาคุณหนูและเพื่อนๆ มาเก็บดอกบัวและสายบัวในสระแห่งนี้ ลุงสนเป็นชายวัยกลางคนไว้หนวดคมเข้ม เวลาทำหน้านิ่งๆ จะดูดุดัน หากแต่แท้จริงแล้วใจดีและตามใจพวกเธอเสมอ


สองคือวิจิตรา ลูกสาวคนเดียวของเจ้าของคฤหาสน์ วิจิตรามีผิวขาวบอบบางเหมือนคุณแม่ที่เป็นสาวเชียงใหม่ เรือนผมหยิกยุ่งยาวประบ่าสีน้ำตาลอ่อน ดวงตากลมโตมีแววหวานซึ้งตั้งแต่เด็ก ยิ่งขับให้เธอดูเหมือนตุ๊กตาตัวน้อยๆ ที่น่าทะนุถนอม


คนสุดท้ายคืออนุรักษ์ เด็กชายคนเดียวในกลุ่ม อนุรักษ์เป็นเด็กชายผอมบางเก้งก้าง ผิวขาวราวหยวก ผมหยักศกถูกตัดสั้นเผยให้เห็นแก้มสีขาวใสอมชมพู เขาสวมแว่นสายตาทรงกลมกรอบสีดำ โดยรวมแล้วเหมือนมีคำว่า ‘เนิร์ด’ ติดกลางหน้าผาก


บัวบุหงายิ้มขำ เมื่อในภาพความทรงจำนั้นเธอคว้าสายบัวพลาดจนพลัดตกจากเรือลงไปในสระ วิจิตราอุทานอย่างเรียบร้อยว่า ‘อุ๊ย’ พร้อมยกมือปิดปาก ลุงสนลนลานโวยวายและพยายามส่งพายมาให้เธอจับ แต่กลับพลาดตีหัวเธออย่างจังจนบัวบุหงาเห็นดาว


ส่วนอนุรักษ์นั้นกำลังกุมท้องหัวเราะขำแทบเป็นแทบตาย


เด็กหญิงบัวบุหงาว่ายน้ำโผเข้าไปกระตุกเสื้อของอนุรักษ์ด้วยความหมั่นไส้ กระชากตัวเด็กชายให้ร่วงลงมาเปียกด้วยกัน เธอระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นสระน้ำ แล้วหลังจากนั้นคุณหนูวิจิตราก็ได้รับการสอนว่ายน้ำทั้งๆ ที่สวมกระโปรงสีชมพูยาวแบบมีระบายหลายชั้น


เสียงหัวเราะของวิจิตราในวันนั้นเป็นเหมือนน้ำเย็นที่ชุ่มชื่นในหัวใจของเธอกับอนุรักษ์ วิจิตราผู้เรียบร้อย วิจิตราผู้บอบบาง วิจิตราผู้มีรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสว่างไสว...


บัวบุหงาละสายตาจากแสงแดดสะท้อนผิวน้ำระยับที่ทำให้เริ่มตาพร่า และละจากห้วงความคิดคำนึงกลับมาสู่ปัจจุบัน เธอหันมองไปทางซ้ายมือตน ซึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งเหม่อมองผิวน้ำด้วยดวงตาหมองเศร้าราวกับไร้ซึ่งชีวิต และมีชายหนุ่มอีกคนนั่งถัดไป เขาหันมองหญิงสาวผู้นั่งอยู่ตรงกลางเช่นกัน


บัวบุหงาสบสายตากับอนุรักษ์ที่เติบโตเป็นชายหนุ่มหล่อใสสไตล์ไอดอลเกาหลี สายตาที่สั้นมากเกินไปจนเสี่ยงกับการตาบอดในอนาคตทำให้เขาต้องทำเลสิกเมื่อสองปีก่อนจนสายตากลับมาเป็นปกติและไม่ต้องสวมแว่นหนาเตอะอีก รวมถึงชายหนุ่มลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงการแต่งตัวเป็นแบบสมัยนิยมตามการยุของบัวบุหงาและวิจิตรา


นั่นทำให้อดีตเด็กเนิร์ดเปลี่ยนเป็นหนุ่มฮอตเพียงชั่วข้ามคืน


แต่ที่ไม่เปลี่ยนไปเลยคืออนุรักษ์มีงานอดิเรกประหลาด ชอบประดิษฐ์ของเล่นแปลกๆ ตั้งแต่เด็กยันโต แม้ว่าตอนนี้เขาจะกำลังเรียนรู้งานของกิจการที่บ้านเพื่อสืบทอดบริษัทผลิตอาหารกระป๋อง เขาก็ยังมีห้องทดลองที่ใช้ประดิษฐ์ของเล่นเหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อนเหมือนเดิม


ส่วนวิจิตรา... หล่อนเติบโตเป็นหญิงสาวงดงามไร้ที่ติไม่ต่างจากวัยเยาว์ วิจิตราเป็นดาวโรงเรียน เป็นดาวมหาวิทยาลัย อีกทั้งยังเป็นลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจที่ร่ำรวยติดอันดับหนึ่งในสิบของประเทศ ยิ่งทำให้เธอดูสูงค่า สมบูรณ์แบบ มีชีวิตที่วิจิตรตระการตาสมชื่อ ยากจะหาใครทัดเทียมได้


แต่วิจิตราในวันนี้กลับนั่งนิ่งเหม่อมองดอกบัวปริ่มน้ำอย่างไร้วี่แววความร่าเริงสดใสที่เคยมี


เธอไม่ยิ้มมาสองเดือนแล้ว


ไม่ร้องไห้มานานพอๆ กัน


และพูดเพียงคำว่า ‘ขอบคุณ’ และ ‘ขอโทษ’ เท่านั้น


บัวบุหงาเหลือบตามองเรือนผมหยิกยาวสีอ่อนของเพื่อนรักที่ตอนนี้ถักเป็นเปียใหญ่ทางด้านหลัง หล่อนสวมกระโปรงยาว สวมเสื้อคลุมทับป้องกันอากาศหนาวของเดือนตุลาคม ดวงตาเศร้าสร้อยอยู่เป็นนิตย์จนดูเหมือนตุ๊กตาบอลล์จอยท์ดอลล์ผิวขาวบางที่แตกร้าวอยู่ภายใน


และแม้แต่นักประดิษฐ์แบบอนุรักษ์ก็ไม่สามารถซ่อมได้...


บัวบุหงาวางมือลงบนมือเย็นเฉียบของเพื่อนรักที่วางอยู่บนตัก อนุรักษ์เองก็จับมืออีกข้างของวิจิตราตามเธอราวกับอยากถ่ายทอดไออุ่นของพลังชีวิตไปให้


แม้วิจิตราจะเหมือนไม่รับรู้อะไรเลยก็ตาม


“วิ... วันนี้บีแก้แค้นให้วิแล้วนะ” บัวบุหงาเอ่ย “นุก็ช่วยบีด้วย พวกเราเอาคืนไอ้พี่ทัชได้แล้วนะ ตอนนี้มันนอนอยู่โรงพยาบาล เพราะเวรกรรมของมันเอง”


เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างโกรธไม่หาย


“วิเลิกเศร้าได้แล้ว กลับมาเป็นคนเดิมเถอะ”


ที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน...


บัวบุหงาใจหายวาบเมื่อเห็นหยดน้ำใสรินไหลจากหางตาของเพื่อนสนิท มันกลิ้งไล้อาบแก้มแล้วร่วงลงบนหลังมือเธอที่จับมือของวิจิตราไว้บนตัก หญิงสาวมองสบตากับอนุรักษ์ที่มองเธอพร้อมยิ้มกว้างเช่นกัน บัวบุหงาแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดีที่มีการตอบสนองจากวิจิตราเป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน แม้ว่าจะเป็นการร้องไห้ก็ตาม


เธอปฏิญาณกับตัวเองในใจเอาตอนนั้นเองว่าจะไม่หยุดการแก้แค้นแค่นี้แน่...


เธอจะตามจองเวร ‘คนพวกนั้น’ ให้ถึงที่สุด


เธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนไหนตกเป็น ‘เหยื่อ’ ของ ‘พวกมัน’ อีกเป็นอันขาด!!!



โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

พิมาลินย์
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'สายลั...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด