COMICOคืนก่อนที่เสียงของนุเอะจะสิ้นสุดลง

ตอนที่ 3 บทที่ 2 ชมรมคนรักนิยายสืบสวน (ตอนต้น)

คืนก่อนที่เสียงของนุเอะจะสิ้นสุดลง
นักเขียน : door

อ่านการ์ตูน



แม้ว่าจะเป็นโรงเรียนมัธยมปลายเอกชนที่ต้องการเด็กนักเรียนจำนวนมาก แต่การเข้าเรียนกลางเทอมแบบนี้ จำเป็นต้องสอบเข้าให้ผ่าน


ข้อสอบสำหรับสอบเข้าโรงเรียนเซนันมีวิชาหลักอยู่สามวิชา


วันนั้นฉันนั่งรถไฟไปโรงเรียนเซนันแต่เช้า แล้วเข้าสอบวิชาภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นจนถึงช่วงเที่ยง เนื่องจากฉันค่อนข้างถนัดวิชาด้านภาษาศาสตร์ จึงมั่นใจว่าทำข้อสอบสองวิชาได้ดีพอสมควร


แต่ปัญหาคือวิชาคณิตศาสตร์ในตอนบ่าย!


พูดตรงๆ ว่าฉันไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่


วิชาคณิตศาสตร์ของฉันไม่ได้แย่นักจนถึงช่วงมัธยมต้น แต่เมื่อขึ้นมัธยมปลายก็เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ


และเพราะว่าฉันมีเวลาทบทวนบทเรียนน้อยมาก ดังนั้นถ้าเป็นโจทย์ตามบทเรียนก็พอไหว แต่ถ้าให้นำสูตรมาประยุกต์คงไม่รอดแน่ๆ


ดูเหมือนความเก่งกาจของพ่อที่เป็นถึงศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย (ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์) จะไม่ถ่ายทอดพันธุกรรมมาให้ฉันเลยสักนิด


แม้รู้ดีว่าคงไร้ประโยชน์ แต่ฉันก็ใช้เวลาในตอนพักเที่ยงกินแซนด์วิชที่ซื้อเตรียมไว้จากร้านสะดวกซื้อพร้อมกับหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านไปด้วย

เป็นไปตามความคาดหมาย การเข้าสอบวิชาคณิตศาสตร์ของฉันพังยับเยินไม่เหลือชิ้นดี


ไม่นะ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากขอแก้ตัว


โจทย์ที่นำมาทดสอบฉันเป็นโจทย์ที่เคยมีการถกกันแล้วว่ายากเกินไป ยากมากจนไม่มีใครแก้ได้ ถึงขนาดที่ไม่แปลกใจเลยสักนิดหากใช้เป็นโจทย์สำหรับสอบเข้ามหาวิทยาโทไดหรือเคียวได


ฉันใช้เวลาไปกับข้อที่ไม่เข้าใจนานมาก ดังนั้นเมื่อพยายามข้ามไปทำข้ออื่นก่อน ถึงแม้ว่าจะแก้โจทย์ทั้งหมดได้ แต่ก็ไม่แน่ใจเลยสักนิด


เวลา 90 นาทีอันแสนยาวนานจบลง ฉันยืนมองกระดาษคำตอบที่ถูกเก็บไปราวกับเซลินันทิอุสกำลังร้องขอความเชื่อใจจากเมลอส* พร้อมกับวิงวอนต่อพระเจ้าให้ตัวเองสอบผ่าน





หลายวันหลังจากนั้นมีซองจดหมายส่งมาแจ้งว่าฉันสอบผ่าน ไม่รู้ว่าเพราะพระเจ้าได้ยินคำอ้อนวอนของฉัน หรือเพราะสองวิชานอกจากวิชาคณิตศาสตร์ช่วยกอบกู้คะแนนกันแน่


นอกเหนือจากใบแจ้งว่าฉันสอบผ่าน ในซองยังแนบเอกสารสำคัญที่ต้องใช้ยื่นในการสมัครเข้าเรียน พร้อมกับใบแจ้งคะแนนสอบแต่ละรายวิชา และคะแนนรวมทั้งหมดซึ่งถูกปรินต์รวมกันอยู่ในกระดาษแผ่นเดียว


ฉันที่ข้องใจกับคะแนนสอบของตัวเองหยิบผลคะแนนขึ้นมาดูเป็นอย่างแรก


ทั้งสามวิชามีคะแนนเต็มวิชาละ 100 คะแนน คะแนนรวมคือ 300 คะแนน ซึ่งเกณฑ์การสอบผ่านของโรงเรียนเซนันคือ 180 คะแนน


นั่นก็คือถ้าทำได้หกสิบเปอร์เซ็นต์จะถือว่าสอบผ่าน


และคะแนนของฉันคือ

ภาษาญี่ปุน 80 คะแนน (โอ้ นี่ยอดเยี่ยมเลยไม่ใช่เหรอ)


ภาษาอังกฤษ 90 คะแนน (สัดส่วนกับคำถามเองก็ง่ายด้วยสิ ถือว่าพอใช้ได้ล่ะนะ)


คณิตศาสตร์ 12 คะแนน (......)

...อืม วิชาภาษาอังกฤษกับภาษาญี่ปุ่นขอไม่พูดถึงละกัน ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ได้คะแนนต่ำตามคาด แต่ฉันอยากบอกเหลือเกินว่า

ซาคากิบาระ ไรมุ

ถึงฉันจะไม่ถนัดก็เถอะ แต่อย่าเอาโจทย์ที่ต่อให้เป็นเด็กที่ตั้งใจเรียนมาทำก็ยังทำได้แค่สิบเปอร์เซ็นต์มาออกข้อสอบสิ!

ประมาณนั้น


จริงๆ เลย! ถ้าสอบตกจะทำยังไงเนี่ย!


ฉันลองมองดูคะแนนรวมทั้งหมด

คะแนนรวมภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น คณิตศาสตร์ 182 คะแนน

...อันตรายมาก


ถ้าหากได้ต่ำกว่านี้สักสามคะแนนฉันคงทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ พอจินตนาการว่าตัวเองกำลังให้อาหารนกพิราบอยู่ในสวนสาธารณะขณะที่คนอายุรุ่นเดียวกันกำลังไปโรงเรียน ร่างของฉันก็สั่นเล็กน้อย


เอาเถอะ ยังไงก็สอบผ่านเรียบร้อยแล้ว


ฉันพยายามปรับอารมณ์ตัวเองในขณะที่รู้สึกเป็นศัตรูเล็กน้อยกับคนที่ออกข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ ก่อนจะลงมือกรอกเอกสารสำหรับสมัครเข้าเรียน


ความจริงแล้วการสมัครเข้าเรียนนั้นง่ายมากเมื่อเทียบกับข้อสอบ เพียงแค่กรอกข้อมูลจำเป็นลงในเอกสารหลายแผ่นที่ส่งมาด้วยกันกับใบแจ้งผลการสอบ พร้อมกับแนบจดหมายแนะนำตัวคร่าวๆ จากโรงเรียนเก่า จากนั้นส่งเอกสารกลับไปที่โรงเรียน ฉันก็กลายเป็นนักเรียนของโรงเรียนเซนันอย่างสมบูรณ์


ถึงอย่างนั้นฉันก็แอบตกใจที่โรงเรียนเอกชนไม่ได้ร้องขอบัตรประจำตัวประชาชนหรือรูปถ่ายใดๆ เลย


ฉันคิดว่าโรงเรียนเก่าน่าจะมีรูปถ่ายอัดส่งมาให้ด้วย แต่กลับไม่มีรูปของฉันติดอยู่ที่สมุดประจำตัวนักเรียน ดังนั้นฉันลยอุตส่าห์ออกไปถ่ายรูปตรงเครื่องถ่ายรูปอัตโนมัติหน้าร้านหนังสือเตรียมไว้


พ่อกับแม่ของฉันบินไปฝรั่งเศสแล้ว พวกเขาให้เงินค่าขนมฉันไว้ 700 เยนสำหรับใช้จ่าย แล้วรูปถ่ายก็กินเงินค่าขนมไปเยอะเลยทีเดียว ฉันเอาไปซื้อกับข้าวมื้อเย็นได้ตั้งสองอย่างเลยนะ





หลายวันหลังจากนั้น ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ซึ่งอัดแน่นไปด้วยของใช้จิปาถะออกจากบ้านอันแสนคุ้นเคยที่อาศัยอยู่มาหลายปีเพื่อมุ่งหน้าไปยังหอพักหญิงของโรงเรียนเซนัน


ฉันเดินตามผู้ดูแลหอที่เดินแนะนำสถานที่ต่างๆ ให้ฉันฟัง ห้องของฉันคือห้องสุดทางด้านใน


ที่พักของฉันเป็นหอพักหญิง ห้องหมายเลข 221 ตึก B ฉันเคาะประตูไม้โบราณก่อนจะได้ยินเสียง “ค่า" ขานรับขึ้นมาทันทีพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก

อาโอยามะ คุรุมิ

อ้อ เธอเป็นรูมเมตใหม่ของฉันสินะ เข้ามาสิ

นักเรียนหญิงตรงหน้าเอ่ยต้อนรับ เธอมัดผมหางม้ายาวถึงสะโพก ให้ความรู้สึกว่าเป็นเด็กสาวแนวสปอร์ตเกิร์ล


รู้สึกขอบคุณความตรงไปตรงมาของคนตรงหน้าสำหรับฉันซึ่งไม่รู้ว่าจะแนะนำตัวในตอนเจอกันครั้งแรกยังไงดี

ซาคากิบาระ ไรมุ

ขออนุญาตนะคะ

เมื่อก้าวเข้ามาด้านใน สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือโต๊ะสองตัวถูกวางไว้ชิดริมหน้าต่าง โต๊ะที่ชิดผนังด้านซ้ายจัดวางอย่างเป็นระเบียบและไม่มีอะไรวางอยู่ด้านบน นั่นคงเป็นโต๊ะของฉัน ส่วนโต๊ะที่ชิดผนังด้านขวามีที่เสียบปากกาและนาฬิกาวางอยู่ บนโต๊ะมีหนังสือเรียนวางระเกะระกะยุ่งเหยิงไปหมด ฉันเข้าใจลักษณะนิสัยได้จากกองหนังสือที่วางสุมกัน ดูเหมือนรูมเมตที่ร่าเริงคนนี้จะไม่ได้เป็นคนเจ้าระเบียบสักเท่าไหร่

อาโอยามะ คุรุมิ

แหะๆ โต๊ะของฉันรกมาก เธออย่ามองเลย

เธอเอ่ย


แต่ฉันไม่ได้หยุดดูแค่โต๊ะเท่านั้น ตอนนี้สายตาของฉันเลื่อนไปยังชั้นหนังสือที่ตั้งอยู่ข้างๆ

ซาคากิบาระ ไรมุ

ว้าว นี่นิยายสืบสวนทั้งหมดเลยนี่นา สุดยอด ผลงานของคริสตี้ทั้งหมดเลย อ๊ะ ตรงนี้มีซีรี่ส์ของบาทหลวงบราวน์กับซีรี่ส์ของเอลเลอรี่ ควีนด้วย

ฉันเอ่ยเมื่อเห็นนวนิยายทั้งในประเทศและต่างประเทศซึ่งถูกจัดเรียงเต็มชั้นตรงหน้า


แย่แล้วสิ ฉันคิดขึ้นภายในใจ เผลอแสดงความชื่นชอบของตัวเองออกมาต่อหน้ารูมเมตที่เพิ่งจะเจอกันครั้งแรก ฉันควรจะระมัดระวังคำพูดมากกว่านี้


แต่ฉันก็ต้องหยุดความกังวลเกินเหตุลง

อาโอยามะ คุรุมิ

เธอเองก็ชอบเรื่องสืบสวนเหรอ?

รูมเมตของฉันเอ่ยถามด้วยเสียงที่ตื่นเต้นและยินดี

ซาคากิบาระ ไรมุ

อืม ตั้งแต่ช่วงประถมปลายๆ แล้วละมั้ง หลังจากอ่านเชอร์ล็อก โฮล์มส์ที่ห้องสมุด

อาโอยามะ คุรุมิ

จริงเหรอ!? ฉันเองก็เหมือนกัน! ตั้งแต่ช่วงป.ห้าแล้ว ไม่ใช่แค่เชอร์ล็อก โฮล์มส์นะ ฉันอ่านปัวโรต์ด้วย!

ง่ายๆ เลยนะ ฉันมั่นใจแล้วว่าเด็กสาวตรงหน้าคือเพื่อนของฉันนับจากนี้ไป ฉันคิดแบบนั้นก่อนที่พวกเราทั้งคู่จะจับมือกัน

ซาคากิบาระ ไรมุ

ฉันชื่อซาคากิบาระ ไรมุ ซาคากิของคำว่าเทพเจ้าที่สิงสถิตในต้นไม้ และบาระของคำว่าท้องทุ่ง ส่วนไรมุมาจากคำว่าความฝันกำลังจะมาถึง ย้ายมาเรียนม.ปลายปีสองที่นี่ ฝากตัวด้วยนะ

อาโอยามะ คุรุมิ

ฉันชื่ออาโอยามะ คุรุมิ นามสกุลของฉันมาจากคำว่าภูเขาสีน้ำเงิน ส่วนคุรุมิก็เขียนตามตัวเลย ฉันเองก็อยู่ม.ปลายปีสอง ฝากตัวด้วยเช่นกันนะ

หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จ อยู่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา เราทั้งคู่ก็เลยหัวเราะให้กัน



*จากเรื่อง Run, Melos! ของดาไซ โอซามุ



โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

door
"คุรุมิปรากฏตัวออกมาแล้ว!
ทั้งที่ตัวละครหลักออกมาเกือบหมดแล้ว แต่ดูเหมือนเนื้อเรื่องจะยืดเยื้อไปหน่อย
※ คำแนะนำ ผมจะเอาไปแก้ไขนะคครับ ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะ
※ เรื่องนี้จะเปิดให้อ่านบทที่หนึ่งในวันที่ 24 เมษายน และจะมีการแบ่งจำนวนตอนให้อ่านง่ายด้วย ตรงหัวข้อเรื่องจะมีเขียนเวลาในการอ่านเอาไว้ให้ด้วยนะ 8/3"

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'คืนก่...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด