ตอนที่ 1 บทที่ 1 ย้ายโรงเรียน (ตอนต้น)

คืนก่อนที่เสียงของนุเอะจะสิ้นสุดลง
นักเขียน : door

อ่านการ์ตูน





หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งพาดหัวข่าวว่า


เกิดอุบัติเหตุรถโดยสารประจำทางกับรถเก๋งชนกันบริเวณสี่แยกไฟแดงใกล้กับโรงเรียนเซนัน ตรงถนนหมายเลข △ เมื่อเวลาประมาณสิบนาฬิกา วันที่ ✖ เดือน ○ นับว่าโชคดีที่ไม่พบผู้เสียชีวิต แต่เด็กสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้โดยสารรถประจำทางได้รับบาดเจ็บสาหัสและหมดสติถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยเซนัน


หลังจากเข้ารับการผ่าตัดเป็นเวลาหลายชั่วโมง เด็กสาวก็พ้นขีดอันตราย หลายวันหลังจากนั้น เด็กสาวก็รู้สึกตัวขึ้น แต่กลับจำเรื่องอุบัติเหตุและจำว่าตนเองเป็นใครไม่ได้ ในที่เกิดเหตุก็ไม่มีหลักฐานที่สามารถระบุตัวตนของเด็กสาวได้ ส่วนทางโรงพยาบาลเองก็ไม่สามารถชี้ชัดได้เช่นกัน เด็กสาวคนดังกล่าวจึงเป็นบุคคลปริศนา...





บทนำ



ซาคากิบาระ ไรมุ

รุ่นพี่ชิราคาวะ อยู่หรือเปล่าคะ...

เสียงของฉันดังสะท้อนไปกับตึกเรียนในเวลากลางคืน


ไม่มีใครตอบ

ซาคากิบาระ ไรมุ

ซาคากิบาระเองค่ะ ฉันมาถึงแล้ว

ฉันตะโกนขึ้นอีกครั้ง


แต่ก็ยังไม่มีใครตอบกลับมาอยู่ดี


ถึงจะอยู่ห่างจากจุดที่นัดกันเล็กน้อย แต่ก็เป็นที่นี่ไม่ผิดแน่ ถ้ารุ่นพี่มาแล้วน่าจะได้ยินเสียงของฉัน

ซาคากิบาระ ไรมุ

ไม่มีใครตอบเลย หรือว่ายังมาไม่ถึงนะ...

ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินมุ่งหน้าท่ามกลางความมืดรอบตัวไปยังม้านั่งที่รุ่นพี่นัดไว้ ฉันรู้สึกว่าขาหนักอึ้ง อาจเป็นเพราะว่าตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัดที่มีเพียงแสงไฟช่วยให้สว่างขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น หรืออาจเป็นเพราะว่าฉันกำลังเดินตรงไปยังสวนอันมืดมิดซึ่งถูกล้อมรอบด้วยตึกเรียนทั้งหมดสามตึก ยังไงการอยู่คนเดียวก็ทำให้ฉันกลัวอยู่ดี


ยวบ ยวบ


เมื่อก้าวเท้าพ้นพื้นคอนกรีตที่ได้รับการฉาบให้ราบเรียบลงไปยังพื้นดินของสวนก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสแตกต่างผ่านรองเท้าที่กำลังย่ำลงไป เพราะฝนตกตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเมื่อครู่ทำให้หน้าดินอ่อนตัวลง


ถึงอย่างนั้น...รุ่นพี่ชิราคาวะ มิซาโตะคนนั้นมีธุระอะไรกับฉันที่เพิ่งย้ายโรงเรียนมาและรู้จักได้ไม่ถึงวันกันแน่นะ? แถมยังนัดให้ฉันมาที่นี่คนเดียวตอนเที่ยงคืนอีก ตึกที่นี่ยังกับตึกเรียนย้อนยุค

ซาคากิบาระ ไรมุ

ไม่ใช่ว่ารุ่นพี่กลายเป็นศพเยียบเย็นไปแล้ว และจะไม่กลับมาที่ม้านั่งนี่อีกหรอกนะ

ฉันบ่นอุบ เริ่มทำตัวเหมือนนักสืบที่ตัวเองชื่นชอบเป็นงานอดิเรก


ฉันมุ่งตรงไปที่ม้านั่งระหว่างส่องไฟฉายในมือลงบนพื้น ความจริงแล้วฉันอยากส่องไฟไปด้านหน้ามากกว่า แต่ก็กลัวจะสะดุดอะไรด้านล่างล้มซึ่งจะทำให้ชุดนักเรียนเลอะโคลน ดังนั้นฉันจึงหมดทางเลือก


รุ่นพี่เขียนบอกไว้ว่าเป็นม้านั่งหน้าต้นไม้ใหญ่... ไม่ทันไร ไฟฉายก็ส่องไปกระทบกับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ซาคากิบาระ ไรมุ

ที่นี่เหรอ

ฉันขยับไฟฉายในมือไปรอบๆเพื่อหาม้านั่งก่อนจะพบว่ามีม้านั่งตัวหนึ่งอยู่ทางด้านขวา เข้าใจแล้ว ถ้าเป็นที่นี่ก็จะสามารถนั่งชื่นชมความงดงามของต้นไม้ได้สินะ แต่ไฟฉายในมือไม่ได้สว่างขนาดที่จะสามารถส่องให้เห็นม้านั่งทั้งหมดได้

ซาคากิบาระ ไรมุ

รุ่นพี่อยู่หรือเปล่าคะ?

ฉันส่งเสียงเรียกขณะเดินเข้าไปใกล้ แต่ยังคงไม่มีเสียงตอบรับเช่นเดิม


ในตอนนั้นฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่กลับสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์เลวร้าย


ลางสังหรณ์กำลังร้องเตือนว่าจะมีร่างไร้ชีวิตของรุ่นพี่อยู่บนม้านั่งตัวนั้น


อึก


ฉันกลืนน้ำลาย


ต้องเป็นเพราะลางสังหรณ์แน่ๆ นี่ไม่ใช่การโอ้อวด แต่ลางสังหรณ์ของฉันมักถูกเสมอ ซึ่งครั้งนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น


ฉันส่องไฟไปยังด้านขวาของม้านั่ง แสงไฟฉายในมือขับไล่ความมืดตรงนั้นออกไป มือบางค่อยๆขยับไฟฉายไปทางด้านซ้ายทีละนิด

ซาคากิบาระ ไรมุ

ไม่มีใคร...

ฉันเอ่ยขึ้นด้วยความโล่งอก


ม้านั่งเปียกชุ่มไปหมด แสดงว่าหลังจากฝนหยุดก็ยังไม่มีใครมานั่งที่นี่


ดูเหมือนจะกังวลไม่เข้าเรื่อง


หืม? เดี๋ยวนะ


งั้นแปลว่ารุ่นพี่ก็ยังไม่มาน่ะสิ?


แม้ว่ายังไม่ถึงเวลานัดแต่คนคนนั้นก็ดูแล้วไม่ใช่คนที่จะมาสาย เจ้าตัวคงจะมารอก่อนเวลานัดได้เป็นชั่วโมงโดยไม่เดือดร้อนเสียด้วยซ้ำ

ชิราคาวะ มิซาโตะ

คิกคิกคิก ฉันเองก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันจ้ะ

แล้วก็คงบอกออกมาแบบนั้น


ไม่แน่ว่าอาจลืมที่นัดกันแล้ว และตอนนี้คงกำลังนอนหลับอยู่ที่ห้องนอนตัวเอง


ในจังหวะที่ฉันถอดใจและกำลังคิดจะกลับหอพัก ไฟฉายในมือก็ส่องไปกระทบกับอะไรบางอย่างด้านล่างม้านั่ง

ซาคากิบาระ ไรมุ

ร่ม?

สิ่งนั้นคือร่มสีขาวที่พบเห็นได้ทั่วไป

ซาคากิบาระ ไรมุ

ทำไมถึงมีร่มอยู่ที่นี่...?

ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้ร่มคันดังกล่าว จังหวะนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างตรงด้านหลังม้านั่งซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าร่มที่ตกอยู่

ซาคากิบาระ ไรมุ

เฮือก!?

เมื่อลองขยับเข้าไปใกล้อย่างกล้าๆ กลัวๆ ดวงตาของฉันก็เบิกกว้าง

ซาคากิบาระ ไรมุ

รุ่นพี่!

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ฉันเบิกตาค้าง ร่างไร้ลมหายใจของรุ่นพี่ชิราคาวะมีมีดเล่มหนึ่งปักอยู่กลางหลัง สีหน้าของรุ่นพี่ดูเจ็บปวด ชุดที่สวมยังเป็นเครื่องแบบนักเรียนเหมือนที่ฉันเจอเมื่อตอนกลางวัน กระเป๋านักเรียนที่น่าจะเป็นของเจ้าตัวยังคงคล้องอยู่ที่ไหล่


คงเพราะงานอดิเรกที่ชอบทำตัวเป็นนักสืบกับความอยากรู้อยากเห็นทำให้วิเคราะห์สภาพตรงหน้าอย่างละเอียด


ฉันคนนี้ เด็กมัธยมปลายหญิงอายุสิบหกปี พ่ายแพ้ความอยากรู้อยากเห็นให้แก่ภาพน่ากลัวตรงหน้า ในจังหวะต่อมาฉันก็กรีดร้องสุดเสียงจนตัวเองยังต้องตกใจ


หลังจากนั้นไม่นาน ตำรวจก็มาถึง


ตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยงคืนที่มืดมิด


ฉัน ซาคากิบาระ ไรมุ ได้เข้ามาพัวพันกับเหตุการณ์ฆาตรกรรมต่อเนื่องที่เปิดฉากขึ้นแล้วในโรงเรียนแห่งนี้



หลังจากนั้น เรื่องราวก็ถูกเล่าออกไปเป็นวงกว้างโดยมีความยาวไม่ต่ำกว่าหกบรรทัด ซึ่งฉันในตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเรื่องเล่าจะจบลงแบบไหน เพียงแต่ทุกคนสามารถพูดได้ตรงกันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในบทนำและเรื่องที่จะถูกเขียนต่อจากนี้ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง


ถึงเวลาที่จะจบบทนำแล้วเข้าสู่บทที่ 1 แล้ว


ย้อนเวลากลับไปสักเล็กน้อย หลายวันก่อนหน้า ฉันถูกย้ายโรงเรียนมาที่นี่อย่างกะทันหัน



โปรดติดตามตอนต่อไป

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

door
"เอ่อ...door นะครับ
ผมเคยเขียนนิยายลงอีกเว็บไซต์หนึ่ง แล้วครั้งนี้ก็มีโอกาสได้อัพนิยายลงในนี้ ต่อจากนี้ไปขอฝากตัวด้วย ทั้งกับนักอ่านที่เคยอ่านผลงานของผมและนักอ่านที่เพิ่งเข้ามาอ่านผลงานงานของผม
นิยายที่เคยเขียนเป็นนิยายแนวแฟนตาซีที่ตัวเอกมีพลังอันยิ่งใหญ่และเอาชนะทุกอย่างด้วยพลังของตัวเองแทบทั้งหมด ดังนั้นพอมาเขียนนิยายแนวสืบสวนก็เลยรู้สึกว่ายากมากเลย
หลังจากอ่านแล้ว ถ้าได้คำติชมเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้จากผู้อ่านจะยินดีมากๆ แค่อ่านผ่านๆ ดู นิยายสนุกๆ ก็มีเยอะมากจริงๆ...
※ 7/31 จะมีการบอกเวลาอ่านและแยกตอน"

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'คืนก่...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด