COMICOเสน่หาหมาป่าสีเพลิง

ตอนที่ 1 หมาป่า สัญชาตญาณที่ซ่อนอยู่ภายใต้เหตุผล (1)

เสน่หาหมาป่าสีเพลิง
นักเขียน : Yun Yeonju

อ่านการ์ตูน



“แฮ่ก! แฮ่ก!”


ไม่รู้ว่าวิ่งมานานแค่ไหนแล้ว จีซูหลงทางอยู่ในป่า ท้องฟ้าและรอบตัวของหญิงสาวเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ความรู้สึกเสียใจถาโถมเข้าใส่หญิงสาว หากไม่อวดเก่งแบบนั้นคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ คิดแล้วน้ำตาจะไหล


“ทำยังไงดี...”


แบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือหมดไปนานแล้ว และหญิงสาวเองก็ไม่รู้ทิศทางเอาเสียเลย


“เอาวะ ตายเป็นตาย!”


จีซูวิ่งตรงไปข้างหน้า คิดเพียงแค่ว่าถ้าวิ่งไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็คงเจอหมู่บ้านเอง หลังจากวิ่งไปได้สักพัก ทั้งๆ ที่วิ่งออกไปแล้วแต่กลับมาเจอเนินที่ลาดชันอีก


“อะไรกัน...?”


หลังวิ่งขึ้นลงทางลาดชันหลายต่อหลายครั้ง หญิงสาวก็เข้ามาถึงใจกลางป่าลึก พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ตอนนี้มีเพียงความมืดมิดเท่านั้นที่โอบล้อมหญิงสาวเอาไว้


“ทะ...ทำยังไงดี”


ในที่สุดน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา ทั้งกลัว ทั้งหนาว ทั้งหิว และปวดไปทั่วทั้งร่าง เวลาผ่านมาหนึ่งวันแล้วตั้งแต่เข้ามาในป่า ตอนนี้คงเป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว


“มีใครอยู่ไหมคะ! แถวนี้มีใครอยู่ไหม?!”


ลองใช้แรงที่ยังเหลืออยู่ตะโกนร้องหาคนที่อาจมีอยู่แถวนี้ เสียงดังลั่นป่า แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงก้องสะท้อนของตัวเองเท่านั้น


“ฮึก...”


จีซูซบหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสองข้างแล้วร้องไห้สะอื้นฮัก แต่แล้วจู่ๆ กลับรู้สึกเสียวสันหลังจนขนลุก เห็นแสงอะไรสว่างวาบด้วย จีซูกลืนน้ำลายก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองอย่างช้าๆ


“เฮือก!”


หญิงสาวตกใจยกมือขึ้นปิดปาก ชะงักยืนนิ่งอยู่กับที่ แสงสว่างวูบวาบที่เห็นอยู่นั้นไม่ใช่แสงไฟแต่อย่างใด แต่มันคือดวงตาที่เปล่งประกายทั้งสองข้างของหมาป่าขนสีแดงก่ำตัวใหญ่ ดวงตาสีแดงที่ล้อกับแสงจันทร์อยู่นั้นจ้องจีซูนิ่ง


“...”


จีซูกลั้นหายใจก้าวถอยหลัง จนหลังปะทะกับต้นไม้ต้นหนึ่ง ไม่มีทางให้หญิงสาวหนีไปได้อีกแล้ว


กรรร...


เสียงคำรามต่ำผ่านเขี้ยวอันแหลมคม พาลทำให้ทั้งร่างของหญิงสาวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้


“วะ ไว้ชีวิต...”


ตุ้บ จีซูหมดสติร่วงลงกองกับพื้น หมาป่าขนสีแดงตัวนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้จีซู และใช้จมูกดุนร่างของหญิงสาวมนุษย์





*   *   *





แสงอาทิตย์แยงตา ถึงแม้จะปวดหัวจนยกหัวไม่ขึ้น แต่เมื่อคืนก็ได้นอนหลับอย่างสบาย


“ที่นี่...”


จีซูกะพริบตาก่อนจะลุกขึ้นมองรอบๆ บริเวณ ข้าวของดูเก่าคร่ำคร่า สายลมหนาวแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านรูโหว่ของกระดาษกันลมที่ประตูห้องเข้ามา ผ้าปูพื้นแม้จะสะอาด แต่ก็ดูเก่าพอควร วินาทีนั้นหญิงสาวก็คิดถึงบ้านของย่าที่อยู่ในชนบทขึ้นมา


กริ๊ก ประตูเก่าที่บุด้วยกระดาษเปิดออก และใครบางคนก็ก้าวเข้ามาภายในห้อง


“เฮือก!”


จีซูหดตัวและดึงผ้าห่มมาคลุมตัวจนมิดถึงคอ คนที่เข้ามานั้นเป็นผู้ชาย ผู้ชายสำหรับจีซูนั้นแบ่งออกเป็นสองประเภท ถ้าไม่ใช่ปาปารัสซี่ที่คอยขุดคุ้ยเรื่องของหญิงสาว ก็เป็นสตอล์คเกอร์ที่คอยสะกดรอยตามแม้ยามค่ำคืน


“คะ ใคร...?”


ชายหนุ่มวางมันฝรั่งต้มและถ้วยน้ำลงบนพื้น และไม่ตอบคำถามของหญิงสาว แวบหนึ่งจีซูหดตัวเล็กลงกว่าเดิม เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มคนนั้น


“คุณเป็นคนพาฉันมาที่นี่เหรอคะ”


“...”


ชายหนุ่มคนนั้นวางมันฝรั่งและน้ำไว้ที่พื้น แล้วเดินไปเปิดประตูอีกครั้งโดยไม่สบตาหญิงสาวแม้แต่น้อย ด้วยความสูงใหญ่ทำให้ต้องก้มตัวลงเวลาเดินผ่านประตู หรือไม่อย่างนั้นก็เป็นประตูเองที่เล็กเกินไปสำหรับเขา จีซูมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินออกไป ก่อนจะลดผ้าห่มที่คลุมถึงคอลง


“อะไรกัน คนคุยด้วยก็น่าจะตอบกันบ้าง ไม่ใช่หรือไง...”


จีซูกระแอมเบาๆ ก่อนจะหันมองรอบๆ อีกครั้ง และทันใดนั้นเองก็พบเข้ากับกระเป๋าที่เธอแบกขึ้นเขามาอยู่ที่มุมห้อง ฉับพลันความโกรธก็พวยพุ่ง เพราะความอวดดีแบกเป้ขึ้นเขาทำให้เธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้


“อ้อ ใช่! โทรศัพท์!”


เมื่อนึกถึงผู้จัดการที่น่าจะชะเง้อคอยาวรออยู่แล้ว จีซูก็รีบล้วงค้นในกระเป๋าเสื้อ เสื้อผ้าที่หญิงสาวใส่อยู่ตอนนี้ยังคงเป็นเสื้อกันลมตัวเดียวกับที่สวมอยู่เมื่อวานตอนหมดสติ


“โอ๊ย แบตหมดอีก”


แบตเตอรี่โทรศัพท์หมดไปตั้งแต่เมื่อเย็นวานไร้ซึ่งประโยชน์ใดๆ จีซูออกมาจากใต้ผ้าห่มก่อนจะมองหาที่ชาร์จแบตเตอรี่ แต่ภายในห้องมีเพียงตู้ลิ้นชักเก่าๆ หนึ่งหลัง ผ้าห่มไม่กี่ผืน กับโต๊ะตั้งพื้นอยู่ตัวเดียวเท่านั้น ไม่มีวี่แววว่าจะมีที่ชาร์จแบตเตอรี่เลย


จีซูเดินออกจากห้องมาหยุดยืนมองรองเท้าที่วางเรียงกันอยู่บนแผ่นหินข้างนอก


“ว่าแต่เขาไปไหนแล้ว...?”


ลานหน้าบ้านดูเรียบง่ายเหมือนกับตัวบ้าน มุมหนึ่งมีสวนหย่อมเล็กๆ และแปลงผักสวนครัวอยู่ ข้างๆ กันนั้นมีต้นไม้ตั้งสูงเด่นอยู่หนึ่งต้น ถึงแม้จะเก่าแก่แต่ก็เป็นบ้านในชนบทที่ดูสง่างามมากทีเดียว


กริ๊ก เสียงประตูเปิดดังมาจากด้านหลัง จีซูรีบหันไปมอง ชายหนุ่มคนเมื่อกี้กำลังเดินสะบัดมือออกมาจากครัวที่อยู่หลังบ้าน


“คุณคะ!”


จีซูสลัดความระแวดระวังที่มีอยู่ในตอนแรกออกไปจนสิ้น และเรียกอีกคนอย่างยินดี


“...”


ชายหนุ่มคนนั้นไม่ยอมตอบ และยืนมองจีซูที่กำลังวิ่งเข้าไปหา


“คุณช่วยฉันลงมาจากเขาใช่ไหมคะ”


“...”


“เมื่อคืนวานฉันหลงทางอยู่ในป่าบนเขา แล้วก็เจอกับหมาป่าเข้า ถึงจะไม่น่าเชื่อ แต่เป็นหมาป่าตัวใหญ่มากๆ จริงๆ นะคะ! เขี้ยว ใหญ่เท่านี้! เท่านี้เลยค่ะ!”


จีซูอธิบายลักษณะของหมาป่าที่พบเมื่อคืนให้กับชายหนุ่มฟัง แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ หญิงสาวหยุดแล้วละล่ำละลักออกมา


“ยะ...ยังไงก็ขอบคุณที่ช่วยฉันนะคะ”


จีซูเขี่ยผมตัวเองอย่างเขินอาย พลางกวาดตามองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่ใช่ปาปารัสซี่หรือสตอล์คเกอร์อย่างที่ตัวสงสัย


เสื้อผ้าที่ชายหนุ่มสวมใส่เป็นสิ่งแรกที่สะดุดตาหญิงสาว เสื้อยืดเก่าพอๆ กับตัวบ้าน คอเสื้อย้วยจนไม่น่าจะย้วยไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว กางเกงก็มีสภาพที่ไม่ต่างกัน ยิ่งไปกว่านั้นรองเท้าแตะที่ชายหนุ่มสวมอยู่ยังเก่าและขาดจนแทบรองรับเท้าใหญ่ไว้ไม่ได้


แต่ท่าอาหารการกินจะอุดมสมบูรณ์ เขามีแผงอกและไหล่กว้างเต็มเสื้อยืดตัวเก่า รูปร่างของชายหนุ่มดูน่าเกรงขาม และดวงตาสีแดงก่ำราวกับดวงไฟนั้นก็เปล่งประกายระยิบระยับ เหมือนกับดวงตาที่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน


“ไม่ทราบว่าที่นี่มีที่ชาร์จแบตเตอรี่ไหมคะ”


จีซูมองพินิจพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าสักพัก ก่อนจะพูดสิ่งที่ต้องการ แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่พูดอะไรและเดินผ่านจีซูเข้าห้องไป


“อ้าว นี่!”


จีซูพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะรีบเดินตามอีกฝ่ายเข้าไป พอมาสังเกตดูดีๆ แล้ว ข้างห้องที่หญิงสาวเพิ่งเดินออกมานั้นมีห้องโล่งๆ อยู่ห้องหนึ่งด้วย ถึงจะเป็นบ้านที่ดูไม่น่าจะมีอะไร แต่ก็มีทุกอย่างครบครัน


“นี่คุณ ฉันถามก็น่าจะตอบกันบ้างสิคะ”


ถึงแม้ไม่ได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่เมื่อถูกอีกฝ่ายมองเหมือนหมูหมากาไก่แบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเหมือนกัน ดาราสาวชื่อดังอย่างจีซูนั้นไม่คุ้นชินกับการต้อนรับที่เย็นชาขนาดนี้ เธอได้รับการยอมรับในฝีมือการแสดงแล้ว และลบภาพเก่าๆ ที่ถูกคนกล่าวหาว่ามีดีแค่หน้าตา แต่ตอนนี้จีซูกลับถูกชายหนุ่มนิรนามเมิน


“นี่ คุณ!”


จีซูมองค้อนอีกคนก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ แล้วยื่นโทรศัพท์มือถือให้ชายหนุ่ม ที่เอาอะไรบางอย่างออกมาจากลิ้นชักและใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง


“ฉันถามว่ามีที่ชาร์จแบตไหม”


“...”


ชายหนุ่มมองโทรศัพท์มือถือตรงหน้า แต่ก็หันหลังกลับและเดินออกจากห้องไปอีก


“เอ๊ะ! นี่คุณ”


จีซูลากรองเท้าแตะไปที่ลานหน้าบ้านบ้าง ก่อนจะวิ่งไปขวางหน้าชายหนุ่มไว้


“ขอบคุณที่ช่วยนะคะ! แต่ทำไมคุณถึงเป็นคนแบบนี้!”


จีซูยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่องดูหน้าตัวเอง เพราะตอนนี้เธอไม่ได้แต่งหน้า ชายหนุ่มตรงหน้าอาจจำเธอไม่ได้ ใบหน้าใสไร้เครื่องสำอางสะท้อนผ่านจอโทรศัพท์


“ไม่รู้จักฉันเหรอคะ”


“...”


“เฮ้อ จะให้พูดเองก็กระดากปากยังไงอยู่... ไม่รู้จักฉันจริงๆ เหรอคะ”


จีซูกลอกตาก่อนถาม ชายตรงหน้าจ้องจีซูก่อนจะเปิดปากพูดเป็นครั้งแรก


“ผม...ต้องรู้ด้วยเหรอ”


ใบหน้าของจีซูเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ไม่ใช่เพราะชายหนุ่มไม่รู้จักเธอ แต่เป็นเพราะเสียงก้องกังวาลนุ่มหูจากปากเขาต่างหาก


ชายหนุ่มคนนี้ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ แม้แต่เส้นผมยุ่งเหยิงที่ปลิวตามลมยังดูเป็นธรรมชาติน่ามอง


“มะ... ไม่ใช่อย่างนั้น”


จีซูกระแอมหลายครั้งก่อนพูด


“คุณไม่มี... ที่ชาร์จแบตจริงๆ เหรอ”


“ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก”


“โห...”


ชายหนุ่มดันจีซูเบาๆ ให้พ้นทาง ก่อนจะเดินไป หญิงสาวรีบวิ่งตามไปทันที


ตอนมาเดินเขาเธอให้ผู้จัดการขับรถมาส่ง ตอนกลับจึงต้องโทรให้มารับกลับ แต่ถ้าโทรศัพท์เป็นแบบนี้ คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเธอต้องกลับลงไปเอง


“ถ้าอย่างนั้นแถวนี้จะไปเรียกแท็กซี่หรือขึ้นรถบัสได้ที่ไหนคะ”


“...”


ชายหนุ่มหยุดเดินก่อนจะหักกิ่งไม้จากต้นไม้ที่อยู่ข้างๆ จีซูสะดุ้งตกใจก้าวถอยหลัง กิ่งไม้ดูหนากว่าตะเกียบไม้ที่ใช้กันอยู่ทั่วไป แต่ชายหนุ่มกลับหักมันได้อย่างสบาย และชายหนุ่มก็เริ่มวาดอะไรบางอย่างบนพื้นดิน เมื่อก้มลงมองดูดีๆ แล้ว เขาวาดบ้านหลังหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะเป็นบ้านหลังนี้ ที่ทั้งสองคนยืนอยู่ และเส้นที่ยาวพอสมควร และเส้นนั้นก็ลากยาวไปทางที่ชายหนุ่มยืนอยู่


“ถ้าเดินไปตามทางนี้จะเจอหมู่บ้าน”


พูดจบชายหนุ่มก็เดินจากไปตามทางของตัวเอง


“นี่คุณ! เดี๋ยวก่อนค่ะ!”


จีซูวิ่งไปขวางหน้าไว้อีกครั้ง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเชิงรำคาญ


“ฉันอยากขอบคุณคุณน่ะ ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมคะ”


“...”


ชายหนุ่มจ้องมองจีซู หญิงสาวตัวเท่ากำปั้น แต่กลับวิ่งมาขวางเขาหลายต่อหลายครั้ง ช่างดูน่าขัน แต่ก็ดูจะไม่มีพิษมีภัยอะไร เขาจะไม่ทำอะไร


“ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก”


“คะ?”


“...”


ชายหนุ่มเดินผ่านจีซูไปยังฝั่งตรงข้าม หญิงสาวได้แต่มองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไปจากสายตา


“อะไรกัน... มีคนเฮงซวยแบบนี้ด้วยเหรอ เมินคังจีซู ฉันอุตส่าห์ขอเบอร์นายนะ!”


จีซูต่อยหมัดกับอากาศก่อนจะหันกลับไปที่ห้องที่เคยนอนอีกครั้ง ถึงแม้เจ้าของบ้านจะทิ้งบ้านไปแล้ว แต่ก็ดูไม่ระแวดระวังอะไรเลย


“บ้านไม่มีอะไรให้ขโมยแบบนี้ จะอยู่เฝ้าไปทำไม”


จีซูบ่นก่อนจะยกกระเป๋าขึ้น ระหว่างลุกขึ้นยืนตาของหญิงสาวเห็นกรอบรูปหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะในห้องนั้น


“โอ๊ะ...?”


รูปของเด็กชายอายุราวๆ สิบขวบกับผู้หญิงวัยกลางคนกำลังยิ้มแย้มอย่างสดใส


“ใช่ผู้ชายคนเมื่อกี้รึเปล่า”


ในรูปนั้นเขาสวมชุดนักเรียน แต่จีซูมั่นใจว่าเป็นผู้ชายคนเมื่อกี้แน่ๆ ถึงจะเป็นรูปที่ถ่ายตอนเด็ก แต่ใบหน้าของเด็กชายที่อยู่ในรูปกับผู้ชายคนที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้เหมือนกันไม่เปลี่ยนเลย


“ตอนเด็กก็ดูเป็นผู้เป็นคนดีนี่หน่า น่าเสียดายจริงๆ ที่ต้องมาอยู่ในชนบทแบบนี้”


จีซูพูดกับตัวเองก่อนจะวางกรอบรูปลงที่เดิม และหมุนตัวไปทางประตู เธอเผลอเตะมันฝรั่งต้มที่ชายหนุ่มเอามาวางไว้ให้


“จะว่าไปเราไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานนี่นา...”


ไหนๆ ก็จะไปแล้ว กินให้อิ่มก่อนแล้วกัน จีซูคิดอย่างนั้นก่อนจะนั่งลงหยิบมันฝรั่งต้มขึ้นมากิน เธอเคี้ยวมันฝรั่งช้าๆ แล้วตบที่อกเพราะติดคอ จากนั้นจึงยกถ้วยน้ำขึ้นดื่ม


“เฮ้อ รอดตายแล้วเรา”


จีซูลูบท้องที่เต็มไปด้วยมันฝรั่งก่อนจะออกจากห้องมา และเดินเข้าไปในป่าตามทางที่ชายหนุ่มบอกไว้ ถ้าไม่รีบไปผู้จัดการของเธอคงไปแจ้งความคนหายแน่ๆ


ชายหนุ่มยืนมองหญิงสาวเดินไปตามทางอยู่บนหน้าผาสูงชัน ดวงตาสองข้างสะท้อนแสงอาทิตย์เปล่งประกายสีแดงก่ำ สิบปีมาแล้ว นานมาแล้วที่เขาไม่ดมกลิ่นของมนุษย์ เขาต้องตั้งสติอย่างหนักเวลาเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้น


“เฮ้อ...”


ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าออกแล้วแขวนไว้กับกิ่งไม้ใกล้ๆ รองเท้าแตะเองก็ห้อยไว้ที่ปลายกิ่งไม้นั้น ชายหนุ่มร่างเปลือยมองตามจีซูที่ค่อยๆ เดินไกลออกไปก่อนจะหันหลังกลับ และทันใดนั้นเอง อีกาสีดำเมี่ยมตัวหนึ่งบินมาเกาะที่ไหล่กว้าง


(ผู้หญิงคนนั้นน่ารักดีนะ)


ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อเสียงก้องน่ารำคาญดังขึ้นในหัว เขาหันไปจ้องเจ้ากาดำที่เกาะอยู่บนไหล่ เสียงของเจ้ากาดำดังอยู่แค่ในหัวของชายหนุ่มคนเดียวเท่านั้น นั่นยิ่งทำให้น่ารำคาญและน่าหงุดหงิดกว่าเดิม ชายหนุ่มเองไม่เคยรู้ว่าตัวเองได้ยินอะไรแบบนี้ จนได้มาเจอกับเจ้ากาดำตัวนี้


“หุบปาก!”


เจ้ากาดำบินขึ้นเหนือหัวของชายหนุ่ม มันกระพือปีกเหมือนยั่วโมโห ก่อนจะบินหายไป หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มก็เดินเข้าไปในป่า กลายร่างเป็นหมาป่าขนสีแดงตัวใหญ่ และหายเข้าไปในป่าอย่างเงียบๆ



เลื่อนขึ้นข้างบน เลื่อนลงข้างล่าง

คอนเทนต์ทุกเรื่องสามารถอ่านผ่านแอพพลิเคชั่นมือถือได้ทั้งหมด

รายการตอน

แนะนำนักเขียน

Yun Yeonju
" "

เขียนคอมเมนต์คอมเมนต์ทั้งหมด (0)

0จำนวนตัวอักษรตอนนี้ / ตัวอักษรทั้งหมด 400 ตัวอักษร

หัวข้อรายการคอมเมนต์

เรียงตามอันดับการแนะนำ

เรียงตามอันดับการอัพเดท

'เสน่ห...' ถ้าเป็นแฟนตัวจริง ห้ามพลาด