เลือดรัก
นักเขียน : อุมารินทร์

อ่านการ์ตูน



พลั่ก !!!


แก้วบรั่นดีที่ถูกคลึงไปมาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วทนต่อแรงบีบอัดมหาศาลไม่ได้อีกต่อไป เศษแก้วและของเหลวสีอำพันร่วงและหยดลงสู่พื้นเกือบจะพร้อมๆ กับหยดเลือดสีแดงฉานจากมือใหญ่ที่ตอนนี้เปลี่ยนจากกำแก้วเป็นกำปั้นจนข้อเกร็ง สาวใช้ที่เรียกสติกลับมาได้เร็วที่สุดลนลานออกไปหาเครื่องมือปฐมพยาบาลมาเตรียมพร้อมรับมือกับอาการบาดเจ็บของผู้เป็นนาย ส่วนที่เหลือก็ยืนตัวแข็งทื่อเท้าจิกพื้นรอรับชะตากรรมต่อไป


“คุณหนู...ไปแล้วค่ะ ของใช้ทุกอย่างยังอยู่ครบ ที่หายไป...มีแค่เสื้อผ้าบางส่วนและเอกสารส่วนตัว รวมถึง...พาสปอร์ต..."


ประโยคสุดท้าย ผู้รายงานที่ยืนอยู่หน้าสุดและมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าแม่บ้านถึงกับก้มหน้าหลุบสายตาลงต่ำด้วยไม่อาจประสานสายตากับเจ้านายได้


เสียงบดกรามกรอดดังมาเขย่าประสาทบรรดาสาวใช้นับสิบที่ยืนก้มหน้าก้มตาเรียงหน้ากระดานตรงหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในเสื้อคลุมผ้าสักหลาดสีเทาเข้มที่ผูกเอวไว้อย่างลวกๆ


ด้านหลังของผู้เป็น 'นาย' ที่ยังอยู่ในสภาพที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งลุกจากเตียงนอน มีชายฉกรรจ์สี่นายในชุดสีดำสนิทยืนรอรับคำสั่งด้วยกิริยาเคร่งขรึมดุดันไม่ต่างจากชายหนุ่มเจ้าของห้อง


“มีจดหมายอยู่บนเตียงค่ะ !!"


สิ้นเสียงของสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้เตียงนอนมากที่สุด ทุกสายตาก็มองไปยังจุดเดียวกัน แล้วก็เป็นคนที่ใกล้ที่สุดอีกเช่นเดิมที่เดินไปหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลไปส่งให้ชายหนุ่มผู้มีอำนาจที่สุด และเป็นใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์หรูที่ถูกจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในคฤหาสน์ที่แพงที่สุดในสหรัฐอเมริกา


มือสั่นน้อยๆ เมื่อยื่นเจ้าซองปริศนาให้ชายหนุ่ม หากแต่ใบหน้าที่ตอนแรกแต่งแต้มด้วยริ้วรอยความหวาดกลัวจนซีดเผือด บัดนี้กลับยิ่งซีดลงกว่าเดิมหลังจากเดินห่างออกมาจากเตียงไม้แสนโอ่อ่าสีดำสนิท แลดูเต็มไปด้วยบารมีสมกับเป็นที่ทอดกายของ แอสติน เคลย์ตัน เจ้าพ่อแห่งแวดวงอุตสาหกรรมเชื้อเพลิงที่มีชื่อเรียกขานมายาวนานนับสี่ทศวรรษในนาม เคลย์ อินดัสทรีส์ (Clay Industries)


มือเรียวดุจอิสตรีแต่แข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยพลังรับซองจดหมายมาเปิดแทบเป็นกระชาก ดวงตาสีเทาอ่อนเป็นประกายลุกโรจน์ขณะไล่อ่านลายมือภาษาอังกฤษเป็นระเบียบจากกระดาษแผ่นเล็กที่เปรอะเปื้อนด้วยเลือดจากมือของเขาเอง


ไม่ถึงครึ่งนาทีห้องนอนขนาดหนึ่งสนามเทนนิสก็ตกอยู่ในความเงียบชนิดได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน และที่ชัดที่สุดคือลมหายใจเข้าออกที่มีความเดือดดาลปนออกมากับทุกห้วงจังหวะของแอสติน


“ตอนนี้เธอน่าจะยังไปได้ไม่ไกลนะครับนาย ผมจะสั่งให้คนของเราประสานกับทางหน่วย..."


“ไม่ต้อง ! ในเมื่อกล้ากางปีกแล้ว ก็ปล่อยให้เธอได้บิน"


เสียงเย็นๆ กับท่าทีที่สงบลงจากเมื่อครู่อย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์เพียงเพราะข้อความในจดหมายที่สาวน้อยวัยยี่สิบหมาดๆ วางไว้แทนคำบอกลา พาให้นับสิบชีวิตตกอยู่ในอาการทึ่งปนสะเทือนใจกับการจากไปในครั้งนี้


เจ้าของร่างสูงเดินอาดๆ ไปที่เตียงนุ่มที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนและผ้านวมสีขาวบริสุทธิ์มองเผินๆ เหมือนกับปุยเมฆไม่มีผิด และนั่นทำให้คนมองตามถึงกับหน้าแดงระเรื่อลามลงมาถึงลำคอและใบหูเมื่อนึกถึงสิ่งที่ปรากฏอยู่บนนั้นเมื่อตอนที่เธอเดินไปหยิบจดหมาย


เรเชลรู้ได้ตั้งแต่นาทีแรกเห็น ว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าได้เกิดอะไรขึ้นบนวิมานปุยนุ่นนั้น และเธอก็มั่นใจว่า เจ้าของ 'เลือด' สีจางๆ ที่ซึมอยู่บนผ้าปูที่นอนสั่งตัดจากฝรั่งเศสผืนนั้นคือคนเดียวกับที่เพิ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย


“ฉันอยากอยู่คนเดียว..."


สิ้นคำประกาศิต เสียงฝีเท้านับสิบก็ทยอยเรียงตามกันออกไปยังประตู แต่ก็มีอันชะงักกึกอยู่กับที่เมื่อประโยคถัดมาดังขึ้น


“ตั้งแต่นี้ไป ที่นี่...ไม่เคยมีผู้หญิงชื่อเวียนนา"


นาทีถัดมา ห้องนอนที่แทบจะเรียกได้ว่าห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ไร้เสียง ไร้สรรพสิ่ง ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ จนกระทั่งสายตาที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้อย่างมิดชิดจะหลุบลงไปมองที่กลางเตียง ชายหนุ่มเมินหน้าหนีจากภาพนั้นช้าๆ ราวกับไม่แยแส


....สิ่งที่อยากได้มากที่สุดและเงินของเขาไม่สามารถเนรมิตให้ได้ในตอนนี้คือน้ำยาลบความทรงจำ...


แอสตินยกมือเสยผมแรงๆ อย่างต้องการระบายอารมณ์ที่อัดกรุ่นอยู่ในอก ตอนนี้ทุกอย่างมันเด่นชัดเป็นบ้า ในห้วงนึกมันมีแต่ภาพแม่แน่งน้อยที่โผเข้าสู่อ้อมแขนของเขาทั้งน้ำตา สัมผัสอ่อนโยนที่เขามอบให้เธอ และการสนองตอบอย่างไม่ประสีประสาหากแต่ก็เต็มไปด้วยความยินยอมพร้อมใจ


เสียงกรีดร้องปนสะอื้นยังบาดลึกอยู่ในแก้วหู ใบหน้าหวานบาดใจที่นองไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนยิ้มปลอบให้เขาคลายใจจนลืมความผิดชอบชั่วดี ลืมคำฝากฝังที่พ่อของเธอให้ไว้ก่อนสิ้นลม


คำว่า 'พี่น้อง' ที่เขาสร้างขึ้นเป็นกำแพงป้องกันความรู้สึกของตัวเอง กลับถูกทำลายลงเองกับมือเพียงเพราะแม่ตัวดีเข้ามาปั่นให้เขาตบะแตก แล้วเมื่อเขาพลาดสมใจ เธอก็ติดปีกบิน ซ้ำยังทิ้งรอยเลือดไว้ให้ดูต่างหน้า ทิ้งจดหมายบ้าๆ ไว้ให้บาดหัวใจ


ความรู้สึกปวดตุบๆ ที่มือเริ่มเตือนถี่ขึ้น เลือดสดๆ ไหลเป็นทางจากโต๊ะทำงานที่ยืนอยู่เมื่อครู่สู่เตียงนอนที่อยู่ห่างกันไม่ถึงห้าเมตร


เป็นอีกครั้งที่ดวงตาคมกริบแผดเผาลงไปยังจุดหนึ่งที่กลางเตียง ก่อนที่ร่างใหญ่จะทิ้งตัวลงไปนั่งแล้วยื่นมือออกไปสุดแขนเพื่อปล่อยหยดเลือดสีแดงสดทิ้งตัวลงกลบทับรอยเลือดจางๆ ของใครบางคนหยดแล้ว...หยดเล่า



to be continue...

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง
  • ถูกใจ

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

อุมารินทร์
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'เลือด...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด