โซ่หัวใจมาร
นักเขียน : อิ่มอุ่น

อ่านการ์ตูน



“ถึงแล้วครับ” นายสอนจอดรถหน้าเรือนไม้หลังใหญ่สองชั้น


หนึ่งฤทัยรีบลงจากรถมายืนตั้งหลักก่อน หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ นี่ขนาดยามเย็นความงดงามและบรรยากาศรอบๆ ไร่ยังสดชื่นขนาดนี้ ทำให้อาการเมารถที่ทำท่าจะเล่นงานเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้คนมาใหม่กำลังตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้ามากกว่า


“คุณดนัยไม่อยู่เข้าไปในเมือง คุณฟ้าใสอยู่บนบ้าน เชิญคุณครูก่อนครับ” เสียงสอนเตือนให้หนึ่งฤทัยกลับมาทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาจากกรุงเทพฯ ทันที


หญิงสาวหน้าตาแฉล้มนางหนึ่งยืนมองอยู่ตรงบันไดทางขึ้นบ้าน สอนช่วยถือกระเป๋าเดินทางของหนึ่งฤทัยพร้อมทั้งนำเธอเดินขึ้นไปพักผ่อน


“ถอยซิ บัวตอง ไม่เห็นหรือไงว่าคุณครูจะเดิน” สอนทำเสียงตำหนิหญิงสาวนามว่าบัวตองที่ยืนจ้องหน้าคนมาใหม่ด้วยความสนใจ


“รู้แล้ว ก็เดินไปซิบันไดออกกว้าง” บัวตองกระแทกเสียงใส่พลางสะบัดหน้าเดินหันหลังกลับไปทันที


ท่าทางกระฟัดกระเฟียดของบัวตองที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนเป็นใครแต่สายตาที่มองมาอย่างไม่เป็นมิตรก็ทำให้หนึ่งฤทัยชะงักเล็กน้อย


“มันก็อย่างนี้ล่ะครับ พอมีครูใหม่มาก็กลัวว่าคุณหนูฟ้าใสจะรักครูมากกว่า อย่าไปใส่ใจเลยครับ” นายสอนหันมาปลอบใจ


“ทำไมบัวตองต้องไม่ชอบครูด้วยล่ะคะ” หนึ่งฤทัยถามด้วยความสงสัย บัวตองเป็นใครแล้วทำไมต้องกลัวว่าจะไม่มีใครรัก


“นังนี่มันเพี้ยนครับ ผีเข้าผีออกเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ถ้าชอบใครก็ทูนหัวถวาย ถ้าไม่ชอบใครก็ทำเป็นหมั่นไส้ไปหมด บัวตองมันกลัวว่าจะกลายเป็นหมาหัวเน่า นี่พอรู้ว่าครูจะมาใหม่อีกคนก็เลยทำท่าสะบัดสะบิ้งแบบนี้ล่ะครับ”


หนึ่งฤทัยยังไม่เข้าใจอยู่ดีแต่ก็ไม่คิดมาก ใครจะรักใครชอบใครก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ งานที่ได้รับมอบหมายคือการมาสอนหนังสือให้คุณหนูฟ้าใส เพราะฉะนั้นเรื่องอื่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจหรือเก็บมาคิด


บ้านไม้สองชั้นตกแต่งสไตล์บ้านไร่ดูสะอาดสะอ้านน่าอยู่ เมื่อเข้ามาด้านในอากาศอบอุ่นกว่าด้านนอกที่ลมพัดแรงจนรู้สึกหนาว สอนนำทางหญิงสาวมาที่ห้องริมสุดซึ่งเป็นห้องพักของคุณครูที่มาอยู่ที่นี่


“ห้องคุณครูครับ ตรงข้ามเป็นห้องคุณดนัย ส่วนห้องคุณฟ้าใสอยู่ด้านโน้น เอ่อ คุณครูจะไปหาคุณฟ้าใสก่อนหรือรอไปพร้อมคุณดนัยครับ”


“คุณดนัยมากี่โมงจ๊ะ”


คุณนายอนงค์สั่งไว้ว่าให้มารายงานตัวกับคุณดนัยหลานชายเพื่อพูดคุยเรื่องการสอนคุณหนูฟ้าใส และให้ชายหนุ่มเป็นคนพาเธอไปแนะนำตัวให้รู้จักกับน้องสาว


“คงค่ำๆ ครับ เพราะวันนี้ออกไปกับท่านผู้ว่าฯ” สอนเดาว่าเป็นเช่นนั้น


เนื่องจากตอนนี้ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดคนใหม่ที่เพิ่งมารับหน้าตำแหน่งเป็นเพื่อนกับบิดาที่ล่วงลับไป และทั้งคู่มีโปรเจกตที่คิดอยากจะทำร่วมกันคือ โปรโมตการท่องเที่ยวของจังหวัด โดยอยากให้ไร่อิ่มรักเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวของที่น่าสนใจอีกแห่ง ดังนั้นช่วงนี้ดนัยจึงต้องไปประชุมหารือแผนการทำงานกับท่านบ่อยกว่าปกติ


“แล้วตอนนี้คุณฟ้าใสทำอะไรอยู่จ๊ะ” หนึ่งฤทัยถามถึงนักเรียนของเธอ


“น่าจะอยู่ในห้องครับ ถ้าคุณครูอยากไปพบเดี๋ยวผมนำทางเอง” สอนอาสา


“งั้นไปหานักเรียนก่อนดีกว่าจ้ะ ไม่ต้องรอคุณดนัยหรอก” หนึ่งฤทัยตัดสินใจเดินตามสอนไปทันที

คุณครูคนใหม่แนะนำตัวเองกับนักเรียนสาวที่น่ารักสมชื่อฟ้าใส นายสอนพาหนึ่งฤทัยเดินมาอีกฟากของบ้านพักซึ่งเป็นห้องนอนขนาดใหญ่ห้องเดียว ทันทีที่ครูกับนักเรียนได้พบหน้ากันครั้งแรก หญิงสาวก็ส่งยิ้มพิมพ์ใจเป็นการทักทายก่อน


“สวัสดีค่ะ คุณฟ้าใสใช่ไหมคะ ดิฉันหนึ่งฤทัย เรียกครูหนึ่งก็ได้ค่ะ”


“สวัสดีค่ะ” ฟ้าใส ชาติสุข สาวน้อยวัยใสสมชื่อยิ้มรับและพนมมือไหว้อย่างเรียบร้อย


หนึ่งฤทัยรู้สึกว่านักเรียนของเธอคงสอนไม่ยากและท่าทางว่าจะไม่ดื้ออย่างที่กลัวในตอนแรก ที่สำคัญรอยยิ้มหวานๆ ที่ส่งกลับมาทำให้คุณครูคนใหม่ใจชื้นขึ้น


“พี่ดนัยไม่อยู่ คุณครูจะสอนวันนี้เลยหรือเปล่าคะ” คุณหนูฟ้าใสถามด้วยความกระตือรือร้น


“ยังค่ะ เย็นมากแล้ว ไว้พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มต้นกันดีกว่า วันนี้ครูมาแนะนำตัวและพูดคุยกับคุณฟ้าใสนิดหน่อย”


“คุยอะไรคะ เรียกฟ้าใสเฉยๆ ก็ได้ไม่ต้องคุณหรอกค่ะ” ฟ้าใสให้ความเป็นกันเองเช่นกัน


คุณครูคนใหม่ที่เพิ่งทราบจากพี่ชายว่าจะเดินทางมาวันนี้สวยกว่าคนก่อนๆ มาก หนึ่งฤทัยไว้ผมยาวประบ่า ดัดเป็นลอนใหญ่ แลดูเป็นสาวทะมัดทะแมงมากกว่าสาวหวานเหมือนคนอื่นๆ อีกทั้งคำพูดคำจาก็ดูฉะฉานน่าฟังชวนให้อยากพูดด้วย ฟ้าใสรู้สึกได้ว่าคุณครูของเธอใจดีกว่าที่คิด


“เอาละคะ เรามาทำความรู้จักกันนิดหน่อยดีไหม” หนึ่งฤทัยนั่งลงตรงหน้าเด็กสาว


“ค่ะ” ท่าทีกระตือรือร้นของนักเรียนทำให้คุณครูพลอยรู้สึกมีแรงขึ้นมาทันที แม้ว่าจะเหนื่อยจากการเดินทางไกลมาบ้าง


“คุณฟ้าใสมีกิจวัตรอะไรบ้างคะในแต่ละวัน”


“ทำไมเหรอคะ” คำถามแรกของหนึ่งฤทัยทำให้นักเรียนสาวสงสัย


พี่ดนัยบอกว่าจะมีครูมาสอนเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับเรียนต่อหลังจากที่การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี แม้ที่ผ่านมาจะมีครูแวะเวียนมาสอนวิชาที่คนอื่นเรียนกันในโรงเรียนบ้าง แต่ฟ้าใสก็ไม่รู้สึกสนใจเท่าที่ควรเพราะการอยู่ที่บ้านของเธอไม่ได้หยุดพัฒนาความอยากรู้สิ่งต่างๆ รอบตัวลงไปแม้แต่น้อย


แม้ไม่ได้แต่งตัวไปโรงเรียนเหมือนเด็กอื่น แต่วิชาความรู้ที่ได้รับมาจากหน้าจอสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าคอมพิวเตอร์ให้ฟ้าใสมากกว่าความรู้ที่เด็กในโรงเรียนได้รับ หรือบางครั้งหนังสือที่เธอสนใจหามาอ่านก็เป็นแหล่งความรู้ที่น่าสนใจไม่แพ้กัน


“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ครูจะได้จัดเวลาการสอนให้เหมาะสมกับกิจกรรมของคุณฟ้าใสไงคะ” หญิงสาวอธิบาย


“ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ คนพิการอย่างฟ้าใสคงไม่มีกิจกรรมไปทำอะไรเหมือนคนอื่น นอกจากนั่งๆ นอนๆ อยู่ในนี้” น้ำเสียงเธอเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด


“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ คุณฟ้าใสไม่ได้พิการเสียหน่อย” หนึ่งฤทัยรีบปลอบ


การเรียนรู้ไม่มีสิ่งใดเป็นอุปสรรคแม้ร่างกายจะไม่อำนวย ถ้าหัวใจเราใฝ่หาความรู้อยู่เสมอ ฟ้าใสเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับคนที่คิดว่าตนเองขาดและทอดทิ้งคำว่าเรียนรู้ไปโดยปริยาย


“ฟ้าใสเดินไม่ได้ตั้งแต่...” ฟ้าใสตั้งท่าจะเล่าเรื่องของตนให้คุณครูฟัง


“คุณฟ้าใสอาบน้ำค่ะ” เสียงบัวตองแทรกขึ้นมากลางคัน


“ได้เวลาอาบน้ำกินข้าวค่ะ เดี๋ยวคุณดนัยกลับมาจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยกับคุณอีก” หญิงสาวชำเลืองมองคุณครูคนใหม่


มาวันแรกก็ทำงานเลยหรือ ช่างไม่รู้บ้างว่าที่นี่มีกฎเกณฑ์อะไรบ้าง โดยเฉพาะกับคุณหนูฟ้าใสคนนี้


“เดี๋ยวก่อน ฉันอยากคุยกับครู” ฟ้าใสไม่สนใจบัวตองเลย


“ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ ได้อยู่กันอีกหลายวัน” บัวตองไม่สนใจว่าฟ้าใสจะอยากคุยกับหนึ่งฤทัยมากแค่ไหน หญิงสาวรีบมาเข็นรถพาคุณหนูไปอาบน้ำทันที


“เดี๋ยวจ้ะ” หนึ่งฤทัยเรียกไว้


“อีกสักพักไม่ได้เหรอ ให้ฉันกับคุณฟ้าใสคุยกันก่อน”


“ถ้าคุณฟ้าใสเป็นหวัดคุณรับผิดชอบไหวไหม เพิ่งมาวันแรกไม่ต้องฟิตหรอกค่ะครู ไปกินข้าวพักผ่อนให้สบายใจดีกว่าอีกอย่างคุณดนัยก็ยังไม่ได้เจอคุณ ไม่รู้ว่าจะรับหรือไม่รับ ปกติ...”


“ขอฉันคุยกับคุณฟ้าใสสิบนาทีแล้วเธอมาจัดการตามหน้าที่ได้เลย” หนึ่งฤทัยตัดบท เธอไม่ชอบพูดมากหรือต่อปากต่อคำกับใคร


ฟ้าใสยิ้มอย่างดีใจในขณะที่บัวตองปล่อยรถเข็นไว้แบบนั้นแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไป ไม่มีใครสนใจว่าเจ้าหล่อนจะแสดงท่าทีอย่างไร นักเรียนสาวรีบเข็นรถไปหาคุณครูคนใหม่ทันที


“ที่นี่กฎเกณฑ์เยอะเหรอคะ” หนึ่งฤทัยถามยิ้มๆ


“ไม่เยอะหรอกค่ะ ส่วนใหญ่เป็นของฟ้าใสเอง” หญิงสาวยิ้มกลับไปอย่างอารมณ์ดี


ฟ้าใสเล่าว่าบัวตองเป็นสาวใช้ที่ทำงานบ้าน เนื่องจากพี่ชายเธอไม่มีเวลาเพราะมีภาระเรื่องงานที่ต้องรับผิดชอบ จึงขอร้องให้บัวตองมาดูแลน้องสาวพิการคนนี้เพิ่มจากงานบ้าน แม้เจ้าตัวจะอาสาด้วยความยินดีแต่ก็ไม่ได้เต็มใจจะดูแลสักเท่าไร


“ตื่นเช้าบัวตองก็มาดูแลเรื่องอาบน้ำอาหารสามมื้อ ถ้าวันไหนอารมณ์ดีก็พาไปเดินเล่นข้างล่าง นอกนั้นก็ไม่ค่อยเห็นหน้าหรอกค่ะ จะมาอีกทีก็ตอนพี่หมอมาหรือไม่ก็ตอนพี่ดนัยมา”


“แล้วเวลาอื่นคุณฟ้าใสทำอะไรคะ”


หนึ่งฤทัยมองไปรอบๆ ห้องเห็นเครื่องมือสื่อสารทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ หรือโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่เปิดทิ้งไว้เพื่อใช้เสียงเป็นเพื่อนแก้เหงา


“ก็อยู่กับคอมฯ บ้าง ทีวีบ้างค่ะ ส่วนใหญ่ก็ฆ่าเวลาทิ้งไปวันๆ” หญิงสาวพูดเหมือนปลงกับชีวิต


หนึ่งฤทัยอดตำหนิพี่ชายของนักเรียนในใจไม่ได้ ท่าทางดนัยจะรักน้องมากถึงได้ประเคนทุกอย่างที่จะทำให้หายเหงาได้ แต่เท่าที่สังเกต ดูเหมือนฟ้าใสต้องการคนและเวลามากกว่าสิ่งเหล่านี้


“ถ้างั้นเดี๋ยวคืนนี้ครูจะเตรียมการสอน แล้วพรุ่งนี้เรามาตกลงกันว่าคุณฟ้าใสอยากเรียนอะไรบ้าง แต่ว่าวิชาหลักที่ต้องใช้สอบห้ามปฎิเสธนะคะ”


“จริงเหรอคะ” ฟ้าใสพูดอย่างตื่นเต้น


“จริงค่ะ แล้วไม่ต้องกลัวว่าจะสอนจนเครียดนะคะ เพราะครูมีอะไรให้คุณฟ้าใสทำแก้เบื่อแน่นอนค่ะ” หนึ่งฤทัยอมยิ้ม


“ว้าว หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะคะ ครูคนก่อนสอนจนฟ้าใสเครียดถึงขึ้นต้องไปนอนโรงพยาบาล พี่ดนัยก็เลยให้ออกไป อ้อ ลืมบอก ครูอย่ากลัวพี่ดนัยนะคะ พี่ชายฟ้าใสชอบทำหน้าเป็นจอมมารให้คนอื่นกลัว แต่จริงๆ ใจดีมากเลยค่ะ” ฟ้าใสเริ่มคุ้นเคยกับครูคนใหม่แล้ว ท่าทางการเรียนที่กำลังจะเกิดขึ้นคงไม่น่าเบื่อเหมือนทุกครั้ง


“เหรอคะ แล้วทำไมต้องทำหน้าเป็นจอมมารด้วย” หนึ่งฤทัยกลั้นยิ้มไว้


คำว่าจอมมารเป็นแบบไหน ดุ โหด เถื่อน พูดจากระโชกโฮกฮาก หรือแค่ทำหน้าบูดบึ้ง คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก แต่ไม่ว่าจะเป็นจอมมารหรือจอมใจเธอก็ไม่คิดมากอยู่แล้ว เพราะเท่าที่ฟังดนัยคงไม่มีเวลามาก ก็ขนาดน้องสาวยังต้องให้คนอื่นดูแลแล้วจะมาทำอะไรตนได้


“ก็พี่ดนัยชอบทำหน้าแก่เกินวัย ชอบทำตัวขี้บ่นทำเสียงดุๆ บางทีก็ทำหน้าเหมือนไม่พอใจคนทั้งโลก” ฟ้าใสได้ทีแอบนินทาพี่ชายตนเองให้หญิงสาวฟัง


“ค่ะ ครูจะระวัง แล้วถ้าจอมมารจะเล่นงานเมื่อไร จะรีบมาขอให้คุณฟ้าใสช่วยนะคะ” หนึ่งฤทัยพูดติดตลก


“ค่ะ” สองสาวประสานเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน


ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีอย่างที่บอกบัวตองไว้ หนึ่งฤทัยก็สามารถผูกมิตรสร้างความสนิทสนมกับฟ้าใสได้เป็นอย่างดี เห็นทีว่างานนี้หกเดือนไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว


 

 

 

 

to be continued...

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

อิ่มอุ่น
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'โซ่หั...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด