อ้อมกอดอสูรไร้ใจ
นักเขียน : โยชิตะ-ยูริ

อ่านการ์ตูน

[Rocasander Villa]


งานเลี้ยงวันเกิดของมาดามแจสมิน มารดาของออร์แลนโด้ ถูกจัดขึ้นที่คฤหาสน์โรคาซานเดอร์ เป็นค่ำคืนแสนดื่มด่ำกับความสุขของคนในครอบครัว


หลังจากที่แพททริกสัน พี่ชายคนโตของตระกูลได้ประกาศเปิดตัวคนรัก พร้อมกับแจ้งกำหนดงานแต่งที่จะมีขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าต่อหน้าสื่อและแขกที่มาร่วมงาน ทำเอาทุกคนต่างช็อกไปตามๆ กัน เพราะว่าที่เจ้าสาวของแพททริกสันก็คือ...พิมพลอย สาวน้อยที่บิดาและมารดาของเขารับมาอุปการะเลี้ยงดูได้หลายปี จนกระทั่งเพิ่งเรียนจบปริญญาโทไปหมาดๆ


ออร์แลนโด้ยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ เมื่อนึกถึงสีหน้ามีความสุขของพี่ชาย ในขณะที่กำลังขับรถตรงไปยังไนต์คลับของตน ท่ามกลางการรักษาความปลอดภัยของเหล่าบอดี้การ์ดที่ขับรถตามประกบทั้งด้านหน้าและหลังไปตลอดเส้นทาง

[Club R&R]


แอสตันมาร์ตินสีแดงสดเคลือบแก้วแล่นเข้ามาจอดด้านหน้าคลับหรูของกรุงลอนดอน การ์ดสิบกว่าคนรีบออกมาเคลียร์ทางเข้าออก ตรวจสอบความเรียบร้อยและรอรับผู้เป็นนาย


ร่างสูงเปิดประตูออกมาจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในไนต์คลับอย่างรวดเร็ว สาวๆ ต่างพากันหันมามองอย่างตะลึงในความหล่อเหลาคมคายที่สมบูรณ์แบบของผู้ชายที่ได้ฉายา 'เจ้าชายน้ำแข็งแห่งปี' ที่สื่อและสาวๆ ทั่วโลกตั้งฉายานี้ให้ เหล่านางแบบไฮโซคนดังพากันส่งสายตาเชิญชวนไปให้ร่างสูงที่เดินผ่าน แต่ก็กลับถูกเทพบุตรมองผ่านด้วยหางตาแบบเหยียดๆ และเดินผ่านไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตรงไปยังชั้นสองของโซน VIP ที่สงวนไว้เฉพาะบุคคลสำคัญ ตามด้วยมือขวาคนสนิทอย่างอันโตนิโอ้ที่ขึ้นมาดื่มเป็นเพื่อน


ทั้งสองดื่มและพูดคุยเรื่องของแพททริกสันกับพิมพลอยที่เพิ่งจะประกาศแต่งงานกันในอีกสามเดือนข้างหน้า ก่อนจะเลยไปถึงเรื่องธุรกิจอย่างเรือสำราญเดอะไลออนซี ไนต์คลับ วิลล่าหรู บริษัทผลิตอะไหล่รถยนต์ และอีกมากมายที่ออร์แลนโด้ดูแลอยู่


หลังจากนั่งดื่มไปได้สักพัก พลันสายตาของออร์แลนโด้ก็ไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านประตูไนต์คลับมา หน้าตาเธอสวยโดดเด่นเย้ายวน ส่วนเว้าส่วนโค้งสมบูรณ์แบบทั้งหน้าอกที่เกินขนาดตัว และเอวเล็กคอดรับกับสะโพกงอนงาม สะกดทุกสายตาที่ร่างบางเดินผ่านไป รวมทั้งเทพบุตรผู้เย็นชาที่นั่งอยู่บนชั้นวีไอพีด้วยเช่นกัน


“พระเจ้า!” ออร์แลนโด้อุทานออกมาอย่างลืมตัว! ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินลงไปยังชั้นล่างราวกับถูกมนตร์สะกด อันโตนิโอ้ที่กำลังคุยเรื่องงานอยู่ถึงกับหยุดชะงักแล้วมองดูผู้เป็นนายที่ลุกเดินออกไปอย่างงงๆ พอมองตามลงไปยังชั้นล่างของคลับก็สะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง


'มิน่า! เจ้านายถึงลุกเดินออกไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!'


มือขวาคนสนิทยกยิ้มมุมปากนิดๆ รอลุ้นว่าผู้เป็นนายจะทำอย่างไรกับสาวสวยที่สะดุดตาคนนี้ เพราะปกติเรื่องผู้หญิงตนจะเป็นคนจัดการหาให้ตลอด


มิกิ แพณารา สิริรันทนากรณ์ สาวน้อยอายุยี่สิบสองปี ที่มีใบหน้าสวยราวกับตุ๊กตาบลายธ์ ดวงตากลมโตล้อมด้วยแพขนตายาวงอน จมูกโด่งนิดๆ รับกับรูปหน้าเรียวเล็ก ริมฝีปากสีชมพูแลดูอวบอิ่ม บวกกับหุ่นที่เย้ายวนด้วยสัดส่วน 36-22-35 จึงดึงดูดสายตาของใครต่อใคร


หญิงสาวเข้ามานั่งดื่มในไนต์คลับชื่อดัง รอเพื่อนสาวคนไทยที่เดินทางมาหาพี่ชายที่อังกฤษ เธอไม่ได้เจอฟ้ารดามาหลายปี ตั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอเสียชีวิต เธอก็มาอยู่อังกฤษกับป้าที่เป็นพี่สาวของพ่อ ไม่ได้เจอหรือติดต่อกับเพื่อนคนไหนอีกเลยนอกจากฟ้ารดากับแพรลานนา ฟ้ารดาอยากมาเปิดหูเปิดตาที่ Club R&R คลับที่หรูหราที่สุดในกรุงลอนดอน ทำให้คนที่อยู่ใกล้กว่าต้องมาก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง


แพณาราเดินเข้าไปนั่งตรงบาร์เครื่องดื่ม มองขวดแอลกอฮอล์แบรนด์ดังที่ตั้งเรียงกันเป็นร้อยๆ ขวดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะสั่งค็อกเทลเมจิกเลมอนมานั่งจิบรอเพื่อนสาว


ร่างบางหันไปมองรอบๆ คลับอย่างทึ่งในความหรูหราที่ออกแบบโดดเด่นอย่างมีสไตล์ มีทั้งดารา นางแบบ และคนดังมากมายมาเที่ยวผ่อนคลายในค่ำคืนนี้ หญิงสาวมองขึ้นไปยังชั้นสองที่ตกแต่งไว้อย่างสวยหรู แต่ติดป้ายไว้ว่า 'เฉพาะวีไอพีเท่านั้น!' และตรงบันไดทางขึ้นก็มีชายสวมสูทสีดำมาดเข้มสามคนยืนเฝ้าอยู่ แสดงว่าน่าจะมีคนใหญ่คนโตอยู่บนนั้น และพอมองต่อไปอีกก็สะดุดเข้ากับร่างสูงที่กำลังเดินลงมาเข้าอย่างจัง


'พระเจ้า! เขาดูหล่อเหลาอย่างกับเทพบุตรแน่ะ!'


หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ขณะที่มองร่างสูงเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่ง...


“สวัสดีครับคนสวย! คุณชื่ออะไร” ออร์แลนโด้ทักทายสาวตรงหน้า รู้สึกงุนงงนิดๆ ว่าตัวเองมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร


'มองจากชั้นสองว่าสวยแล้ว! พอได้มองใกล้ๆ แบบนี้ก็ยิ่งสวย เธอไปอยู่ที่ไหนมานะ ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ฉันเดินลงมาหาถึงที่ได้! คืนนี้จะลากเธอขึ้นเตียงให้ได้ คอยดู!' ร่างสูงคิดในใจพลางจ้องมองสาวสวยตรงหน้าไม่วางตา


“แพณาราค่ะ จะเรียกว่ามิกิก็ได้ แล้วคุณ เอ่อ...” ร่างบางตอบก่อนจะถามกลับอย่างอายๆ


'หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ เขาจะได้ยินไหมนะ บ้าจริง! แล้วทำไมเธอจะต้องอยากรู้จักเขาด้วยล่ะมิกิ!'


“ยินดีที่ได้รู้จักครับมิกิ ผมอลันครับ” ร่างสูงตอบด้วยรอยยิ้ม


“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณอลัน” แพณาราพยายามข่มอาการเขินอาย


“มิกิอายุเท่าไหร่แล้วครับ บอกผมได้ไหม” ออร์แลนโด้ถามต่อด้วยถ้อยคำที่แสนสุภาพ


“ยี่สิบสอง กำลังจะยี่สิบสามค่ะ” ร่างบางตอบยิ้มๆ


“โล่งอก! ทีแรกผมหวั่นๆ ว่าคุณจะอายุไม่ถึงสิบแปด ถ้างั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า”


“เรื่องอะไรคะ...” ร่างบางเริ่มไม่เข้าใจกับท่าทีของผู้ชายตรงหน้า


“ก็เรื่องคืนนี้ของเราไงล่ะ ไม่เอาน่าสาวน้อย คุณโตแล้วนะ! อย่าทำเป็นไม่รู้สิ คุณจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้ แค่ทำให้ผมพอใจในคืนนี้ แน่นอน! ทุกอย่างจบในครั้งเดียวเพราะผมไม่ชอบการผูกมัด แล้วคุณจะได้เท่าที่ต้องการ” ออร์แลนโด้บอกพลางขยิบตาให้สาวน้อยอย่างเจ้าเล่ห์


'เสนอให้ขนาดนี้แล้ว เธอจะตอบตกลงอย่างแน่นอน ให้ตายสิ! ฉันไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหนนานขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยแม้แต่จะถามชื่อของพวกหล่อนด้วยซ้ำ แต่นี่ฉันเพิ่งจะยื่นข้อเสนอให้กับเธอเป็นคนแรก พระเจ้า! ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ' ร่างสูงสบถกับตัวเองในใจ


“เอ่อ ฉันคิดว่าคุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ คือฉัน...ไม่-ใช่-ผู้หญิง-ขาย-ตัว แล้วก็ไม่ได้คิดว่าจะขายตัวด้วยค่ะ!” แพณาราเอ่ยปฏิเสธอย่างชัดถ้อยชัดคำ รู้สึกโมโหกับข้อเสนอเมื่อครู่ และผิดหวังที่ผู้ชายตรงหน้าดูถูกเธอ


'ให้ตายสิ! หน้าตาฉันเหมือนคุณตัวหรือไงนะ ตอนแรกที่ว่าหล่อดูดี ตอนนี้อยากจะต่อยปากเสียๆ ของอีตานี่สักทีจัง!' ร่างบางพยายามข่มอารมณ์เดือดๆ ภายใน


“โว้ๆ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิครับ คือ... เอางี้นะมิกิ เราก็แค่แลกเปลี่ยนความต้องการของกันและกันเท่านั้นเอง ให้ตายสิ! ทำไมฉันต้องมาพูดเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเองด้วยนะ” ออร์แลนโด้สบถด่าตัวเองอย่างหัวเสีย พลางหันไปมองหาอันโตนิโอ้มือขวาคนสนิทที่ชั้นสอง เพื่อจะให้มาเจรจากับสาวตรงหน้า แต่ก็ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่บนนั้น จึงลองกล่อมสาวเจ้าดูอีกครั้ง


“คุณไม่ต้องห่วงเรื่องค่าตัวหรอกสาวน้อย บอกมาเลยคำเดียวผมจะจ่ายทันที อ๊ะ!” ออร์แลนโด้ยังไม่ทันได้เอ่ยจบ มะนาวสไลซ์พร้อมลูกเชอร์รีและน้ำสีเขียวอมฟ้าก็สาดใส่หน้าเต็มๆ


'บ้าจริง! ยัยนี่สาดค็อกเทลใส่หน้าฉัน!' ร่างสูงลูบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยค็อกเทลออกช้าๆ ก่อนจะหันกลับมามองสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ดุดัน


“คนเลว! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว!” ด่าจบก็สะบัดหน้าคว้ากระเป๋าจะเดินหนี แต่ก็ถูกคว้าหมับเข้าที่แขนเอาไว้เสียก่อน


“เดี๋ยวก่อนมิกิ! คิดจะไปไหนล่ะคนสวย เธอกล้ามากนะที่ทำกับฉันแบบนี้ รู้ไหม...ว่าฉันเป็นใคร!” ออร์แลนโด้ถามเสียงลอดไรฟันอย่างโกรธจัด มือขวาคนสนิทรีบเดินเข้ามาหาผู้เป็นนาย พร้อมกับบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่รอบๆ


“ฮึ! ก็อลันคนเลวไง สมองเสื่อมจำชื่อตัวเองไม่ได้หรือ อ...โอ๊ย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ร่างบางพยายามสะบัดมือของอีกฝ่ายออก


“ใช่ฉันชื่ออลัน ออร์แลนโด้ โรคาซานเดอร์ จำชื่อนี้เอาไว้ให้ดีล่ะมิกิ เพราะหลังจากนี้เธอจะต้องจำฉันไปจนตาย!” พูดจบก็กดจูบลงอย่างรวดเร็วไม่ปล่อยให้สาวเจ้าได้ทันตั้งตัว


สายตาหลายสิบคู่พากันจ้องมองมาอย่างสงสัยใคร่รู้ เพราะออร์แลนโด้เป็นเจ้าของไนต์คลับ ซึ่งปกติจะไม่ลงมาข้างล่าง มีแต่สาวๆ ดารา นางแบบ และเหล่าไฮโซที่แหงนหน้าขึ้นไปส่งซิกให้เจ้าชายน้ำแข็งกันจนคอแทบเคล็ด โดยหวังว่าจะได้ขึ้นเตียงด้วย แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะโชคดี สาวๆ ที่เคยขึ้นเตียงกับเขาล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า เขาไม่ยอมจูบกับผู้หญิงคนไหน ไม่ถามชื่อ และไม่เคยมีใครได้อยู่กับเขาเกินสองชั่วโมงเลยสักครั้ง


ออร์แลนโด้จูบสั่งสอนสาวน้อยใจกล้าที่บังอาจกระตุกหนวดเสือ แต่พอร่างบางเป็นอิสระ แทนที่จะหมดฤทธิ์เดช เธอกลับทำสิ่งที่ทุกคนต่างเสียวสันหลังแทน โดยเฉพาะอันโตนิโอ้ ที่พอเห็นสาวเจ้าง้างมือขึ้นก็ถึงกับหลับตาลงทันที เพราะไม่อยากมองภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป


เพียะ! เพียะ!


ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบและยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาช้าๆ และยกมือขึ้นเช็ดเลือดตรงมุมปากที่ซึมออกมานิดๆ


แพณาราถึงกับใจหายวูบ ความกล้าที่ปนด้วยความโกรธเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยความกลัว เมื่อเห็นสายตาแข็งกร้าวจ้องมองมายังเธอ


“เก่งมากมิกิ! เก่งๆ แบบนี้แหละฉันชอบ! ฮึ! มานี่เลยยัยตัวแสบ!” ออร์แลนโด้พูดลอดไรฟัน และอุ้มสาวใจกล้าที่บังอาจตบหน้าเขาถึงสองครั้งติดกันขึ้นพาดบ่า ท่ามกลางสายตาคนในคลับที่มองมาอย่างเวทนาชะตากรรมของสาวน้อย แต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคนในตระกูลโรคาซานเดอร์ เพราะต่างก็เกรงกลัวอิทธิพลด้านมืดและผลที่จะตามมา


“กรี๊ด! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! คนบ้ากาม คนโรคจิต คนสารเลว ช...ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย! เขาจะทำร้ายฉัน ช่วยด้วยค่ะ!” แพณาราทั้งด่าทอและทุบตีออร์แลนโด้ไปตลอดทาง เธอเห็นทุกคนจ้องมองมา แต่ไม่มีใครยอมช่วยเธอเลยสักคน แถมพวกที่สวมสูทสีดำสิบกว่าคนยังช่วยเคลียร์ทางเดินให้กับคนเลวนี่อีก หรือว่าจะเป็นลูกน้องเขา งั้นตาบ้านี่ก็เป็นมาเฟียน่ะสิ!


ร่างสูงที่โกรธจนหน้าแดงก่ำ จับสาวใจกล้ายัดใส่แอสตันมาร์ตินของตนที่การ์ดนำมาจอดรอด้านหน้าคลับ ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ


ร่างบางที่ถูกจับยัดเข้ามาในรถรีบเปิดประตูรถจะหนี แต่ผู้ชายสวมสูทสีดำสามคนเข้ามาขวางไว้แล้วชักปืนเล็งมาที่เธอ


“ว้าย!” แพณาราร้องเสียงหลงตกใจ และรีบดึงประตูปิดเข้ามา


ออร์แลนโด้เข้านั่งประจำที่คนขับ เขาหันมามองคนที่หน้าซีดตัวสั่นแล้วยิ้มเหยียดที่มุมปาก ก่อนจะติดเครื่องยนต์ เร่งเครื่องขับออกไปด้วยอารมณ์เดือดดาล ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาเอ่ยถามชื่อ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน และไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าสาดค็อกเทลใส่แล้วตบหน้าเขามาก่อนด้วยเช่นกัน! เธอเหยียดหยามเขาต่อหน้าทุกคนในสถานที่ที่เป็นของเขา วันนี้เขาจะสั่งสอนให้รู้ว่า คนอย่างออร์แลนโด้ โรคาซานเดอร์คือผู้ชายที่เธอจะต้องจดจำไปจนตาย!


แพณารารีบดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาด เพราะคนขับกระชากรถออกตัวอย่างแรงจนหลังเธอเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกดให้จมลงไปในเบาะ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอรู้สึกกลัวอารมณ์ของอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก


“น...นี่คุณจะพาฉันไปไหน ฉ...ฉันนัดกับเพื่อนเอาไว้นะ เธอมาจากเมืองไทย ไม่รู้จักใครที่นี่ คุณปล่อยฉันไปได้ไหม ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตบหน้าคุณเลยนะ ฮือๆ ก็คุณมาดูถูกฉันก่อนทำไมล่ะ ฉันเป็นผู้หญิงไทยนะ คนไทยเขาถือเรื่องแบบนี้ อีกอย่าง ฉันยังไม่เคยมีอะไรกับใคร ฉันตั้งใจจะเก็บไว้ให้ผู้ชายที่ฉันจะแต่งงานด้วย ปล่อยฉันไปเถอะ ฮือๆ” ร่างบางเอ่ยทั้งน้ำตาหวังให้ผู้ชายข้างๆ ใจอ่อนและยอมปล่อยเธอไป


“ฮึ! คิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องโกหกแล้วยอมปล่อยเธอไปงั้นหรือ” ออร์แลนโด้แค่นเสียงเย้ยหยัน


“ฉันพูดจริงๆ นะ ได้โปรดเถอะ...จะให้ฉันทำอะไรเพื่อไถ่โทษก็ได้ ขอร้องล่ะ ฮือๆ” ร่างบางพยายามอ้อนวอน เผื่อว่าเขาจะสงสารเธอขึ้นมาบ้าง


“ไม่ต้องกลัว! เธอได้ไถ่โทษแน่ ทั้งคืนเลย...ฉันสาบาน!” ออร์แลนโด้หันมาบอกด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและดุดัน


“ได้โปรด...อะไรก็ได้ ฉันยินดีทำทั้งนั้น เว้นแต่เรื่องบนเตียง ได้โปรดเถอะค่ะ” แพณาราต่อรองอย่างหวั่นๆ เพราะคำว่า 'ฉันสาบาน' เมื่อครู่ทำให้เธอกลัวจับใจ


“ก็คงจะมีแต่เรื่องนั้นเรื่องเดียวที่เธอจะทำให้ฉันได้” ร่างสูงหันมาตอบ พร้อมกับยกยิ้มตรงมุมปากแบบเหยียดๆ


'เพิ่งจะมากลัวเอาตอนนี้น่ะหรือ สายไปแล้วละมิกิ ฉันจะลงโทษเธอให้หนักเลยคอยดู!'


“แต่ฉันยังไม่เคยจริงๆ นะ และฉันจะนอนกับคนที่ฉันรักและจะแต่งงานด้วยเท่านั้น” แพณาราบอกเสียงดังและเริ่มจะทนไม่ไหว เพราะไม่ว่าจะอ้อนวอนอย่างไร อีกฝ่ายก็ยืนยันว่าจะพาเธอขึ้นเตียงอยู่ดี


“ฉันไม่สน! และฉันก็ไม่เชื่อด้วยว่าเธอยังไม่เคย ฮึ! ผู้หญิงอย่างเธอน่ะหรือ ถ้าเธอยังไม่เคยจริงๆ ฉันจะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับเธอก็ได้ อย่ามาโกหกคำโตหน่อยเลย!” ร่างสูงตอกกลับอย่างเจ็บแสบ


'ไม่มีทาง สวยๆ อย่างนี้น่ะหรือจะยังไม่เคยนอนกับใคร'


“ถึงตายฉันก็ไม่แต่งงานกับคุณ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!” ร่างบางบอกอย่างเหลืออด


'ทำไมลูกน้องของตาบ้านี่ต้องขับรถตามมาตั้งห้าหกคัน แล้วแบบนี้ฉันจะหาทางหนีได้อย่างไร'


แพณาราคิดในใจขณะหันไปมองกระจกข้างหลัง


“จำคำพูดของเธอไว้ให้ดีก็แล้วกัน!” ออร์แลนโด้เอ่ยกลั้วหัวเราะอย่างเหยียดหยามพร้อมกับมองหญิงสาวที่ร้องไห้น้ำตานอง


แพณารามองดูอสูรร้ายในร่างของเทพบุตรอย่างหวาดกลัว ไม่ทันได้พูดอะไรอีกรถก็มาถึงด้านหน้าวิลล่าหรูและแพงที่สุดในลอนดอน อย่าง 'สกาล่าวิลล่า' เสียก่อน


หญิงสาวเหลือบมองป้ายชื่อวิลล่า เธอรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นหรือได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออก


หลังจากที่จอดรถแล้ว ออร์แลนโด้ก็เปิดประตูลงจากรถและกระแทกประตูปิดเสียงดังใส่คนที่นั่งอยู่ข้างใน จากนั้นก็เดินอ้อมมาเปิดประตูรถฝั่งที่สาวเจ้านั่งอยู่ ก้มลงไปปลดเข็มขัดนิรภัย และดึงกึ่งลากร่างบางออกมา


“ถ้าเธอโวยวาย หรือส่งเสียงร้องให้ใครช่วยแม้แต่คนเดียว การ์ดของฉันจะยิงทั้งเธอและคนที่เธอขอความช่วยเหลือทันทีเข้าใจไหม” ออร์แลนโด้เอ่ยด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมดุจดั่งอสูรร้ายที่ไร้ความเมตตา


“...” ร่างบางพูดไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลทะลักออกมาอีกครั้ง เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นการ์ดเปิดเสื้อสูทที่ซ่อนปืนไว้ให้เห็น


“ฉันถามว่าเข้าใจไหม!” คนตัวโตตะคอกเสียงดังใส่ จนคนหญิงสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัว


“ข...เข้าใจแล้ว” แพณาราเอ่ยเสียงสั่นๆ


“เข้าใจแล้วก็เช็ดน้ำตาซะ” ออร์แลนโด้เอ่ยเสียงเย็น ทำให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว


“ฮึก!...ฮือ!...ฮึก!” แพณารากลั้นเสียงสะอื้น ก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งอย่างเร็วตามคำสั่งของอสูรร้ายตรงหน้า


ร่างบางตาแดงก่ำ ก้มหน้าเดินตามคนใจร้ายและเกือบสะดุดเท้าตัวเองอยู่หลายครั้ง พนักงานที่ล็อบบี้ทำความเคารพออร์แลนโด้กันอย่างงุนงงที่เห็นเจ้าของวิลล่าเดินมากับสาวสวยร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้ม


เมื่อมาถึงหน้าลิฟต์ ออร์แลนโด้จับแขนของสาวเจ้าเอาไว้มั่น แพณาราหันไปมองการ์ดที่เดินตามมาเกือบสิบคน น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ และในตอนนั้นเองก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินแกมวิ่งตรงมาอย่างเร่งรีบ แพณารามีความหวังขึ้นมา ชายคนนั้นเห็นว่ามีคนกำลังเดือดร้อนจึงรีบมาช่วยเหลือใช่ไหม


“สวัสดีครับท่าน! เดี๋ยวผมกดให้ครับ” น้ำเสียงกระตือรือร้นกับท่าทางพินอบพิเทาเกินเหตุบอกให้รู้ว่าแพณาราคิดผิด หญิงสาวมองป้ายชื่อบนหน้าอกของชายคนนั้น ตำแหน่งที่ระบุใต้ชื่อคือผู้จัดการ ขนาดคนระดับผู้จัดการยังนอบน้อมต่อออร์แลนโด้ขนาดนี้ คงหมดหวังแล้วว่าจะมีใครช่วยเธอได้


ไม่สิ คนที่พักชั้นเดียวกันกับตานี่อาจจะช่วยเธอก็ได้


แต่เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นบนสุด แพณาราก็ต้องอึ้งหนักกว่าเดิม เพราะคนป่าเถื่อนพักอยู่ชั้นบนสุดของและครอบครองพื้นที่หมดทั้งชั้น ไม่มีคนอื่นอีกเลย


'รวยขนาดที่ซื้อทั้งชั้นไว้ได้ มิน่า! ผู้จัดการถึงรีบมากดลิฟต์ให้ ตอนแรกคิดว่าคงจะเป็นมาเฟียทั่วๆ ไป แต่ถ้าถึงกับซื้อวิลล่าใจกลางกรุงลอนดอนได้ทั้งชั้น ผู้ชายคนนี้คงไม่ใช่ธรรมดา'


ร่างบางคิดในใจอย่างหวาดกลัว


“ยืนเฉยทำอะไร เข้าไปข้างในสิ!” ร่างสูงเอ่ยเสียงดัง ทำเอาคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวน้ำตาคลอขึ้นมาอีก


'ฮึ! เพิ่งจะกลัวหรือยัยตัวแสบ' ออร์แลนโด้คิดขณะดันให้คนที่ยังยืนนิ่งอยู่ขยับเท้าเดินเข้าไปในห้อง


“ไม่! ฉันจะรอคุณตรงนี้ คุณจะไปทำอะไรก็...อ๊ะ!” แพณารายังไม่ทันได้พูดจบ ก็ถูกออร์แลนโด้ดันเข้าไปในห้อง หญิงสาวน้ำตาไหล ยกมือไหว้อ้อนวอนขอความปรานีผู้ชายตรงหน้าด้วยเสียงสั่นๆ


“ฉันขอโทษ อย่าทำแบบนี้เลยนะ...ได้โปรด คุณหน้าตาดีขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าต้องมีคนเต็มใจจะนอนกับคุณแน่ๆ ได้โปรดเถอะ...ฮือๆ” ร่างบางทรุดลงนั่งกับพื้นทั้งที่ยังยกมือไหว้ ร้องไห้จนสั่นทั้งตัว แพณาราไม่เข้าใจว่าเธอทำเวรทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้


เห็นหญิงสาวตรงหน้าทรุดลงนั่งแล้วยกมือไหว้อ้อนวอนอย่างคนอับจนหนทาง หัวใจออร์แลนโด้ก็กระตุกวูบ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงจับใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา เขาใช้นิ้วปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลทิ้ง ร่างบางที่สั่นเทาบ่งบอกว่าเธอกำลังกลัวเขาขนาดไหน แต่ถึงจะรู้ว่ากลัว เขากลับก้มลงจูบริมฝีปากที่สั่นระริก


จูบที่แผ่วเบานุ่มนวลและอ่อนโยน ขัดกับการกระทำและคำพูดเมื่อครู่ ทำให้ร่างบางที่สั่นกลัวในตอนแรก ค่อยๆ เคลิบเคลิ้มตามราวกับต้องมนตร์อสูรและเผลอครางออกมาเบาๆ ออร์แลนโด้ยกยิ้มอย่างชอบใจ


'แกล้งร้องไห้ตัวสั่น เล่นบทไร้เดียงสาได้สมจริงเหลือเกินนะสาวน้อย คิดว่าจะตบตาฉันได้หรือ' ร่างสูงเย้ยหยันในใจ


กว่าที่แพณาราจะรู้สึกตัวว่าตกอยู่ใต้มนตร์สะกดของอสูร ชุดเดรสที่สวมอยู่ก็เลื่อนหลุดออกจากตัวไปแล้ว หญิงสาวอ้อนวอนอีกครั้งด้วยเสียงสั่นเครือ


“ได้โปรด...อย่าทำแบบนี้เลย”


นี่คงเป็นแรงเฮือกสุดท้าย จากนี้...ถ้าออร์แลนโด้ไม่หยุด แพณาราก็คงฝืนต่อต้านไม่ไหวแล้ว เพราะทั้งจูบและสัมผัสวาบหวิวที่เธอไม่เคยรู้จักกำลังปลุกความรู้สึกบางอย่างให้ก่อตัวขึ้น


“หยุดอ้อนวอนเสียที แล้วก็เลิกเล่นบทสาวน้อยไร้เดียงสาได้แล้ว ถ้าทำให้ฉันพอใจได้ ฉันจะจ่ายให้เธออย่างงาม เข้าใจไหมมิกิ”


แพณาราสะอื้น ใจของเธอยังต่อต้าน แต่ร่างกายที่ถูกปลุกเร้าไม่อาจต้านทานไหว


หญิงสาวได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปตามอารมณ์และความต้องการทั้งของเธอและของเขา


แล้วในที่สุด...ออร์แลนโด้ก็ได้รู้ว่าแพณาราไม่เคยเล่นละครเป็นสาวน้อยไม่รู้เดียงสาเลย


นี่เป็นครั้งแรกของเธอจริงๆ

เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง
  • ถูกใจ

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

โยชิตะ-ยูริ
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'อ้อมก...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด